สารานุกรมปืนตอนที่ 2371 Chinese M1 Garand

กระทู้สนทนา

อาวุธยุทโธปกรณ์ ประวัติศาสตร์ อาวุธปืน ประเทศจีน ไต้หวัน

ในช่วงปี 1940 ท่ามกลางสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นได้พยายามพัฒนาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติเพื่อเลียนแบบปืน M1 Garand ของสหรัฐฯ จนกลายเป็นปืน Type 4 (หรือที่มักเรียกกันว่า Type 5) แต่หลังจากการพ่ายแพ้ของญี่ปุ่น เรื่องราวของ "Garand ตะวันออก" กลับไม่ได้จบลงที่นั่น เพราะมันได้ไปโผล่ที่ จีน ในเวลาต่อมา

1. จุดเริ่มต้นด้วยมรดกจากญี่ปุ่น

หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี 1945 กองทัพจีนชาตินิยม (KMT) ได้เข้ายึดโรงงานอาวุธของญี่ปุ่นหลายแห่งในจีนและแมนจูเรียสิ่งที่พวกเขาพบคือพิมพ์เขียว เครื่องจักร และชิ้นส่วนที่ยังประกอบไม่เสร็จของปืน Type 4 ที่ญี่ปุ่นพยายามสร้างไว้

2. การผลิตในจีน (ค.ศ. 1948 - 1950)

รัฐบาลจีนชาตินิยมภายใต้การนำของ เจียง ไคเชก ตระหนักดีว่าปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติจะช่วยสร้างความได้เปรียบในสงครามกลางเมืองจีนโครงการนี้ถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการในรายงานปี 1947 ชื่อ “แผนงานประจำปีครั้งที่ 35 และสถานะการดำเนินงานของกรมสรรพาวุธ” ซึ่งระบุว่าทางกรมฯ ได้ศึกษาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติจากหลายประเทศ ทั้งสหรัฐฯ, เยอรมนี, เชโกสโลวาเกีย และสวิตเซอร์แลนด์

การทดลองที่โรงงานสรรพวุธที่ 60 (จินหลิง)

เนื่องจากกระสุนขนาด .30-06 ของอเมริกาไม่ใช่กระสุนมาตรฐานของกองทัพบกจีนในขณะนั้น โรงงานอาร์เซนอลที่ 60 (Jinling Arsenal) ในหนานจิง จึงได้รับมอบหมายให้ดัดแปลงปืน Garand ให้ใช้กระสุนขนาด 7.92x57mm (8mm Mauser) แทน

ผลการทดสอบ - ประสบความสำเร็จอย่างสูงการทดสอบยิงหลายร้อยนัดไม่พบปัญหา

ข้อค้นพบที่สำคัญ - กระบวนการดัดแปลงมีประสิทธิภาพมากเพราะเปลี่ยนแค่ลำกล้องเท่านั้นส่วนชิ้นส่วนอื่นๆและคลิปตับ (En bloc clip) สามารถใช้งานกับกระสุน 7.92 มม. ได้ทันทีโดยไม่ต้องแก้ไข

ก้าวต่อไป - กรมสรรพาวุธได้ขอพิมพ์เขียววิศวกรรมจากกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ เพื่อเตรียมการผลิตนำร่อง

การผลิตตัวต้นแบบที่โรงงานสรรพวุธที่ 21 (ฉงชิ่ง)

ความแตกต่างของรุ่นผลิตในจีน

ลำกล้อง - จีนเปลี่ยนมาใช้ขนาด 7.92×57mm Mauser ซึ่งเป็นกระสุนมาตรฐานของกองทัพจีนในขณะนั้น

รูปลักษณ์ - พานท้ายและชุดประกับมักทำจากไม้เนื้อแข็งในท้องถิ่นซึ่งมีคุณภาพและความประณีตต่ำกว่ามาตรฐานของสหรัฐฯ หรือญี่ปุ่น

การประทับตรา - มีการตอกตราอักษรจีนระบุชื่อโรงงานและปีที่ผลิต

ระหว่างปี 1947-1948 และมีรายงานยืนยันในเดือนสิงหาคม 1949 ว่าโรงงานแห่งนี้ผลิตปืนตัวอย่างได้สำเร็จ

ปัจจุบันมีปืนต้นแบบ "Garand จีน" ที่เหลือรอดอยู่เพียง 4 กระบอก

กระบอกที่ 3 สภาพสมบูรณ์ที่สุดจัดแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติประชาชนจีนในปักกิ่ง (ระบุที่มาว่า "ผลิตในฉงชิ่ง")

กระบอกที่ 1, 2 และ 4 เก็บรักษาอยู่ที่ North University of China

3. การเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์: กลับสู่ขนาด .30-06

หลักฐานจากปืนต้นแบบที่เหลืออยู่เผยให้เห็นการเปลี่ยนทิศทางของโครงการ

ปืนหมายเลข 1 และ 2: ใช้กระสุนขนาด 7.92 มม. (ตามแผนเดิม)

ปืนหมายเลข 3 และ 4: (ซึ่งมีตราสัญลักษณ์ "สวัสติกะ" 卍 ของโรงงานที่ 21) กลับไปใช้ขนาด .30-06 ของสหรัฐฯ

ทำไมถึงเปลี่ยนกลับ?

สันนิษฐานว่ารัฐบาลก๊กมินตั๋ง (KMT) เลิกแผนการดัดแปลงเป็น 7.92 มม. เพราะในปี 1947 จีนเริ่มมีความสามารถในการ ผลิตกระสุน .30-06 จำนวนมากได้เองแล้ว นอกจากนี้ในเดือนธันวาคม 1948 กระทรวงกลาโหมยังได้กำหนดโควตากระสุนมาตรฐานสำหรับปืนกึ่งอัตโนมัติขนาด .30 ไว้ที่ 160 นัดต่อกระบอก โดยเตรียมประกาศใช้ในปี 1949

4. จุดสิ้นสุดของโครงการ

แม้จะมีแผนการที่ละเอียดและปืนต้นแบบที่ใช้งานได้จริงแต่โครงการผลิต M1 Garand ในจีนก็ไปไม่ถึงขั้นการผลิตจำนวนมาก (Mass Production) เนื่องจาก:

สถานการณ์สงครามกลางเมือง - รัฐบาลชาตินิยมตกเป็นรองอย่างหนัก

การย้ายฐานผลิต - โรงงานสรรพวุธของรัฐบาลชาตินิยมต้องอพยพหนีไปยังไต้หวันในปี 1948 ทำให้สายการผลิตขาดตอนและยุติลงในที่สุด