คือไปอ่านเจอบทความวิเคราะห์
"สำหรับเจ้าของสัตว์เลี้ยงที่มีความผูกพันสูง คะแนนความเครียดจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยงนั้น 'เทียบเท่า' กับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก และในกลุ่มตัวอย่างบางกลุ่ม 'สูงกว่า' เนื่องจากการขาดระบบสนับสนุนทางสังคม ที่มีประสิทธิภาพเท่ากับการเสียคน"
โดยบางคนตลอดช่วงชีวิตไม่สามารถลืมความรู้สึกสูญเสียนั้นได้เลย กับสิ่งที่คนอื่นมองว่า แค่แมวตัวนึง แค่หมาตัวนึง มันเป็นอะไรไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็น้อยคนนักที่จะเข้าใจ
เสียคนอันเป็นที่รัก ยังมีคนปลอบ มีเพื่อน มีคนในครอบครัวที่เหลือคนอื่นๆ แต่การสูญเสียหนึ่งชีวิตเล็กๆที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เขายังตัวนิดเดียว แม้ในทางสังคมจะมองว่าการเสีย ลูก รุนแรงที่สุด แต่ในระดับ ปัจเจก บางคนอาจรู้สึกว่าสัตว์เลี้ยงเจ็บปวดกว่า เพราะเหตุผลที่ซ่อนอยู่คือ
สัตว์เลี้ยงคือ ลูกที่ไม่มีวันโต เขาจะไร้เดียงสาและต้องการเราไปจนวันสุดท้าย ต่างจากลูกมนุษย์ที่เมื่อโตขึ้นจะมีโลกส่วนตัว มีความขัดแย้ง หรือห่างเหินไปตามวัย
กับลูกมนุษย์ บางครั้งอาจมีเรื่องให้โกรธหรือผิดใจกัน แต่กับสัตว์เลี้ยงไม่มีมลทิน เลยแม้แต่นิดเดียว ความเสียใจจึงคม และใสกว่า
เราอยู่กับสัตว์เลี้ยงแทบจะ 24 ชั่วโมงในบ้าน ในขณะที่ลูกที่โตแล้วอาจแยกบ้านไปทำงาน ความผูกพันเชิงกิจวัตร กับสัตว์เลี้ยงจึงอาจแน่นแฟ้นกว่าในแง่ของความคุ้นชิน
ขอถามความเห็นจากหลายๆคนที่เคยผ่านช่วงเวลาแห่งการสูญเสียมาแล้วทุกรูปแบบ ว่าแต่ละคนมีความเห็นอย่างไรกันบ้าง แล้วแต่ละครมีระยะเวลาในการทำใจหรือให้อภัยตัวเองนานแค่ไหนกัน? มีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์อะไรมาช่วยยืนยันไหมว่าเหตุผลดังกล่าวเป็นความจริง?
ผิดไหมที่เสียใจกับการจากไปของสัตว์เลี้ยง มากกว่าคนในครอบครัว? มาดูเหตุผลทางจิตวิทยาและแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันครับ
"สำหรับเจ้าของสัตว์เลี้ยงที่มีความผูกพันสูง คะแนนความเครียดจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยงนั้น 'เทียบเท่า' กับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก และในกลุ่มตัวอย่างบางกลุ่ม 'สูงกว่า' เนื่องจากการขาดระบบสนับสนุนทางสังคม ที่มีประสิทธิภาพเท่ากับการเสียคน"
โดยบางคนตลอดช่วงชีวิตไม่สามารถลืมความรู้สึกสูญเสียนั้นได้เลย กับสิ่งที่คนอื่นมองว่า แค่แมวตัวนึง แค่หมาตัวนึง มันเป็นอะไรไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็น้อยคนนักที่จะเข้าใจ
เสียคนอันเป็นที่รัก ยังมีคนปลอบ มีเพื่อน มีคนในครอบครัวที่เหลือคนอื่นๆ แต่การสูญเสียหนึ่งชีวิตเล็กๆที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เขายังตัวนิดเดียว แม้ในทางสังคมจะมองว่าการเสีย ลูก รุนแรงที่สุด แต่ในระดับ ปัจเจก บางคนอาจรู้สึกว่าสัตว์เลี้ยงเจ็บปวดกว่า เพราะเหตุผลที่ซ่อนอยู่คือ
สัตว์เลี้ยงคือ ลูกที่ไม่มีวันโต เขาจะไร้เดียงสาและต้องการเราไปจนวันสุดท้าย ต่างจากลูกมนุษย์ที่เมื่อโตขึ้นจะมีโลกส่วนตัว มีความขัดแย้ง หรือห่างเหินไปตามวัย
กับลูกมนุษย์ บางครั้งอาจมีเรื่องให้โกรธหรือผิดใจกัน แต่กับสัตว์เลี้ยงไม่มีมลทิน เลยแม้แต่นิดเดียว ความเสียใจจึงคม และใสกว่า
เราอยู่กับสัตว์เลี้ยงแทบจะ 24 ชั่วโมงในบ้าน ในขณะที่ลูกที่โตแล้วอาจแยกบ้านไปทำงาน ความผูกพันเชิงกิจวัตร กับสัตว์เลี้ยงจึงอาจแน่นแฟ้นกว่าในแง่ของความคุ้นชิน
ขอถามความเห็นจากหลายๆคนที่เคยผ่านช่วงเวลาแห่งการสูญเสียมาแล้วทุกรูปแบบ ว่าแต่ละคนมีความเห็นอย่างไรกันบ้าง แล้วแต่ละครมีระยะเวลาในการทำใจหรือให้อภัยตัวเองนานแค่ไหนกัน? มีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์อะไรมาช่วยยืนยันไหมว่าเหตุผลดังกล่าวเป็นความจริง?