เราจะปล่อยวางกับแฟนยังไงดีคะ?

สวัสดีค่ะ ช่วงนี้เรามีปัญหาาที่กวนใจเรามากๆ คือ เราไม่สามารถปล่อยวางที่แฟนจัดการชีวิตเขาไม่ได้ คือเราคบแฟนคนนี้มาสี่ปีแล้วค่ะ ก็มีเรื่องให้ต้องปรับตัวเข้าหากันเรื่อยๆ ทั้งเขา ทั้งเราก็ปรับกันมาตลอด จนเรามาเจอจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตคือเราสอบข้าราชการได้ ใช้เวลาฝึกก่อนบรรจุอยู่นานเลย ทำให้มีความคิดที่เปลี่ยนไปจากเดิม เริ่มเห็นและคิดอะไรใหม่ๆ มุมมองบางอย่างในชีวิตก็เปลี่ยน และมันก็ดีนะคะ แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าไม่ดีกับแฟนตัวเองที่กลายเป็นว่าพอเรามั่นคง มีความคิดที่ต่างไปจากเดิมก็กลายเป็นไปคาดหวังในตัวเขา โดยแฟนเราเพิ่งเรียนจบ ยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง เขาคิดว่าจะเตะฝุ่นไปเรื่อยๆจนกว่าจะเกณฑ์ทหารเดือนเมษานี้ เพราะถ้าผ่านเกณฑ์ทหารแล้วจะได้วางแผนว่าจะทำยังไงต่อไป ถ้าเขามีงานประจำเลยก็จะลำบากถ้าจับได้ใบแดง ซึ่งเรื่องนี้เราไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ก็มีเรื่องที่มันขัดใจคือเขาจัดการชีวิตตัวเองไม่ได้ อย่างเช่นเรื่องเงิน การใช้ชีวิตที่ไม่วางแผน ใช้ชีวิตแบบตามใจตัวเอง โดยบางครั้งไม่ได้คำนึงถึงอนาคต คือเรื่องพวกนี้เราก็บ่นๆมาตลอดตั้งแต่ก่อนจะสอบติดข้าราชการนะคะ และเราก็บอกให้เขาเปลี่ยนตัวเองหลายเรื่องมาก มีหลายเรื่องที่เขาเปลี่ยนได้ หลายเรื่องที่เปลี่ยนไม่ได้และเราเลือกที่จะปลง และหลายเรื่องที่เปลี่ยนไม่ได้ แต่เราไม่ปลง เพราะถ้าเขาเปลี่ยนได้ จะดีกับตัวเขาเอง จนพอมาตอนนี้ ความขัดใจมันเริ่มมากขึ้นจนกลายเป็นว่าเราบ่นเขาเรื่องพวกนี้ทุกวัน เพราะตั้งแต่ฝึกจบมามันทำให้เราเห็นความสำคัญของหลายๆอย่าง เช่น เวลาที่ไม่กี่นาทีก็สามารถทำประโยชน์อะไรได้เยอะมาก ฯลฯ ยิ่งเขาผลัดวันว่าเขาจะเปลี่ยนแน่ๆ แต่ขอเวลา เขาไม่รู้ว่าจะดีขึ้นตอนไหน ไม่สามารถบอกได้ แต่จะดีขึ้นในสักวัน ซึ่งทำก็ถามเขาว่าทำไมไม่เริ่มตอนนี้เลยล่ะ ทำไมต้องรอ และที่ผ่านมาตลอดเวลาสี่ปีที่คบกัน เราพูดเรื่องนี้มาตลอด แต่ไม่ได้พูดบ่อย เราจะพูดก็ต่อเมื่อมันมีปัญหา แต่ปัญหาพวกนั้นไม่ได้รับการแก้ไข หรืออาจจะแก้แล้ว แต่เป็นการแก้แค่ช่วงนั้นแล้วกลับมาเป็นอีก ก็เลยคิดว่าที่ผ่านมาก็ให้เวลามาตลอด ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะมาพูดสองสามวันนี้ จนเราก็มาเริ่มรู้สึกตัวเองว่าช่วงนี้เราพูดเรื่องนี้บ่อยมาก พูดทุกวันเลยจนทำให้มาคิดในอีกมุมของแฟนว่าเขาอาจจะรู้สึกกดดันได้ แค่เราสอบข้าราชการได้ในขณะที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็น่าจะกดดันพอแล้ว (เขาพูดเองว่าแอบกดดันที่เรามั่นคงได้เร็ว เพราะเขายังเรียนอยู่เลยรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ตามเราให้ทัน) เราไม่เคยบอกเขานะว่าเขาต้องรีบหางานทำที่มั่นคงให้ได้หรือคาดหวังว่าเขาต้องสอบข้าราชการ ไม่เลย เราบอกเขาเสมอว่าจะทำงานอะไรก็ได้ ขอแค่เขาดูแลตัวเองได้และไม่ต้องเดือดร้อนคนอื่นก็พอ แต่สิ่งที่เราคาดหวังจากเขาคือการใช้ชีวิตประจำวันของเขาที่มันออกจะไม่มีระเบียบไปหน่อย เขาใช้ชีวิตแบบไม่ได้คิดเผื่ออนาคต ไม่มีเงินเก็บเลยทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาทำงานพาร์ทไทม์มาตลอด และยังมีเงินจากครอบครัวเขาที่ให้ใช้เป็นรายเดือนอยู่แล้ว ซึ่งพอใช้ในหนึ่งเดือนแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำงานเสริมก็ได้ แต่ที่เขาทำเพราะบริหารเงินในงบที่ครอบครัวให้ไม่ได้ คือใช้เกินตัวนั่นแหละ เราก็เลยหาทางออกเรื่องนี้ให้เขาแล้วก็ได้ทางออกเป็นการทำงานพาร์ทไทม์เพิ่มนี่แหละ ตอนนั้นเราก็แนะนำเขาว่าให้แบ่งเงินจากค่าแรงที่ทำงานพาร์ทไทม์ออกมาเก็บบ้าง แต่เขาทำไม่ได้ คือประมาณว่าได้มาเท่าไหร่ก็ใช้หมด และในช่วงเวลาที่เขาต้องใช้เงินฉุกเฉินก็ต้องยืมจากเราไปก่อน ซึ่งตอนนี้เรามองว่าปัญหาพวกนี้คือปัญหาหลักๆที่เขาควรรีบแก้ให้ได้ เพื่อที่ในอนาคตถ้าเกิดเราอยากสร้างครอบครัวไปกับเขา แต่เขาเป็นคนมีปัญหาเรื่องพวกนี้ โดยเฉพาะเรื่องเงิน เราจะรับไม่ได้ ทำให้เราบ่นเขาทุกวันและตอนนี้ก็รู้สึกผิด เพราะอาจจทำให้เขากดดันและเครียดได้ ก่อนหน้านี้เราเคยพูดกับเขาว่าเราจะไม่ตัดสินว่าเขาดูแลเราไม่ได้เพียงเพราะเขาเพิ่งเรียนจบ ยังไม่มีงานทำ แต่พอไปๆมาๆก็กลายเป็นกดดันเขา เราจะปล่อยวางยังไงดีคะ ไม่อยากบ่นเขาทุกวันแบบนี้ อยากให้บรรยากาศกลับมาผ่อนคลาย ไม่ตึงเครียดอย่างทุกวันนี้ คืออยากให้เวลาเขาดูว่าจะเปลี่ยนได้จริงๆไหม ก็เคยคิดว่าหรือจะลองเปลี่ยนแฟนอาจจะง่ายกว่าให้เขาเปลี่ยนตัวเอง แต่ก็รักเขาค่ะ อยากโตไปด้วยกัน ก็เลยอยากหาทางปล่อยวางดูก่อน แล้วถ้ามันสุดทางแล้วจริงๆ เขาทำไม่ได้จริงๆค่อยเปลี่ยนคนค่ะ หรือพี่ผู้ชายคนไหนมีคำแนะนำอะไรที่ทำให้เข้าใจผู้ชายมากขึ้นก็แนะนำได้เลยค่ะ จะนำไปปรับปรุง ขอบคุณค่ะ