พออายุมากขึ้น
วงเพื่อนมันไม่ได้กว้างเหมือนตอนเรียนอีกแล้ว
ไม่ได้ทะเลาะ
ไม่ได้โกรธใคร
แค่เริ่มรู้ว่า…
เราไม่จำเป็นต้องนั่งฟังทุกวงสนทนา
ไม่จำเป็นต้องหัวเราะกับทุกมุก
ไม่จำเป็นต้องสนิทกับทุกคนที่ทำงานด้วยกัน
บางคนเก่ง
บางคนดัง
บางคนดูมีเครือข่ายเยอะมาก
แต่สุดท้าย…
คนที่เราอยากนั่งกินกาแฟด้วยจริง ๆ
อาจเหลือแค่ 2–3 คน
เพราะพอผ่านอะไรมาเยอะ
เราจะเริ่มถามตัวเองว่า
คุยกับเขาแล้วเราเบาสบายไหม
เขาดีใจกับความสำเร็จเราไหม
เวลาเราเงียบ เขาเข้าใจไหม
เพื่อนอาจน้อยลง
แต่มันไม่ใช่ความเหงา
มันคือ “คุณภาพ” ที่มากขึ้น
บางที…
การมีคนรอบตัวเต็มห้อง
ก็ไม่ได้แปลว่าอบอุ่น
แต่การมีคนไม่กี่คน
ที่ไม่ต้องแข่ง ไม่ต้องอวด
ไม่ต้องระวังคำพูดต่างหาก
ที่ทำให้เราเป็นตัวเองได้จริง ๆ
คุณล่ะครับ
อายุมากขึ้นแล้ว
เพื่อนน้อยลงไหม
หรือแค่คัดกรองเก่งขึ้น
ปล. ทุกวันนี้คุณยัง “เพิ่มเพื่อน” อยู่ไหม
หรือกำลัง “ลดคน” อย่างตั้งใจ ?
แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ…
ทำไมยิ่งอายุมากขึ้น เพื่อนยิ่งน้อยลง… หรือจริง ๆ เราแค่โตพอจะคัดคนออก ?
วงเพื่อนมันไม่ได้กว้างเหมือนตอนเรียนอีกแล้ว
ไม่ได้ทะเลาะ
ไม่ได้โกรธใคร
แค่เริ่มรู้ว่า…
เราไม่จำเป็นต้องนั่งฟังทุกวงสนทนา
ไม่จำเป็นต้องหัวเราะกับทุกมุก
ไม่จำเป็นต้องสนิทกับทุกคนที่ทำงานด้วยกัน
บางคนเก่ง
บางคนดัง
บางคนดูมีเครือข่ายเยอะมาก
แต่สุดท้าย…
คนที่เราอยากนั่งกินกาแฟด้วยจริง ๆ
อาจเหลือแค่ 2–3 คน
เพราะพอผ่านอะไรมาเยอะ
เราจะเริ่มถามตัวเองว่า
คุยกับเขาแล้วเราเบาสบายไหม
เขาดีใจกับความสำเร็จเราไหม
เวลาเราเงียบ เขาเข้าใจไหม
เพื่อนอาจน้อยลง
แต่มันไม่ใช่ความเหงา
มันคือ “คุณภาพ” ที่มากขึ้น
บางที…
การมีคนรอบตัวเต็มห้อง
ก็ไม่ได้แปลว่าอบอุ่น
แต่การมีคนไม่กี่คน
ที่ไม่ต้องแข่ง ไม่ต้องอวด
ไม่ต้องระวังคำพูดต่างหาก
ที่ทำให้เราเป็นตัวเองได้จริง ๆ
คุณล่ะครับ
อายุมากขึ้นแล้ว
เพื่อนน้อยลงไหม
หรือแค่คัดกรองเก่งขึ้น
ปล. ทุกวันนี้คุณยัง “เพิ่มเพื่อน” อยู่ไหม
หรือกำลัง “ลดคน” อย่างตั้งใจ ?
แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ…