คือผมเนี่ย สมัยเด็กถือว่ายากจน จนมาก แบบจนนนนนน... น หนูล้านตัว
เคยกินขายกับเกลือประทังชีวิตก็เคย
แล้วจับพลัดจับผลู สอบได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ ชีวิต สังคม คนรอบตัวก็เปลี่ยนไปทีละนิด
จนรู้ตัวอีกที เห้ย คนรอบตัว แทบไม่ค่อยมีใครที่เคยผ่านชีวิตแบบเรา จะว่าเขารวยหมดก็ไม่เชิง
แต่ก็รู้สึกว่าเป็นสังคมที่โตมาแบบไม่อดอยาก ถือว่าเป็นคนรวยในนิยามของผมตอนเด็กๆ ล่าะ ( ตอวนเด็กๆ มองว่า ลูกครู ลูกข้าราชการคือรวย มีเงินเดือนทุกเดือน ส่งลูกไปเรียนในเมือง ส่วนโรงเรียนผมก็เป็นลูกชาวบ้านทั้งหมด ลูกตาสีตาสา ทำนาทำไร)
จริงๆ ก็ไม่ได้เป็นปัญหาในการปรับตัวเข้ากับสังคมคนรอบข้างในปัจจุบัน ก็คุยกันได้ ยิ้ม หัวเราะ เป็นเพื่อนกันได้
แต่มันจะมีบางจังหวะ ที่แอบสตั้น ต่อบทสนทนากับเขาไม่ได้
เช่น เพื่อนคุยกันเรื่องของเล่นตอนเด็ก รถแข่ง หรือเกมส์เพลย์ อะไรสักอย่าง แล้วผมไม่รู้จัก พอเพื่อนถามเรื่องไรพวกนี้ก็จะตอบไม่ได้ ก็เลยบอกว่าไม่รู้จัก เพื่อนก็จะแปลกใจหน่อยว่า ไม่รู้จักจริงหรอ โตมาแบบไหนเนี่ย แล้วตอนเด็กเล่นอะไร ผมก็จะแกล้งตอบเบลอๆ นั่นสินะ โตมายังไง
แต่จริงๆ มีคำตอบแหละ สมัยเด็กถ้าไม่อ่านหนังสือ ก็ช่วยพ่อทำไร่ข้าวโพด เกี่ยวถั่วเหลือง เร่ขายผัก เก็บของเก่าขาย
เคยมีไปดูเพื่อนข้างบ้านเล่นเกมเพลย์เหมือนกัน แต่แค่ไปดูแป๊บๆ แม่ไม่ให้แตะ กลัวทำของเขาพังไม่มีเงินใช้ เลยไม่มีความรู้ใดๆ มาต่อบทสนทนา 55
หรือตอนคุยกันเรื่องหนังในโรงสมัยก่อน ก็จะไม่เคยดูอีก ก็แหม่ เอนเตอร์เทนเมนต์เดียวในบ้านสมัยนั้น ก็มีแค่ทีวีมือสอง ของขวัญของพ่อ ไปรับจ้างถางหญ้าที่สงขลา ได้เงินแวะซื้อทีวีจากจตุจักรแล้วแบกขึ้นรถไฟไปให้ลูกดูที่ภาคเหนือ นี่ถ้าคุยเรื่องรายการทีวีสมัยนั้นคงตอบได้อยู่
หรืออย่างคุยกันเรื่องขนม ไอศครีมดังๆ สมัยเด็ก ผมก็จะต่อไม่ติด ก็ขนมที่กินสมัยนั้น ก็พวกขนมซอง 2 บาท ปูไทยซองเล็กๆ ไรพวกนี้ แล้วก็เลิกกินขนมตั้งแต่ ป.4 จนจบ ม.6 เซ่นพิษวิกฤตต้มยำกุ้ง รู้ตัวว่าที่บ้านไม่มีเงินจริงๆ มีหนี้ธกส หลายหมื่น เลยตัดใจไม่ขอเงินแม่ ไม่ซื้อ ไม่กิน แต่ก็มีเพื่อนใจดีที่แบ่งใช้ชิมบ้าง จำไม่ได้ละว่ารสชาติเป็นไง แต่ความประทับใจของเพื่อนพวกนั้นก็ยังตราตรึงอยู่
คือภาพลักษณ์ผมในสายตาคนรอบข้างคนแปลกนิดหน่อยอะนะ แต่ก็ไม่ได้เล่าว่าเราเจออะไรมา กลัวเขารำคาญแหละ เดี๋ยวมันจะดราม่า
แต่กล้ามาเล่าในนี้ เพราะคิดว่าถ้าคนไม่ชอบดราม่า อ่านไปสักนิดก็แค่เลิกอ่านแล้วข้ามไป คงไม่ทำให้ใครหงุดหงิด
ที่มาโพสนี่ ไม่ได้ตั้งใจจะมาขอคำปรึกษาแนะนำอะไรนะ จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรในชีวิต มันจะรู้สึกว้าเหว่บ้างบางครั้งแป๊บๆ เหมือนเราไม่มีใครที่พอจะนั่งคุยแบบเรื่องพวกนี้ เรื่องวันเก่าๆ ที่ไม่ค่อยเหมือนใคร เรื่องเก่าๆ ของ sad boy คนหนึ่ง
แต่มาโพสไปงั้นแหละ เผื่อเจอสักคนที่เป็นเหมือนเรา คนที่เหงาหัวใจไม่ต่างจากฉัน
เผื่อจะมีเพื่อนคุย แต่ก็ไม่คาดหวังว่าจะเจอ เพราะยอมรับว่า ผมก็คนที่มีชีวิตแปลกคนหนึ่ง 55
คนที่สมัยเด็กจน แล้วโตมาอยู่ในสังคมคนมีเงิน รู้สึกว้าเหว่บ้างไหม
เคยกินขายกับเกลือประทังชีวิตก็เคย
แล้วจับพลัดจับผลู สอบได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ ชีวิต สังคม คนรอบตัวก็เปลี่ยนไปทีละนิด
จนรู้ตัวอีกที เห้ย คนรอบตัว แทบไม่ค่อยมีใครที่เคยผ่านชีวิตแบบเรา จะว่าเขารวยหมดก็ไม่เชิง
แต่ก็รู้สึกว่าเป็นสังคมที่โตมาแบบไม่อดอยาก ถือว่าเป็นคนรวยในนิยามของผมตอนเด็กๆ ล่าะ ( ตอวนเด็กๆ มองว่า ลูกครู ลูกข้าราชการคือรวย มีเงินเดือนทุกเดือน ส่งลูกไปเรียนในเมือง ส่วนโรงเรียนผมก็เป็นลูกชาวบ้านทั้งหมด ลูกตาสีตาสา ทำนาทำไร)
จริงๆ ก็ไม่ได้เป็นปัญหาในการปรับตัวเข้ากับสังคมคนรอบข้างในปัจจุบัน ก็คุยกันได้ ยิ้ม หัวเราะ เป็นเพื่อนกันได้
แต่มันจะมีบางจังหวะ ที่แอบสตั้น ต่อบทสนทนากับเขาไม่ได้
เช่น เพื่อนคุยกันเรื่องของเล่นตอนเด็ก รถแข่ง หรือเกมส์เพลย์ อะไรสักอย่าง แล้วผมไม่รู้จัก พอเพื่อนถามเรื่องไรพวกนี้ก็จะตอบไม่ได้ ก็เลยบอกว่าไม่รู้จัก เพื่อนก็จะแปลกใจหน่อยว่า ไม่รู้จักจริงหรอ โตมาแบบไหนเนี่ย แล้วตอนเด็กเล่นอะไร ผมก็จะแกล้งตอบเบลอๆ นั่นสินะ โตมายังไง
แต่จริงๆ มีคำตอบแหละ สมัยเด็กถ้าไม่อ่านหนังสือ ก็ช่วยพ่อทำไร่ข้าวโพด เกี่ยวถั่วเหลือง เร่ขายผัก เก็บของเก่าขาย
เคยมีไปดูเพื่อนข้างบ้านเล่นเกมเพลย์เหมือนกัน แต่แค่ไปดูแป๊บๆ แม่ไม่ให้แตะ กลัวทำของเขาพังไม่มีเงินใช้ เลยไม่มีความรู้ใดๆ มาต่อบทสนทนา 55
หรือตอนคุยกันเรื่องหนังในโรงสมัยก่อน ก็จะไม่เคยดูอีก ก็แหม่ เอนเตอร์เทนเมนต์เดียวในบ้านสมัยนั้น ก็มีแค่ทีวีมือสอง ของขวัญของพ่อ ไปรับจ้างถางหญ้าที่สงขลา ได้เงินแวะซื้อทีวีจากจตุจักรแล้วแบกขึ้นรถไฟไปให้ลูกดูที่ภาคเหนือ นี่ถ้าคุยเรื่องรายการทีวีสมัยนั้นคงตอบได้อยู่
หรืออย่างคุยกันเรื่องขนม ไอศครีมดังๆ สมัยเด็ก ผมก็จะต่อไม่ติด ก็ขนมที่กินสมัยนั้น ก็พวกขนมซอง 2 บาท ปูไทยซองเล็กๆ ไรพวกนี้ แล้วก็เลิกกินขนมตั้งแต่ ป.4 จนจบ ม.6 เซ่นพิษวิกฤตต้มยำกุ้ง รู้ตัวว่าที่บ้านไม่มีเงินจริงๆ มีหนี้ธกส หลายหมื่น เลยตัดใจไม่ขอเงินแม่ ไม่ซื้อ ไม่กิน แต่ก็มีเพื่อนใจดีที่แบ่งใช้ชิมบ้าง จำไม่ได้ละว่ารสชาติเป็นไง แต่ความประทับใจของเพื่อนพวกนั้นก็ยังตราตรึงอยู่
คือภาพลักษณ์ผมในสายตาคนรอบข้างคนแปลกนิดหน่อยอะนะ แต่ก็ไม่ได้เล่าว่าเราเจออะไรมา กลัวเขารำคาญแหละ เดี๋ยวมันจะดราม่า
แต่กล้ามาเล่าในนี้ เพราะคิดว่าถ้าคนไม่ชอบดราม่า อ่านไปสักนิดก็แค่เลิกอ่านแล้วข้ามไป คงไม่ทำให้ใครหงุดหงิด
ที่มาโพสนี่ ไม่ได้ตั้งใจจะมาขอคำปรึกษาแนะนำอะไรนะ จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรในชีวิต มันจะรู้สึกว้าเหว่บ้างบางครั้งแป๊บๆ เหมือนเราไม่มีใครที่พอจะนั่งคุยแบบเรื่องพวกนี้ เรื่องวันเก่าๆ ที่ไม่ค่อยเหมือนใคร เรื่องเก่าๆ ของ sad boy คนหนึ่ง
แต่มาโพสไปงั้นแหละ เผื่อเจอสักคนที่เป็นเหมือนเรา คนที่เหงาหัวใจไม่ต่างจากฉัน
เผื่อจะมีเพื่อนคุย แต่ก็ไม่คาดหวังว่าจะเจอ เพราะยอมรับว่า ผมก็คนที่มีชีวิตแปลกคนหนึ่ง 55