ชีวิตวัยทำงานที่เดินทางซ้ำ ๆ แต่ความคิดไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ทุกเช้าผมนั่งรถไฟฟ้าเส้นเดิม คนแน่นเหมือนเดิม สถานีเดิม ๆ แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
จากเมื่อก่อนที่อยากรีบโต อยากได้เงินเดือนสูง ๆ ตอนนี้ผมกลับมองหาความสมดุลมากกว่า เงินยังสำคัญ
แต่เวลาพักผ่อนและสุขภาพใจก็สำคัญไม่แพ้กัน ผมเริ่มปฏิเสธงานบางอย่างที่เกินกำลัง
เลิกเอาความสำเร็จของคนอื่นมาเป็นมาตรวัดตัวเอง ชีวิตยังต้องดิ้นรนเหมือนเดิม
แต่ความคาดหวังที่มีต่อตัวเองมันอ่อนโยนขึ้นมาก