แม่รักแต่ไม่ได้รักขนาดนั้น

ถ้าเริ่มต้นเรื่องก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน เลยอยากสรุปสั้นๆก่อนเข้าเรื่อง เราอยู่กับทวดมาตลอดโดนแม่ใช่คำว่าไปทำงานหาเงินมาให้เราแต่โอนมาทางพ่อซึ่งเราน้อยมากที่จะได้ใช้เงินจุดนั้นเพราะพ่อก็ไปมีเมียใหม่ แม่กลับมาเลี้ยงมาอยู่กับเราตอนป.5 เรามีพี่น้อง4คน พี่ชาย2คน น้องชาย1คน มีแต่คนบอกเราเสมอว่า แม่เรารักพี่ชายมากกว่าเรา ทุกคนพูด เราไม่เชื่อเราเลือกที่จะรักแม่ไม่ฟังคำใคร พอเราจบม.3 แม่เราให้เราไปเรียนที่นคร บ้านเราอยู่ชุมพร ซึ่งเขาให้เราไปอยู่หอคนเดียว เราก็โอเค ยังไงก็ได้ ด้วยความที่เราอยู่หอในซื้อเราไม่สามารถไปหางานเสริมทำระหว่างเรียนได้เพราะหอเขาปิดตั้งแต่6โมง ทำให้เราต้องพึ่งเงินที่บ้านเพื่อเรียนให้จบ แต่ระหว่างนั้นก็หารายได้เสริมจากการรับทำการบ้ทน ทำกับข้าวขายของในหอนิดๆหน่อยๆจนเรียนจบ จบมาก็ทำงสนช่วยแม่ตั้งเเต่18 แม่ย้ายมาอยู่สมุย แยกทางกับพ่อ ส่วนพี่ชายเรา ก็มีครอบครัวแต่อยู่กับพ่อ เราทำงานไม่เอาเงินจากแกกสักบาท เอาแค่ค่ากินค่าใช่ แม่ก็โอนให้พี่ชายตลอด เพราะบอกว่าพี่ลำบาก เราทำงานเท่าไรก็ ไม่ดีสักอย่าง โทรศัพท์ อะไร ของทุกอย่าง เราก็เก็บเงินซื้อเอง แต่ก็โดนว่าตลอด แต่เวลาแกดีก็ดี ช่วยเหลือคนอื่น ญาติพี่น้อง ทุกคน พอเข้าช่วงโควิด แม่ทำงานขายของไม่ได้ เนื่องจากมาตรการห้ามขายเหล้า ห้ามนั่งที่ร้าน นั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่เราต้องออกมาหางานทำข้างนอก เราทำงานร้านขายรองเท้า ได้เดือนละ15000 ให้เเม่ไป10000 เหลือ5พัน แม่เอารถเราไปเข้า เราก็จากค่ากู้จนหมด เอาทองเราไปขาย เราก็ไพี่ม่ได้อะไรคืน พอเราปิดรถได้ก็จะเอาไปเข้าอีก ช่วงนั้นแกกช็อตเงินหนักมาก เราก็พยายามช่วยเต็มที่ ขอยืมคนอื่น ไม่ว่าพี่ชาย ญาติคนไหน ไม่มีใครให้แกกยืมสักคน หลังหมดโควิดทุกอย่างเริ่มดี เริ่มมีเงิน พี่สะใภ้อยากได้โทสัพ ให้เขา3หมื่นไปซื้อ หลานชายอยากได้ ให้2หมื่น6 ไปซื้อ พอเราขอแค่หมื่นเดียวกลับโดนด่ายาว และะเราไม่ได้เงินนะ บางทีเราแบบเราลูกนะ ขอแต่ไม่ได้ คนอื่นได้ ทั้งที่ตอนแกกไม่เหลืออะไรไม่มีใคร ก็มีแต่เราที่แกสามารถขอเงินจากเราได้ตลอด พี่ชายเราตอนนี้29แล้ววยังขอตังแม่ใช้เราไม่ได้ขอแม่าตั้งแต่18ยังมองว่าเราไม่ดี เราบอกเราไม่มีหน้าที่ต้องช่วยเหลือใคร เพราะตอนเราเดือดร้อนไม่มีใครมาช่วยเราสักคน วันนี้ทะเลาะหนักเพราะ แม่บอกว่าจะให้แกกใจดำกับคนอื่นได้ไง เราบอกถ้าแม่เป็นแบบบนี้แล้วเเกลำบากพอลำบากก็ต้องให้เราช่วยอีก พอเราช่วยเรากลับไม่ได้อะไรตอบเเทน มีแต่เสียใจกับเสียความรู้สึก แต่เรารักเเม่ก็ไม่อยากให้เเม่ลำบาก เราควรจัดการเรื่องนี้ยังไง หรือเราควรจะใจดำ ไปเลย กลายเป็นลูกที่อกตัญญูไปเลยดี