อยู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นมากในปีเดียว ทั้งที่ชีวิตภายนอกแทบไม่ได้เปลี่ยนเลย

สวัสดีค่ะ เราเป็นสมาชิกเงาๆของพันทิปมานานมาก ปกติจะอ่านมากกว่าตั้งกระทู้
แต่วันนี้อยากลองเขียนอะไรสักอย่าง เพราะมีความรู้สึกบางอย่างที่อยากแชร์และอยากรู้ว่ามีใครเคยเป็นเหมือนกันไหม

ช่วงปีที่ผ่านมา ชีวิตเราภายนอกดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนมาก ยังทำงานที่เดิม ใช้ชีวิตแบบเดิม
ตื่นเช้าไปทำงาน กลับบ้าน ดูแลลูกๆ ดูแลสามี เล่นมือถือ ดูซีรีส์ นอน วนๆแบบนี้
แต่แปลกมากคือข้างในความคิดเรามันเหมือนเปลี่ยนไปเยอะมาก

เมื่อก่อนเราเป็นคนคิดมากกับเรื่องเล็กๆมาก ใครพูดอะไรนิดหน่อยก็เก็บมาคิดเป็นวันๆ บางทีถึงขั้นนอนไม่หลับ
แต่ช่วงหลังๆเหมือนเราปล่อยวางอะไรได้ง่ายขึ้น หลายเรื่องที่เมื่อก่อนเคยคิดว่าใหญ่มาก ตอนนี้กลับรู้สึกว่า “ก็แค่นั้นเอง”

มันไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์ใหญ่หรือดราม่าอะไรเลยนะคะ แค่วันหนึ่งเหมือนเราค่อยๆมองโลกอีกแบบหนึ่ง
เริ่มให้ค่ากับความสบายใจของตัวเองมากขึ้น เลิกพยายามทำให้ทุกคนพอใจตลอดเวลา และเริ่มเข้าใจว่าบางอย่างในชีวิตเราควบคุมไม่ได้จริงๆ

อีกอย่างที่รู้สึกชัดคือเราเริ่มชอบอยู่กับตัวเองมากขึ้น แบบไม่คาดหวังหรือฝากชีวิตทั้งหมดให้ทั้งสามีและลูกค่ะ
เมื่อก่อนจะกลัวการไปไหนคนเดียวมาก แต่เดี๋ยวนี้กลับรู้สึกว่าการได้กินข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว หรือแค่นั่งคิดอะไรเงียบๆ แบบไม่ต้องรอให้สามีหรือลูกไปด้วย เพราะบ้างครั้งชวนเเล้วเขาก็ไม่อยากออกบ้านกัน มันก็มีความสุขในแบบของมันเหมือนกัน

เลยอยากถามเพื่อนๆในนี้ค่ะ ว่ามีใครเคยมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเอง “โตขึ้นทางความคิด” แบบเงียบๆ
โดยที่ชีวิตรอบๆแทบไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยไหมคะ หรือจริงๆแล้วนี่มันเป็นเรื่องปกติของการใช้ชีวิตไปเรื่อยๆกันแน่
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แค่อยากระบายความคิดเล็กๆของคนธรรมดาคนหนึ่งค่ะ