การตัดสินใจ

ผมชื่อไรเดอร์นะครับอยู่ในช่วงวัยเรียน อายุ 14 ม.2 ผมอยากจะมาถามพวกพี่หรือคนที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้นะครับ ช่วยผมด้วยจริงๆผมพูดหน่อย🙏 ในโพสต์นี้ขอคนตอบผมอย่างน้อยแค่  2-3 คนก็ได้ครับ ขอความคิดเห็นหน่อยครับ เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ค่อนข้างยาว แต่ผมก็อยากไห้คนที่อยาดช่วยผมอ่านไห้จบนะครับ
👇
สิ่งที่ผมเจอมากับตัวนะครับคือ "การโดนเหยียดหยาม การดูถูก โดนกลั่นแกล้ง ซึ่งส่งผลกระทบต่อการเรียนและความมั่นใจในเรื่องต่างๆ"
และอะไรพวกนี้คงเป็นเรื่องปกติที่มีทุกโรงเรียนแล้วใช่มั้ยครับ? ใช่ครับมันถูกแล้ว แต่ในเคสของผม การแกล้งแบบนี้มันส่งผลต่อการเรียนความมั่นใจ และใช่ครับ ผมก็ไม่เคยนิ่งนอนใจผมเลยทำทุกอย่างเพื่อไห้วงจรอุบาดแบบนี้มันหยุดลง คือ ตื่น --> ไปเรียน --> โดนแกล้ง --> โดนล้อ --> ส่งผลต่อเรื่องต่างๆ --> ดรอป --> กลับบ้าน --> โดนพ่อแม่ด่า --> สุภาพจิตก็ยิ่งแย่ลง --> เพื่อนเริ่มไม่เข้าใจ --> เริ่มปลีกตัวเป็นประจำ --> โดนแกล้งเยอะขึ้น. แล้วก็วนไปซ้ำๆ ทุกวันๆ จนวันนี้การเดินคนเดียวของผมมันคือเรื่องปกติ ที่ต้องทำทุกวัน ผมแตกแยกจากเพื่อนครับ ถ้าตอนนี้คิดว่าเพื่อนที่ผมพูดถึงมันแกล้ง ทำไมไม่ลองไปคบกับคนอื่นดูหรอ? ...ผมจะพูดไห้ตรงนี้เลยนะครับ โรงเรียนผมไม่ได้ไหญ่ อะไรขนาดนั้น มีห้องสูงสุดแค่ 2 ห้องต่อมัธยม 1 ชั้น ซึ่งผมอยู่ห้อง 2 แต่ไม่ใช่ว่าผมเรียนไม่ดีนะครับ แค่ตอนเปิดเรียนมัธยมวันแรกครูไห้จับฉลากเลือกห้องแค่นั้นเองครับ ซึ่งผมได้ห้อง 2 และถามว่าผมโดนแกล้งแค่ในห้องใช่มั้ย ตอบตรงๆครับ ใช่ ผมโดนเยอะแต่ไม่ได้แรง แต่พอมันสะสมทุกวันๆ มันเหมือนผมจะเป็นซึมเศร้าแล้วครับ แล้วถ้าถามผมอีกว่าทำไมไม่ย้ายห้อง หรือไปเล่นกับห้อง 1 ผมบอกแค่นี้เลย 1.ทำไมผมไม่ย้ายห้อง ครูประจำชั้นผมไม่ไห้ไปเนื่องจากครูมองมันคือการ "หนีปัญหา" ผมถามจริงนะ มันคือการหนีปัญหาใช่มั้ย ทั้งที่ความจริงวิธีนี้มันคือการแก้ปัญหาด้วยซ้ำ ลองคิดตามดูครับ ถ้าผมไปมันจะลดไปกี่ % อยากมากก็ 40-60% เลยนะครับ เพราะส่วนไหญ่ผมโดนแกล้งในห้องอยู่แล้ว เวลาไปไหนผมก็จะไปกับพวกมันด้วย เพราะผมคิดงี้ครับ "ถ้าเดินกับเพื่อนผมจะได้ไม่ต้องเป็นจุดเด่น" แต่พอนานไป สมองผมก็เริ่มหบอกตัวผมเองว่า วิธีนี้คือการ ทำไห้เราไม่เหงา แต่ลึกๆ มันเหงายิ่งกว่าเดิมซะอีก แต่ถ้าย้ายไปลองคิดดูครับมันลดปัญหาได้มากแค่ไหน?
2. เพื่อนห้อง 1 มีน้อยกว่าห้อง 2 ครับ และผู้ชายห้อง 1 ก็เป็นเพื่อน กับผู้ชายห้อง 2 เอาง่ายๆเป็นพวกเดียวกัน แถมเป็นแก๊งค์ที่ขับรถ เที่ยวเล่น ใช้ชีวิตวัยรุ่นได้คุ้ม ส่วนผมถ้าลองคิดตามนะ ผมออกไปข้างนอกถ้าเจอพวกมันแล้วมันจะเป็นยังไงก็รู้อยู่แล้วนะ อต่ถึงอย่างงั้นผมก็เห็นเพื่อนที่พอเข้าใจผมได้อยู่ราวๆ 2 คน คนแรกอยู่ตั้งแต่อนุบาล อ๋อลืมบอกครับ ส่วนใหญ่คนที่แกล้งผมมาจากตอนที่เรียน อนุบาลด้วยทั้งนี้น ส่วนน้อยคือคนที่เข้ามาไหม่ เข้าเรื่องครับ คนแรกอยู่กับผมตั้งแต่เล็กๆ ซึ่งเป็นคนที่มีแนวคิดคล้ายๆผมครับเลยพอคุยกันได้แต่ มันฟังดูดีใช่มั้ยครับ แต่เพื่อนคนนี้เลือกที่จะอยู่กับแก๊งค์มากกว่าผมครับ แต่คนที่ 2 ไม่ค่อยได้เข้าแก๊งค์อะไรเท่าไหร่ครับ ออกแนวติ๋มหน่อยไม่จัดขนาดนั้น มันไม่ได้มีแนวคิดคล้ายผมเลยครับ แต่คุยกับมัน มันก็ไม่เคยทำไห้ผมเสียความรู้สึกหรือความมั่นใจเลยนะครับ แต่ที่แน่ๆคือผมเตรียมใจย้ายโรงเรียนจริงๆครับ เดื๋ยวผมกลับมาเล่าไห้ฟังนะครับ ตอนนี้ผมขอทบทวนก่อนนะครับ