คนจะรวยหวังพึ่งใครได้

หวังพึ่งคนอื่นมาก แต่พฤติกรรมอิริยาบถคนอื่นๆก็ไม่ได้ดีมาก คนจึงต้องผิดหวังเพราะคนอื่น
บางคนหวังพึ่งคนอื่นแต่คนอื่นพาซวยชีวิตยากจน อย่างคนที่หวังจะมีความรัก หวังว่าคนอื่นจะรัก
แต่คนอื่นมีแต่คนทำกับชีวิตตัวเองดีๆ ใจเขาเขาก็คงจะไม่ได้รักคนหวัง ที่มีแต่อิริยาบถไม่เก่งเรื่องจะรวยเท่าไหร่
เพราะเขาก็ไม่ได้ฝึกทักษะจะทำให้ชีวิตเขารวยได้เก่งมานานแล้ว ตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์
หวังพึ่งปากคนอื่นแต่คนอื่นพูดไม่เพราะ เพราะเขามักชอบการทำให้เขามีปากพาซวย เพราะเขามีทัศนะคติเป็นปฎิปักษ์ต่อความมีความรวย
ความเจริญและอำนาจระดับโลก คนจะหวังพึ่งเขาก็ซวยโดยไม่ได้รับการชดเชยเยอะ
ฉะนั้นอยากรวยอยากสบาย ก็จะต้องหวังพึ่งอิริยาบถตัวเองให้เก่งเองมากขึ้น แม้เรื่องการจะมีอะไรมีค่าบ้าง ทั้งเงินและทรัพย์สินสิ่งของ
คนมีเงินแต่เงินเขาก็มีอำนาจน้อยลงมากก็ได้ ถ้าเขาไม่มีความสามารถพึ่งตัวเองเป็นปราชญ์ คนเขามีเยอะแยะขนาดนั้นเขายังมีได้ในโลกความจริง
แต่คนคิดว่าความรวยคือความไม่มี จะมีชีวิตมีการพูดน่าเชื่อถือยาก แต่ในการที่คนมีช่วงชีวิตคิดว่าความไม่มีจะดีกว่า
เพราะในการจะทำให้มีของคนรวย แต่เขาก็ต้องรับงานหนักคนเดียวเพราะความอยากมี

จนทำให้ชีวิตเขาเหนื่อยและป่วยโดยไม่มีความรวยอะไรเลยก็ได้ ชาวบ้านมักเป็นคนชอบสบายแต่จะหวังพึ่งอิริยาบทใครล่ะ

ชีวิตคนเราเกิดมาก็ไม่ได้มีคนเน้นทำงานอาชีพแบบขยันมากหรอกสำหรับคนมีโอกาสพัฒนาตัวเอง

แต่ว่าในการจะทำอาชีพอะไรเมื่อต้องทำจะต้องเตรียมความคิดให้ฉลาดพอจะทำให้ถูกต้องสำเร็จผลแม่นยำมากที่สุดเท่านั้น

ก็คนจนนั่นล่ะ ที่เป็นคนทำมาหากินไม่เก่ง แต่คิดว่าชีวิตก็พยายามอยากเป็นเจ้านาย

แล้วก็มักมีนิสัยติดการพนันแบบคนป่วยประสาทเรื้อรัง

งานบริการง่ายๆได้เงินดีๆก็ไม่ค่อยอยากจะทำได้ด้วยสติปัญญา มีแต่รอจะเป็นเจ้านายด้วยความอัดอั้นตันใจ

หากมีโอกาสลงทุนอะไรก็มักคิดว่าการมีเงินใช้ชีวิตก็รวยมากๆแล้ว