คำว่าถ้าเรื่องมากก็ไปทำกินเองสิ คำนี้ดูแรงไปไหมครับ

ก็คือเสาร์อาทิตย์ผมกลับบ้านที่ต่างจังหวัดครับ กลับไปเยี่ยมแม่กับยายที่ต่างจังหวัด ผมกลับไปพร้อมกับน้าๆ แล้วยายผมเขาไม่กินเนื้อสัตว์วันเสาร์ - อาทิตย์ (เฉพาะวันเสาร์ - อาทิตย์นะครับ วันปกติก็กินได้) แล้วแม่ผมบอกผมว่าเดี๋ยวลุงจะพาน้องมากินข้าวที่บ้านด้วย ผมทำเมนูที่ไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย ผมไม่ได้ทำเมนูแยกไว้นะครับ เพราะเห็นว่ามันวุ่นวาย ผมทำผัดเต้าหู้ใส่ถั่วงอก ทำพะโล้ที่ไม่ใส่เนื้อสัตว์แต่ใส่เต้าหู้แทน ทำแกงส้มที่ไม่ใส่เนื้อสัตว์ใส่แต่ผัก แล้วก็มีผัดผักบุ้งไฟแดง พอถึงเวลาทานข้าว ลุงก็ถามว่าทำไมไม่ทำเมนูแยกล่ะยังไงก็ใช้ช้อนกลางอยู่แล้วไงก็ไม่ปนกัน ผมเลยตอบไปว่าทำเมนูแยกทำไม ก็ทำเมนูให้มันกินได้ทุกคน ลุงผมก็เลยบอกว่าขี้เกียจทำมากกว่ามั้ง ผมก็เลยสวนไปเลยว่าถ้าเรื่องมากทำไมไม่ทำกินเองล่ะครับ หรือไม่ก็ซื้อมาจากข้างนอก ทุกคนบนโต๊ะอาหารอึ้ง ลุงก็อึ้ง แต่แม่ผมก็บอกให้ขอโทษลุง ผมไม่ได้เต็มใจจะขอโทษ แต่ผมก็จำใจต้องขอโทษอยากให้แม่สบายใจ ลุงก็บอกไม่เป็นไร แต่คราวหน้าทำเนื้อสัตว์แยกด้วย
เอาจริงๆผมก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่หรอก ขนาดผมกินเนื้อสัตว์ปกติยังปรับตัว เพราะมันก็ไม่ลำบากอะไรแค่เสาร์อาทิตย์เอง ผมก็เลยบอกแม่ไปว่าคราวหน้าถ้ากลับมาบ้านอีก ไม่ต้องเชิญลุงมากินข้าวที่บ้านนะ แม่ผมเลยบอกว่าไม่ได้เชิญลุงมา ลุงแกอยากมาเองเพราะเห็นญาติพี่น้องมาเยอะ ผมเลยบอกกับแม่ว่ายิ่งไม่ได้เชิญยิ่งไม่ควรเรื่องมากนะ อยากมาเองแท้ๆ ยังจะเรื่องมากอีก

ปล. ที่ผมกล้าพูดไปแบบนั้นเพราะผมก็ไม่ได้สนิทกับลุงมาก แค่ทำกับข้าวก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องทำแยก ให้คนอื่นกินอีกหรอ เอาจริงๆผมไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่ต่อไปก็คงโอเคแล้วแหละ