คือเรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ ต้องเล่าย้อนไปถึง
คนคุยเก่าเราเคยเป็นเพื่อนกันตอนประถม ตอนนั้นต่างคนต่างชอบแต่ไม่มีใครบอก จนได้มีโอกาสมาคุยตอนม.4 แต่เรารู้สึกเค้าไม่เหมือนเดิม ด้วยความที่สังคมมันเปลี่ยนด้วย เวลามันพูดอะไร เราก็ไม่รู้จะตอบอะไร เหมือนไม่มีเรื่องจะคุย เราเลิกกัน 2 รอบ รอบแรกมันทำให้เราผิดหวัง รอบ2 มันง้อเรามาหลายเดือนเลยใจอ่อนให้มันกลับมาปรับตัวอีกครั้ง สรุปก็คือดีขึ้นจริงๆ แต่รอบนี้เรายอมรับว่าเราแย่เราให้มันกลับมาเพราะเราไม่ได้รักแต่เราสงสาร มันทำตัวดีทุกอย่างปรับทุกอย่างที่เราอยากให้ปรับ แต่เราก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม เวลามันพูดเราก้ไม่มีเรื่องจะพูด ตอนแรกเราคิดว่ามันอยู่ที่นิสัย ความไว้ใจ ที่เราไม่กล้าพูดอะไรให้มันฟังด้วยสังคมเพื่อนต่างๆ สรุปก็คือเราเข้ากันไม่ได้
เราบอกเลิกมันด้วยเหตุผลว่า มันเข้ามาในชีวิตเราผิดเวลา ทั้งๆที่เราก็เอาเข้ามานี่แหละ เพราะช่วงนั้นเรารักตัวเองมากๆ เราฝึกทำอะไรใหม่ๆ แต่พอมีมันเข้ามา มันก็เหมือนตัวถ่วงบางทีข้อความเด้งมาก็รำคาญ รุ้สึกว่ามันไม่ใช่คนพิเศษ
พอเราเลิกกับมัน เราก็ไปปรึกษากับเพื่อนผช.เรา ที่ทั้งเป็นเพื่อนกับคนเก่าเราแล้วก็เราซึ่งนิสัยดีกว่าคนเก่าเรามากแบบจากในตัวตนจริงๆ ตอนที่เราคุยเรารู้สึกเราอยากคุย มันพูดมานิดเดียวเราสามารถคุยต่อได้ยาวๆลื่นๆเลย ทั้งตอนโทรทั้งตอนพิมพ์แชท แต่ไม่ได้มีอะไรมากกว่าเพื่อนเลยนะ (แต่เราอาจจะคิดเกิน^^)
อาการแบบนี้คือทุกคนว่าเราสมควรมีความรักมั้ย ??
การที่เราเลิกกับคนเก่ามันเพราะเข้ากันไม่ได้หรือเป็นเพราะเรารักตัวเองมากกว่า ถ้าเกิดมีความรักดีๆสักครั้งเข้ามาในชีวิตคนแบบเราควรไปต่อกับคนนั้นมั้ย คำถามมันอาจจะคลุมเคลือ แต่อยากให้ทุกคนช่วยให้ความเห็นกับเรื่องนี้ทีค่ะ
**ใครที่ขี้เกียจอ่าน อ่านแค่ตัวหนากับเส้นใต้ก็ได้นะคะ**
เราควรมีความรักมั้ยคะ ?
คนคุยเก่าเราเคยเป็นเพื่อนกันตอนประถม ตอนนั้นต่างคนต่างชอบแต่ไม่มีใครบอก จนได้มีโอกาสมาคุยตอนม.4 แต่เรารู้สึกเค้าไม่เหมือนเดิม ด้วยความที่สังคมมันเปลี่ยนด้วย เวลามันพูดอะไร เราก็ไม่รู้จะตอบอะไร เหมือนไม่มีเรื่องจะคุย เราเลิกกัน 2 รอบ รอบแรกมันทำให้เราผิดหวัง รอบ2 มันง้อเรามาหลายเดือนเลยใจอ่อนให้มันกลับมาปรับตัวอีกครั้ง สรุปก็คือดีขึ้นจริงๆ แต่รอบนี้เรายอมรับว่าเราแย่เราให้มันกลับมาเพราะเราไม่ได้รักแต่เราสงสาร มันทำตัวดีทุกอย่างปรับทุกอย่างที่เราอยากให้ปรับ แต่เราก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม เวลามันพูดเราก้ไม่มีเรื่องจะพูด ตอนแรกเราคิดว่ามันอยู่ที่นิสัย ความไว้ใจ ที่เราไม่กล้าพูดอะไรให้มันฟังด้วยสังคมเพื่อนต่างๆ สรุปก็คือเราเข้ากันไม่ได้
เราบอกเลิกมันด้วยเหตุผลว่า มันเข้ามาในชีวิตเราผิดเวลา ทั้งๆที่เราก็เอาเข้ามานี่แหละ เพราะช่วงนั้นเรารักตัวเองมากๆ เราฝึกทำอะไรใหม่ๆ แต่พอมีมันเข้ามา มันก็เหมือนตัวถ่วงบางทีข้อความเด้งมาก็รำคาญ รุ้สึกว่ามันไม่ใช่คนพิเศษ
พอเราเลิกกับมัน เราก็ไปปรึกษากับเพื่อนผช.เรา ที่ทั้งเป็นเพื่อนกับคนเก่าเราแล้วก็เราซึ่งนิสัยดีกว่าคนเก่าเรามากแบบจากในตัวตนจริงๆ ตอนที่เราคุยเรารู้สึกเราอยากคุย มันพูดมานิดเดียวเราสามารถคุยต่อได้ยาวๆลื่นๆเลย ทั้งตอนโทรทั้งตอนพิมพ์แชท แต่ไม่ได้มีอะไรมากกว่าเพื่อนเลยนะ (แต่เราอาจจะคิดเกิน^^)
อาการแบบนี้คือทุกคนว่าเราสมควรมีความรักมั้ย ??
การที่เราเลิกกับคนเก่ามันเพราะเข้ากันไม่ได้หรือเป็นเพราะเรารักตัวเองมากกว่า ถ้าเกิดมีความรักดีๆสักครั้งเข้ามาในชีวิตคนแบบเราควรไปต่อกับคนนั้นมั้ย คำถามมันอาจจะคลุมเคลือ แต่อยากให้ทุกคนช่วยให้ความเห็นกับเรื่องนี้ทีค่ะ
**ใครที่ขี้เกียจอ่าน อ่านแค่ตัวหนากับเส้นใต้ก็ได้นะคะ**