สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวพันทิป
ช่วงนี้เราได้ยินข่าวเรื่อง "ค่าติวเข้า ป.1 ราคาหลักแสน" หรือค่ากวดวิชาสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่แพงระยับจนน่าตกใจ สิ่งที่สะกิดใจเราไม่ใช่แค่ตัวเลขเงิน แต่มันคือคำถามตัวโตๆ ที่ส่งไปถึง "ผู้มีอำนาจในกระทรวงศึกษาฯ" และ "คนออกข้อสอบ" ทั้งหลายว่า...
พวกคุณเคยรู้สึกผิดบ้างไหม? เมื่อ
1. ข้อสอบที่ไม่ได้ออกตามสิ่งที่สอน (The Gap of Failure)
ในห้องเรียนครูสอน $1+1=2$ แต่ข้อสอบเข้าดันถามเรื่องถอดสแควรูท (เปรียบเทียบ) ช่องว่างนี้แหละค่ะที่ทำให้ "ธุรกิจกวดวิชา" เติบโตอย่างมหาศาล เพราะโรงเรียนให้ "อาวุธ" ไม่พอที่เด็กจะไปใช้ในสนามรบ คนออกข้อสอบกับคนทำหลักสูตรเหมือนอยู่คนละโลกกัน จนเด็กต้องดิ้นรนไปซื้อ "สูตรลัด" จากติวเตอร์ข้างนอก
2. เมื่อโรงเรียนกวดวิชาทำหน้าที่ได้ดีกว่าโรงเรียนรัฐ
ทำไมติวเตอร์ถึงสอนให้เด็กเข้าใจได้ใน 1 ชม. แต่โรงเรียนใช้เวลาทั้งเทอมยังทำไม่ได้?
เพราะครูในโรงเรียนต้องแบกงานเอกสาร ทำวิทยฐานะ จนแทบไม่มีเวลาเตรียมการสอน?
เพราะหลักสูตรไทยเน้น "ปริมาณ" แต่ไม่เน้น "คุณภาพ"?
การที่มีสถาบันกวดวิชาผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด มันคือการประกาศชัดเจนว่า "ระบบการศึกษาในโรงเรียนมันล้มเหลว" ใช่หรือไม่?
3. ความเหลื่อมล้ำที่ถูกเพิกเฉย
ผู้บริหารและคนออกหลักสูตรเคยสงสัยไหมว่า เด็กที่ไม่มีเงินแสนไปติว เขาจะเอาอะไรไปสู้? ในเมื่อข้อสอบเน้น "เทคนิคลัด" ที่หาไม่ได้ในตำราเรียนปกติ เท่ากับว่าระบบกำลังคัดกรอง "ฐานะ" มากกว่า "สติปัญญา" หรือเปล่า?
อยากถามจริงๆ ค่ะว่า... คนที่กุมบังเหียนการศึกษาไทย เคยคิดจะแก้ที่ต้นเหตุบ้างไหม? หรือจะปล่อยให้พ่อแม่ไทยต้อง "แบกหลังแอ่น" จ่ายค่ากวดวิชาให้ลูกไปจนตาย โดยที่โรงเรียนยังคงทำหน้าที่แค่ที่รับฝากเด็กไปวันๆ?
เพื่อนๆ คิดเห็นอย่างไรกันบ้างคะ? กวดวิชาที่เฟื่องฟูขนาดนี้ มันบอกอะไรถึงความรับผิดชอบของคนในกระทรวงได้บ้าง? มาแลกเปลี่ยนกันค่ะ
"กวดวิชาเฟื่องฟูหลักแสน" คือการตบหน้ากระทรวงศึกษาฯ? เมื่อโรงเรียนกวดวิชาสอนในสิ่งที่โรงเรียนรัฐให้ไม่ได้
ช่วงนี้เราได้ยินข่าวเรื่อง "ค่าติวเข้า ป.1 ราคาหลักแสน" หรือค่ากวดวิชาสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่แพงระยับจนน่าตกใจ สิ่งที่สะกิดใจเราไม่ใช่แค่ตัวเลขเงิน แต่มันคือคำถามตัวโตๆ ที่ส่งไปถึง "ผู้มีอำนาจในกระทรวงศึกษาฯ" และ "คนออกข้อสอบ" ทั้งหลายว่า...
พวกคุณเคยรู้สึกผิดบ้างไหม? เมื่อ
1. ข้อสอบที่ไม่ได้ออกตามสิ่งที่สอน (The Gap of Failure)
ในห้องเรียนครูสอน $1+1=2$ แต่ข้อสอบเข้าดันถามเรื่องถอดสแควรูท (เปรียบเทียบ) ช่องว่างนี้แหละค่ะที่ทำให้ "ธุรกิจกวดวิชา" เติบโตอย่างมหาศาล เพราะโรงเรียนให้ "อาวุธ" ไม่พอที่เด็กจะไปใช้ในสนามรบ คนออกข้อสอบกับคนทำหลักสูตรเหมือนอยู่คนละโลกกัน จนเด็กต้องดิ้นรนไปซื้อ "สูตรลัด" จากติวเตอร์ข้างนอก
2. เมื่อโรงเรียนกวดวิชาทำหน้าที่ได้ดีกว่าโรงเรียนรัฐ
ทำไมติวเตอร์ถึงสอนให้เด็กเข้าใจได้ใน 1 ชม. แต่โรงเรียนใช้เวลาทั้งเทอมยังทำไม่ได้?
เพราะครูในโรงเรียนต้องแบกงานเอกสาร ทำวิทยฐานะ จนแทบไม่มีเวลาเตรียมการสอน?
เพราะหลักสูตรไทยเน้น "ปริมาณ" แต่ไม่เน้น "คุณภาพ"?
การที่มีสถาบันกวดวิชาผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด มันคือการประกาศชัดเจนว่า "ระบบการศึกษาในโรงเรียนมันล้มเหลว" ใช่หรือไม่?
3. ความเหลื่อมล้ำที่ถูกเพิกเฉย
ผู้บริหารและคนออกหลักสูตรเคยสงสัยไหมว่า เด็กที่ไม่มีเงินแสนไปติว เขาจะเอาอะไรไปสู้? ในเมื่อข้อสอบเน้น "เทคนิคลัด" ที่หาไม่ได้ในตำราเรียนปกติ เท่ากับว่าระบบกำลังคัดกรอง "ฐานะ" มากกว่า "สติปัญญา" หรือเปล่า?
อยากถามจริงๆ ค่ะว่า... คนที่กุมบังเหียนการศึกษาไทย เคยคิดจะแก้ที่ต้นเหตุบ้างไหม? หรือจะปล่อยให้พ่อแม่ไทยต้อง "แบกหลังแอ่น" จ่ายค่ากวดวิชาให้ลูกไปจนตาย โดยที่โรงเรียนยังคงทำหน้าที่แค่ที่รับฝากเด็กไปวันๆ?
เพื่อนๆ คิดเห็นอย่างไรกันบ้างคะ? กวดวิชาที่เฟื่องฟูขนาดนี้ มันบอกอะไรถึงความรับผิดชอบของคนในกระทรวงได้บ้าง? มาแลกเปลี่ยนกันค่ะ