การพิสูจน์ความอยู่รอด คือ ความงามของการเกิดมาเป็นมนุษย์ วันนี้ได้ขอลาแฟนไปญี่ปุ่นคนเดียว ได้วีซ่ามา 90 วัน ได้แต่บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เราจะไลฟ์สดมาหาตลอด จริงๆเราเคยไปแบบนี้ บอกครอบครัวแบบนี้ แต่เราหายไปหลายเดือนไม่ติดต่อมาเลย เราก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ทำไมเราชอบปลีกวิเวก
วันก่อน เราขึ้นแกรปจากสีลมไปลาดพร้าว คนขับแท็กซี่ อายุมากกว่าเราหน่อย แต่เรียกเราว่าเฮีย หลังจากรู้อายุ เขาก็บอกว่า เขามีลูก 2 คน กำลังเรียน บลาๆๆๆ แล้วก็บอกว่า เด็กยุคนี้ลำบาก เราเห็นด้วย ยิ่งภาพอนาคตเราว่ายิ่งลำบากกว่านี้เยอะเลย ที่เรียนๆกันมาจะได้ทำงานกันรึป่าว เพราะใน 2-3 ปีข้างหน้า เอไอจะแย่งงานคนราว 40% แม้ว่าผู้ประกอบการในไทยจะไม่เอาเอไอเข้ามาใช้เลยก็ตาม ผลตามมามันมากกว่าคนส่วนใหญ่คิด ที่แทบจะ 100 ทั้ง 100 บอกว่าไม่มีผลกระทบ แต่เราอ่านและคิดตามจากคนสร้าง เรารู้ว่า มันไม่ใช่แค่ผลกระทบ แต่มันน่าจะเป็นหายนะ เลยมากกว่า
เราเข้าใจภาพดี เพราะเราเคยเดินจากเมืองร้างในเมืองที่ชื่อว่า เก๊กโกจิ ไปตามทางฟุตบาทที่ไม่มีแม้แต่เงาของคน ใช่ครับ เราเดินคนเดียว ผ่านกาลเวลาที่เมืองนั้นเคยเป็นเมืองที่เจริญมาก แต่ปัจจุบันมันคือเมืองร้างสนิท จากการผ่านช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่รู้ทำไมคนส่วนใหญ่กลัวภาพแบบนี้ แต่เรากลับชอบ เรารับได้กับความเป็นไปของโลก เราว่าหลังเอไอมา หลายเมืองจะกลายร่างเป็นสภาพแบบนี้
ภาพอนาคตที่ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ทำให้คนในอนาคตที่ไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่ว่า อาจจะกลายเป็นคนที่ไม่ถูกเลือก เพราะเขามองไม่เห็นความงามของความยากลำบาก ต่างจากคนที่ปรับตัวเข้าสู่รูปแบบอนาคตได้นั้น เขาจะอยู่รอดได้ท่ามกลางความหายนะของคนส่วนใหญ่
เดือนหน้าหายไปทั้งเดือน อยู่ได้ไหม คนเดียวไม่เจอใคร ชีวิตที่รอการพิสูจน์
วันก่อน เราขึ้นแกรปจากสีลมไปลาดพร้าว คนขับแท็กซี่ อายุมากกว่าเราหน่อย แต่เรียกเราว่าเฮีย หลังจากรู้อายุ เขาก็บอกว่า เขามีลูก 2 คน กำลังเรียน บลาๆๆๆ แล้วก็บอกว่า เด็กยุคนี้ลำบาก เราเห็นด้วย ยิ่งภาพอนาคตเราว่ายิ่งลำบากกว่านี้เยอะเลย ที่เรียนๆกันมาจะได้ทำงานกันรึป่าว เพราะใน 2-3 ปีข้างหน้า เอไอจะแย่งงานคนราว 40% แม้ว่าผู้ประกอบการในไทยจะไม่เอาเอไอเข้ามาใช้เลยก็ตาม ผลตามมามันมากกว่าคนส่วนใหญ่คิด ที่แทบจะ 100 ทั้ง 100 บอกว่าไม่มีผลกระทบ แต่เราอ่านและคิดตามจากคนสร้าง เรารู้ว่า มันไม่ใช่แค่ผลกระทบ แต่มันน่าจะเป็นหายนะ เลยมากกว่า
เราเข้าใจภาพดี เพราะเราเคยเดินจากเมืองร้างในเมืองที่ชื่อว่า เก๊กโกจิ ไปตามทางฟุตบาทที่ไม่มีแม้แต่เงาของคน ใช่ครับ เราเดินคนเดียว ผ่านกาลเวลาที่เมืองนั้นเคยเป็นเมืองที่เจริญมาก แต่ปัจจุบันมันคือเมืองร้างสนิท จากการผ่านช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่รู้ทำไมคนส่วนใหญ่กลัวภาพแบบนี้ แต่เรากลับชอบ เรารับได้กับความเป็นไปของโลก เราว่าหลังเอไอมา หลายเมืองจะกลายร่างเป็นสภาพแบบนี้
ภาพอนาคตที่ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ทำให้คนในอนาคตที่ไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่ว่า อาจจะกลายเป็นคนที่ไม่ถูกเลือก เพราะเขามองไม่เห็นความงามของความยากลำบาก ต่างจากคนที่ปรับตัวเข้าสู่รูปแบบอนาคตได้นั้น เขาจะอยู่รอดได้ท่ามกลางความหายนะของคนส่วนใหญ่