สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็ก68 ที่ซิ่วเพราะเรียนไม่ไหว ตอนม.6เราคุยกับที่บ้านเรื่องมหาวิทยาลัยที่ชอบแล้วค่ะ แต่ไม่เป็นผลเลย เขาบอกว่ามันไกลเกินไป เราเลยต้องเลือกมหาวิทยาลัยใกล้บ้าน เราเลือกสาขาที่คิดว่าเราชอบที่สุดแล้ว เพราะไม่ใช่วิทยาเขตหลัก จึงมีตัวเลือกไม่มาก เราเรียนได้1เทอม เกรดเราต่ำมากๆ จนเราได้เจอจิตแพทย์ก็พบว่าเป็นซึมเศร้าด้วย ความผิดหวังและความกดดันเข้ามาโดยที่เราไม่สามารถรับมือได้ค่ะ เราซิ่วมาได้2-3เดือนแล้ว และกำลังสนใจคณะนิเทศ แต่มันอยู่ห่างจากบ้านไปประมาณ50กิโล แต่ยังอยู่ในจังหวัดค่ะ เราไม่รู้จะคุยกับที่บ้านอย่างไรดี เรากลัวว่าเขาจะไม่ให้เราไปค่ะ เราเป็นเด็กติดบ้านค่ะ ไม่ค่อยออกไปไหน อีกอย่างเราไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย เรื่องเที่ยวหรือเรื่องแอลกอฮอล์ เราไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวค่ะ ที่บ้านทราบดี แต่เราจะน่าเป็นห่วงตรงที่เราใช้ชีวิตไม่เป็นเท่าที่ควร เราถูกเลี้ยงมาแบบไม่ให้ไปเจอความลำบากค่ะ พ่อแม่มักจะตามไปรับไปส่งตลอด จนเราขึ้นมหาวิทยาลัยถึงเพิ่งได้ขับมอเตอร์ไซค์เองค่ะ เราอยากจะถามว่าเราควรพูดกับที่บ้านอย่างไรดีคะ เพราะเราเคยพูดแล้วตอนม.6 เราพูดด้วยเหตุผล เราแนะนำหลักสูตร และเราก็อธิบายไปแล้วว่าทำไมถึงอยากเรียน แต่สุดท้ายเขาก็ให้เหตุผลเดิมค่ะว่าไกลบ้าน
อยากไปเรียนไกลบ้าน แต่กลัวที่บ้านจะไม่โอเคทำไงดีคะ