ขออนุญาตแทนตัวเองว่า หนู นะคะ
หนูอายุ 15 ปี เป็นเด็กที่ความคิดโตเกินตัวไปมากไม่น้อยเลย ชอบการเรียนรู้มาก เป็นคนฉลาดและมีเลห์เหลี่ยมเยอะมาก แต่ก็เป็นเด็กดีควบคุมตัวเองและอารมณ์ได้ บอกได้เลยว่าเป็นเด็กดีมาก แต่มีหลายสิ่งที่สับสนงงกับตัวเอง ยังหาคำตอบไม่ได้เลย ตั้งแต่เกิดมา เป็นคนที่ความจำดี เกิดการเจ้าคิดแค้นตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ครอบครัวเป็นครอบครัวที่กลาง ไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่จำได้ว่าวันนั้น ได้ยินแม่และพ่อถูกคนในซอยหรือละรอบบ้านดุด่าบ่นส่อเสียด จำได้ว่าแม่นั่งตัดพ้อกับพ่อ เรื่องพวกนี้แทบทุกเดือน และหนูรับรู้ได้ด้วยการลอบสังเกตตั้งแต่เด็กๆ ว่าคนในซอยไม่ชอบพ่อกับแม่ เกลียดจนสามารถทำได้แม้กระทั่งการขู่ฆ่าการเล่นของไม่ดีการรวมกลุ่มต่อต้าน อดีตพ่อเคยเป็นนักการเมืองท้องถิ่น ผู้คนเห็นว่ามาใหม่แต่มาแย่งงานของบุคลากรที่เคารพของพวกเขา ตั้งแต่นั้นเลยโตมาเป็นคนที่เงียบๆนิ่งไม่คุยกับใครที่แปลกหน้าหรือสังคมถ้าไม่ได้สั่งมาจากครอบครัวและต้องทำเพราะการออกหน้าตาประโยชน์จริงๆ จะไม่ทำความรู้จักเลย และยังอาศัยอยู่ที่เดิมไม่ย้ายไปไหน แต่ด้วยความที่เห็นได้ยินมาตั้งแต่นั้นก็จำได้ทุกคนที่เกิดสร้างตัวเป็นศัตรูกับครอบครัว จนถึงปัจจุบันก็ยังแค้นอยู่ แต่การแก้แค้นของหนูคือการสำเร็จในทุกอย่างก้าวไม่ว่าจะน้อยใหญ่ก็ต้องทำให้ได้เพื่อเป็นความภูมิใจในตัวเองและครอบครัว ครอบครัวหนูบอกไว้ว่า มันหยามเราทำลายเราได้ เราสร้างใหม่ได้และต้องสร้างให้ดี ไม่ต้องห่วงเพราะเราเหนือกว่ามันอยู่แล้วทุกส่วนเลย บอกแบบนี้ตั้งแต่ ป. 4 เพราะตอนนั้นพ่อได้บอกให้รู้แล้วว่า ใครคือใคร หนูเลยจำไว้ เหตุมันน่าจะมาจากส่วนนี้ การเปลี่ยนแปลงครั้งป. 4นี่แหละค่ะ ทำให้ตัวหนูเป็นแบบนี้ ธรรมดาเป็นคนที่เงียบอยู่แล้ว ครั้งการเปลี่ยนแปลงนี่ ทำให้หนูรู้จักการคิดการเรียนรู้การพบปะ การสร้างและทำลาย รู้จักกับผู้ใหญ่และลูกหลานที่ต้องโตไปทำงานร่วมกัน แรกๆหนูยังไม่รู้ตัว จนป. 6 เริ่มรู้แล้ว ว่า ตัวเองไม่ปกติรวมถึงการสั่งสอนครอบครัวด้วย ขึ้นม. 1มา ครอบครัวได้ให้ไปต่อรร. ที่มีผู้ใหญ่คอยดูแล ได้รู้จักกับผู้คนมากขึ้น ปกติเป็นคนขี้สังเกตและเก็บรายละเอียดสุดๆ ดีเทลอะไรเอยเก็บหมด ด้วยเป็นคนเอาตัวรอดเก่ง ฉลาดและเจ้าเลห์สามารถทำงานร่วมด้วยสำเร็จได้2งาน ก็ทำให้ไม่กังวลเรื่องอนาคตมากเท่าไหร่ มีหน้าที่แค่เรียนรู้และพัฒนาสติปัญญาของตัวเอง จนขึ้นม. 2มา รู้ว่าตัวเองเริ่มไม่ใช่แค่คนเจ้าคิดแค้นแล้ว มันเริ่มวิปริตวิตถาร เช่น การห้าสัตว์จากสิ่งเล็กไปใหญ่แล้วนำมาผ่าท้องเก็บสะสม ชอบการบีบคอมาก เคยบีบคอเพื่อนและลากแต่แค่ต้องการบีบคอให้ทรมานเท่านั้นไม่มีเป้าหมายการฆ่าให้ตาย เรื่องนั้นได้ขอโทษเพื่อนไปแล้ว แต่ปัจจุบันก็ยังชอบบีบคออยู่ชอบทรมานสัตว์ นิสัยดีมากแต่ภายนอก แต่ลับหลังติดลบมากเลยค่ะ เหมือนหนูติดกับการปั้นหน้าสร้างประโยชน์ในการใช้ชีวิต เป็นคนหน้าดุ มีเพื่อนคนนึงนะคะ เขารู้เรื่องครอบครัวหนูและรู้ว่าเป็นคนยังไง แต่แปลกที่เขาไม่ตีตัวออกห่างทั้งๆที่เขารู้ว่ามันแย่และแปลกมนุษย์ไปมาก และตอนนี้เหมือนมีอะไรคาใจแต่พอนึกจริงๆก้นึกไม่ออก บอกไม่ถูกตอบไม่ได้ นึกไปนึกมาก้ไม่มีเรื่องอะไรให้คาใจหรือคิดนิ่ แถมยัง ใจเย็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนมันน่าสับสนตรงนี้แหละค่ะ ทั้งๆที่การกระทำแปลกมากแต่ยังใจเย็นมากกกเช่นกัน ตอนนี้เรียนจบม. ต้นแล้ว ต่อไปเรียนปวช. ตอบตามตรงก็น่าจะเครือเดียวกันกับครอบครัวอีกค่ะ เรียน3ปี ระหว่างเรียนก็ต้องทำงานที่ครอบครัวช่วยสร้างไว้ให้มารับต่อแต่เป็นงานเล็กๆไม่ได้ให้ลงดีเทล เรียนจบแล้วก็ไปทำงานกับท่านผู้ใหญ่ที่ครอบครัวฝากเอาไว้ หนูจะเป็นคนดีในสังคมได้มั้ยคะ แล้วถ้าหนูทำงานกับใครอื่น หนูยังเป็นคนดีในสายตาใครๆอยู่ไหมคะ ปัจจุบันเป็นคนที่ใจเย็นมากกก แต่รู้แค่รอเอาคืน เป็นคนชอบขู่และทำจริงได้ด้วยค่ะ ลืมเล่าเรื่องนึง ป. 5 เคยโดนเพื่อนตัวโจกของห้องเลยค่ะ มาเอาหนังสือฟาดหน้าและฟาดหมวกใส่หน้า ตอนนั้นตั้งใจจริงค่ะยอมรับ ลุกขึ้นมาเอาสมุดม้วนกระแทกหน้าเขาเต็มๆ แล้วก็บีบคอลากไปหน้าห้องฟาดหัวเข้ากับระเบียงค่ะ แต่เขาไม่ได้เอาเรื่อง ขอโทษแล้วชดใช้เรียบร้อยและเขาก็ย้ายออกไปเลยไม่กล้บมาที่บ้านตั้งแต่นั้นเลยค่ะ ถามว่าสะใจหรือเปล่าสะใจมาก แต่พอนึกถึงแล้ว อยากจะขอโทษมากค่ะ เพราะร◌ู◌้เบื้องหลังชีวิตเขามา ผิดหวังในตัวเองมาก เลยไม่ทำตัวแบบนั้นตั้งแต่นั้น แต่ก็มาตะบะแตกตอนม.3 ที่บีบคอเพื่อนลาก หนูกลัวตัวเองเป็นคนชั่วไม่พอเป็นโรคจิต หนูกลัวว่าวันนึงเกิดขึ้นจริงๆเรื่องการฆ่าการก่อการไม่ดีขึ้นมา หนูอยากเป็นคนร่าเริงสดใสเหมือนเพื่อนๆบ้าง ไม่อยากเป็นตัวแปลกตัวร้ายในสังคมค่ะ😔
รู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติ
หนูอายุ 15 ปี เป็นเด็กที่ความคิดโตเกินตัวไปมากไม่น้อยเลย ชอบการเรียนรู้มาก เป็นคนฉลาดและมีเลห์เหลี่ยมเยอะมาก แต่ก็เป็นเด็กดีควบคุมตัวเองและอารมณ์ได้ บอกได้เลยว่าเป็นเด็กดีมาก แต่มีหลายสิ่งที่สับสนงงกับตัวเอง ยังหาคำตอบไม่ได้เลย ตั้งแต่เกิดมา เป็นคนที่ความจำดี เกิดการเจ้าคิดแค้นตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ครอบครัวเป็นครอบครัวที่กลาง ไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่จำได้ว่าวันนั้น ได้ยินแม่และพ่อถูกคนในซอยหรือละรอบบ้านดุด่าบ่นส่อเสียด จำได้ว่าแม่นั่งตัดพ้อกับพ่อ เรื่องพวกนี้แทบทุกเดือน และหนูรับรู้ได้ด้วยการลอบสังเกตตั้งแต่เด็กๆ ว่าคนในซอยไม่ชอบพ่อกับแม่ เกลียดจนสามารถทำได้แม้กระทั่งการขู่ฆ่าการเล่นของไม่ดีการรวมกลุ่มต่อต้าน อดีตพ่อเคยเป็นนักการเมืองท้องถิ่น ผู้คนเห็นว่ามาใหม่แต่มาแย่งงานของบุคลากรที่เคารพของพวกเขา ตั้งแต่นั้นเลยโตมาเป็นคนที่เงียบๆนิ่งไม่คุยกับใครที่แปลกหน้าหรือสังคมถ้าไม่ได้สั่งมาจากครอบครัวและต้องทำเพราะการออกหน้าตาประโยชน์จริงๆ จะไม่ทำความรู้จักเลย และยังอาศัยอยู่ที่เดิมไม่ย้ายไปไหน แต่ด้วยความที่เห็นได้ยินมาตั้งแต่นั้นก็จำได้ทุกคนที่เกิดสร้างตัวเป็นศัตรูกับครอบครัว จนถึงปัจจุบันก็ยังแค้นอยู่ แต่การแก้แค้นของหนูคือการสำเร็จในทุกอย่างก้าวไม่ว่าจะน้อยใหญ่ก็ต้องทำให้ได้เพื่อเป็นความภูมิใจในตัวเองและครอบครัว ครอบครัวหนูบอกไว้ว่า มันหยามเราทำลายเราได้ เราสร้างใหม่ได้และต้องสร้างให้ดี ไม่ต้องห่วงเพราะเราเหนือกว่ามันอยู่แล้วทุกส่วนเลย บอกแบบนี้ตั้งแต่ ป. 4 เพราะตอนนั้นพ่อได้บอกให้รู้แล้วว่า ใครคือใคร หนูเลยจำไว้ เหตุมันน่าจะมาจากส่วนนี้ การเปลี่ยนแปลงครั้งป. 4นี่แหละค่ะ ทำให้ตัวหนูเป็นแบบนี้ ธรรมดาเป็นคนที่เงียบอยู่แล้ว ครั้งการเปลี่ยนแปลงนี่ ทำให้หนูรู้จักการคิดการเรียนรู้การพบปะ การสร้างและทำลาย รู้จักกับผู้ใหญ่และลูกหลานที่ต้องโตไปทำงานร่วมกัน แรกๆหนูยังไม่รู้ตัว จนป. 6 เริ่มรู้แล้ว ว่า ตัวเองไม่ปกติรวมถึงการสั่งสอนครอบครัวด้วย ขึ้นม. 1มา ครอบครัวได้ให้ไปต่อรร. ที่มีผู้ใหญ่คอยดูแล ได้รู้จักกับผู้คนมากขึ้น ปกติเป็นคนขี้สังเกตและเก็บรายละเอียดสุดๆ ดีเทลอะไรเอยเก็บหมด ด้วยเป็นคนเอาตัวรอดเก่ง ฉลาดและเจ้าเลห์สามารถทำงานร่วมด้วยสำเร็จได้2งาน ก็ทำให้ไม่กังวลเรื่องอนาคตมากเท่าไหร่ มีหน้าที่แค่เรียนรู้และพัฒนาสติปัญญาของตัวเอง จนขึ้นม. 2มา รู้ว่าตัวเองเริ่มไม่ใช่แค่คนเจ้าคิดแค้นแล้ว มันเริ่มวิปริตวิตถาร เช่น การห้าสัตว์จากสิ่งเล็กไปใหญ่แล้วนำมาผ่าท้องเก็บสะสม ชอบการบีบคอมาก เคยบีบคอเพื่อนและลากแต่แค่ต้องการบีบคอให้ทรมานเท่านั้นไม่มีเป้าหมายการฆ่าให้ตาย เรื่องนั้นได้ขอโทษเพื่อนไปแล้ว แต่ปัจจุบันก็ยังชอบบีบคออยู่ชอบทรมานสัตว์ นิสัยดีมากแต่ภายนอก แต่ลับหลังติดลบมากเลยค่ะ เหมือนหนูติดกับการปั้นหน้าสร้างประโยชน์ในการใช้ชีวิต เป็นคนหน้าดุ มีเพื่อนคนนึงนะคะ เขารู้เรื่องครอบครัวหนูและรู้ว่าเป็นคนยังไง แต่แปลกที่เขาไม่ตีตัวออกห่างทั้งๆที่เขารู้ว่ามันแย่และแปลกมนุษย์ไปมาก และตอนนี้เหมือนมีอะไรคาใจแต่พอนึกจริงๆก้นึกไม่ออก บอกไม่ถูกตอบไม่ได้ นึกไปนึกมาก้ไม่มีเรื่องอะไรให้คาใจหรือคิดนิ่ แถมยัง ใจเย็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนมันน่าสับสนตรงนี้แหละค่ะ ทั้งๆที่การกระทำแปลกมากแต่ยังใจเย็นมากกกเช่นกัน ตอนนี้เรียนจบม. ต้นแล้ว ต่อไปเรียนปวช. ตอบตามตรงก็น่าจะเครือเดียวกันกับครอบครัวอีกค่ะ เรียน3ปี ระหว่างเรียนก็ต้องทำงานที่ครอบครัวช่วยสร้างไว้ให้มารับต่อแต่เป็นงานเล็กๆไม่ได้ให้ลงดีเทล เรียนจบแล้วก็ไปทำงานกับท่านผู้ใหญ่ที่ครอบครัวฝากเอาไว้ หนูจะเป็นคนดีในสังคมได้มั้ยคะ แล้วถ้าหนูทำงานกับใครอื่น หนูยังเป็นคนดีในสายตาใครๆอยู่ไหมคะ ปัจจุบันเป็นคนที่ใจเย็นมากกก แต่รู้แค่รอเอาคืน เป็นคนชอบขู่และทำจริงได้ด้วยค่ะ ลืมเล่าเรื่องนึง ป. 5 เคยโดนเพื่อนตัวโจกของห้องเลยค่ะ มาเอาหนังสือฟาดหน้าและฟาดหมวกใส่หน้า ตอนนั้นตั้งใจจริงค่ะยอมรับ ลุกขึ้นมาเอาสมุดม้วนกระแทกหน้าเขาเต็มๆ แล้วก็บีบคอลากไปหน้าห้องฟาดหัวเข้ากับระเบียงค่ะ แต่เขาไม่ได้เอาเรื่อง ขอโทษแล้วชดใช้เรียบร้อยและเขาก็ย้ายออกไปเลยไม่กล้บมาที่บ้านตั้งแต่นั้นเลยค่ะ ถามว่าสะใจหรือเปล่าสะใจมาก แต่พอนึกถึงแล้ว อยากจะขอโทษมากค่ะ เพราะร◌ู◌้เบื้องหลังชีวิตเขามา ผิดหวังในตัวเองมาก เลยไม่ทำตัวแบบนั้นตั้งแต่นั้น แต่ก็มาตะบะแตกตอนม.3 ที่บีบคอเพื่อนลาก หนูกลัวตัวเองเป็นคนชั่วไม่พอเป็นโรคจิต หนูกลัวว่าวันนึงเกิดขึ้นจริงๆเรื่องการฆ่าการก่อการไม่ดีขึ้นมา หนูอยากเป็นคนร่าเริงสดใสเหมือนเพื่อนๆบ้าง ไม่อยากเป็นตัวแปลกตัวร้ายในสังคมค่ะ😔