พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า
สัตว์ทั้งหลายไม่ได้เกิดมาเป็นคนทุกชาติ
แต่เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในภพภูมิมากมาย
ทั้งสูง ทั้งต่ำ ทั้งสุข ทั้งทุกข์
โดยมี “กรรม” เป็นตัวพาไป
สาเหตุที่การเกิดเป็นคนยาก
เพราะ ภพภูมิของสัตว์มีมาก
แต่ภพภูมิที่เรียกว่า “มนุษย์” มีน้อย
และต้องใช้เหตุปัจจัยเฉพาะตัวจึงจะเข้ามาได้
พระพุทธเจ้าตรัสว่า
สัตว์ส่วนใหญ่มักไหลลงที่ต่ำ
เพราะกิเลสพาไป
เหมือนน้ำที่ไหลลงที่ลุ่ม
ไม่ค่อยมีใครไหลขึ้นที่สูงเอง
อบายภูมิ เช่น นรก เปรต อสุรกาย เดรัจฉาน
เป็นภพที่ไปง่าย
เพราะใช้แค่ความหลง ความโลภ ความโกรธ
ก็พาไปได้แล้ว
แต่การจะได้มาเป็นคน
ต้องมี กรรมดีพอสมควร
ไม่ใช่ดีเลิศ
แต่ต้องดีพอที่จะไม่ตกต่ำ
และยังมีจิตที่รู้ผิดชอบอยู่บ้าง
พระพุทธเจ้าจึงทรงเปรียบเทียบไว้ว่า
โอกาสได้เกิดเป็นคนนั้น
ยากยิ่งกว่าเต่าตาบอดในทะเล
ที่จะโผล่ขึ้นมาร้อยปีครั้ง
แล้วเอาคอสอดเข้าห่วงไม้ได้พอดี
อุปมานี้ไม่ได้พูดเกินจริง
แต่ชี้ให้เห็นว่า
เหตุปัจจัยที่จะพร้อมกันนั้น
แทบไม่มีเลย
การเกิดเป็นคน
ต้องมีครบทั้ง
– บุญเก่าที่พอส่งขึ้นมา
– ไม่ทำกรรมหนักจนตกอบาย
– จิตยังไม่มืดสนิท
– ได้ร่างกายที่เหมาะกับการเรียนรู้
– ได้สติปัญญาพอแยกผิดถูก
แค่ขาดข้อใดข้อหนึ่ง
ก็ไม่ได้มาเป็นคนแล้ว
และที่ยากยิ่งกว่า “การได้เกิด”
คือ การได้เกิดเป็นคนที่ยังมีโอกาสรู้ธรรม
เพราะบางคนเกิดเป็นคนจริง
แต่ไม่มีโอกาสฟังธรรม
ไม่มีใครสอนเรื่องศีล เรื่องกรรม
หรือใจหยาบจนไม่สนใจเรื่องถูกผิด
แบบนี้พระพุทธเจ้าถือว่า
ได้ร่างคน แต่ยังใช้คุณค่าความเป็นคนไม่เต็มที่
พระองค์จึงตรัสสอนเรื่อง
ความไม่ประมาท (อัปปมาทะ)
เพราะเมื่อได้สิ่งที่ยากแล้ว
ถ้าใช้แบบไม่คิด
ก็เสียของ
ชีวิตมนุษย์
ไม่ยาว
ไม่แน่นอน
และไม่ได้มีบ่อย
กว่าจะไต่ขึ้นมาถึงจุดนี้
ใช้เวลานับไม่ถ้วน
แต่จะตกลงไปอีก
ใช้เวลาแค่ปล่อยใจตามกิเลสตัณหา
เพราะฉะนั้น
พระพุทธเจ้าจึงไม่ได้สอนให้เราภูมิใจว่าเกิดเป็นคน
แต่สอนให้ ใช้ความเป็นคนให้คุ้ม
คุ้มด้วยการ
ไม่เบียดเบียน
รู้ผิดชอบ
ฝึกใจ
รักษาศีล
และค่อย ๆ ลดความโลภ โกรธ หลง
เพราะถ้าชาตินี้
ใช้ชีวิตไปกับกิเลสเหมือนเดิม
โอกาสที่จะได้กลับมาเป็นคนอีก
ก็ไม่ใช่เรื่องแน่นอนเลย
เกิดเป็นคนนั้นยาก
เพราะต้องใช้บุญพยุงขึ้นมา
แต่การจะตกลงไป
ใช้แค่ปล่อยใจ
รู้ว่ามายาก
ก็อย่าใช้ชีวิตให้มันง่ายเกินไป
#ธรรมะพระพุทธเจ้า #ธรรมะธรรมทาน
การเกิดเป็นมนุษย์นั้นยากจริงๆ
สัตว์ทั้งหลายไม่ได้เกิดมาเป็นคนทุกชาติ
แต่เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในภพภูมิมากมาย
ทั้งสูง ทั้งต่ำ ทั้งสุข ทั้งทุกข์
โดยมี “กรรม” เป็นตัวพาไป
สาเหตุที่การเกิดเป็นคนยาก
เพราะ ภพภูมิของสัตว์มีมาก
แต่ภพภูมิที่เรียกว่า “มนุษย์” มีน้อย
และต้องใช้เหตุปัจจัยเฉพาะตัวจึงจะเข้ามาได้
พระพุทธเจ้าตรัสว่า
สัตว์ส่วนใหญ่มักไหลลงที่ต่ำ
เพราะกิเลสพาไป
เหมือนน้ำที่ไหลลงที่ลุ่ม
ไม่ค่อยมีใครไหลขึ้นที่สูงเอง
อบายภูมิ เช่น นรก เปรต อสุรกาย เดรัจฉาน
เป็นภพที่ไปง่าย
เพราะใช้แค่ความหลง ความโลภ ความโกรธ
ก็พาไปได้แล้ว
แต่การจะได้มาเป็นคน
ต้องมี กรรมดีพอสมควร
ไม่ใช่ดีเลิศ
แต่ต้องดีพอที่จะไม่ตกต่ำ
และยังมีจิตที่รู้ผิดชอบอยู่บ้าง
พระพุทธเจ้าจึงทรงเปรียบเทียบไว้ว่า
โอกาสได้เกิดเป็นคนนั้น
ยากยิ่งกว่าเต่าตาบอดในทะเล
ที่จะโผล่ขึ้นมาร้อยปีครั้ง
แล้วเอาคอสอดเข้าห่วงไม้ได้พอดี
อุปมานี้ไม่ได้พูดเกินจริง
แต่ชี้ให้เห็นว่า
เหตุปัจจัยที่จะพร้อมกันนั้น
แทบไม่มีเลย
การเกิดเป็นคน
ต้องมีครบทั้ง
– บุญเก่าที่พอส่งขึ้นมา
– ไม่ทำกรรมหนักจนตกอบาย
– จิตยังไม่มืดสนิท
– ได้ร่างกายที่เหมาะกับการเรียนรู้
– ได้สติปัญญาพอแยกผิดถูก
แค่ขาดข้อใดข้อหนึ่ง
ก็ไม่ได้มาเป็นคนแล้ว
และที่ยากยิ่งกว่า “การได้เกิด”
คือ การได้เกิดเป็นคนที่ยังมีโอกาสรู้ธรรม
เพราะบางคนเกิดเป็นคนจริง
แต่ไม่มีโอกาสฟังธรรม
ไม่มีใครสอนเรื่องศีล เรื่องกรรม
หรือใจหยาบจนไม่สนใจเรื่องถูกผิด
แบบนี้พระพุทธเจ้าถือว่า
ได้ร่างคน แต่ยังใช้คุณค่าความเป็นคนไม่เต็มที่
พระองค์จึงตรัสสอนเรื่อง
ความไม่ประมาท (อัปปมาทะ)
เพราะเมื่อได้สิ่งที่ยากแล้ว
ถ้าใช้แบบไม่คิด
ก็เสียของ
ชีวิตมนุษย์
ไม่ยาว
ไม่แน่นอน
และไม่ได้มีบ่อย
กว่าจะไต่ขึ้นมาถึงจุดนี้
ใช้เวลานับไม่ถ้วน
แต่จะตกลงไปอีก
ใช้เวลาแค่ปล่อยใจตามกิเลสตัณหา
เพราะฉะนั้น
พระพุทธเจ้าจึงไม่ได้สอนให้เราภูมิใจว่าเกิดเป็นคน
แต่สอนให้ ใช้ความเป็นคนให้คุ้ม
คุ้มด้วยการ
ไม่เบียดเบียน
รู้ผิดชอบ
ฝึกใจ
รักษาศีล
และค่อย ๆ ลดความโลภ โกรธ หลง
เพราะถ้าชาตินี้
ใช้ชีวิตไปกับกิเลสเหมือนเดิม
โอกาสที่จะได้กลับมาเป็นคนอีก
ก็ไม่ใช่เรื่องแน่นอนเลย
เกิดเป็นคนนั้นยาก
เพราะต้องใช้บุญพยุงขึ้นมา
แต่การจะตกลงไป
ใช้แค่ปล่อยใจ
รู้ว่ามายาก
ก็อย่าใช้ชีวิตให้มันง่ายเกินไป
#ธรรมะพระพุทธเจ้า #ธรรมะธรรมทาน