ตำราอภิธรรม เรื่องนี้ เขียนถูกไหม?

ก่อนนอน ผมว่า ทิ้งท้ายไม่ใช้ศัพท์ปรมัตถ์สักหน่อย เพราะอ่านความเห็นแล้วเริ่มสับสนกันเล็กน้อย

ขอสรุป เป็นภาษาบ้านๆ ให้แบบนี้นะครับ

กรรม แบ่งเป็น 2 ประเภท
-กุศล
-อกุศล

น้ำหนักของกรรม แบ่ง เป็น 4
- กรรมหนัก
- กรรมที่ทำเป็นประจำ
- กรรมที่เป็นอารมณ์ก่อนตาย
- กรรมทั้งหมดที่เคยทำแต่ไม่ใช่ 3 กรรมแรก

แบ่งตามหน้าที่
- ทำวิบากให้เกิด
- อุดหนุนวิบากที่เกิดขึ้นแล้ว
- ทำให้วิบากเบาบางลง
- ตัดวิบากให้ส่งผลไม่ได้

เวลาในการให้ผลกรรม
- ภายใน 7 วัน
- หลังวันที่ 7 -วันตาย
- ชาติถัดไป
- ชาติที่ 3 เป็นต้นไป
- ไม่ให้ผลอีกต่อไป


ทีนี้ ในโจทย์ เอาเฉพาะ ฆ่าปลานะครับ จัดเป็นกรรมประเภท อกุศลกรรม น้ำหนักของกรรม กรรมทั้งหมดแต่ไม่ใช่ 3 กรรมแรก(ไม่ใช่กรรมหนัก ไม่ใช่ทำประจำ ไม่ใช่นิมิตก่อนตาย) กรรมนี้หน้าที่ของมันคือ ทำวิบากให้เกิด เวลาในการให้ผล ตั้งแต่ชาติแรก (แต่ในโจทย์นี้ ไม่ให้ผล) และชาติที่ 2 เป็นต้นไป จนกว่าจะหมดกำลังของวิบาก หรือ ถึงนิพพาน


สรุป ของ สรุปเป็นปรมัตถ์อีกที
เรื่องนายทองแก้วฆ่าปลา
เป็นอกุศล ครบ อกุศลกรรมบถ เป็น ชนกกรรม หรือจุดเริ่มต้นให้มีวิบากที่เป็นทุกข์ เป็นกรรมประเภท กตัตตากรรม (กรรมเล็กน้อย) ถ้าในชาตินี้วิบากยังไม่มีโอกาสให้ผล ก็จะให้ผลวิบากได้ในชาติถัดๆไป

สาเหตุเพราะ การฆ่าปลา แม้ 1 ครั้ง จิตก็ต้องเกิดดับนับไม่ถ้วน เมื่อเริ่มต้นมีเจตนาฆ่าปลา ชวนะดวงที่ 1-7 เป็นอกุศลเจตนาไปแล้ว ก่อนที่จิตจะตกภวังค์ จะมีอีก 1-2 ขณะที่รวมอารมณ์และเจตนาทั้งหมดนี้เอาไว้ เมื่อจิตตกภวังค์ เพื่อส่งต่อให้จิตดวงใหม่ได้เกิดขึ้น เมื่อจิตดวงใหม่เกิดขึ้น ตามองเห็นปลา จิตรู้ รู้ว่าเป็นปลา มโนทวารจะหน่วงอารมณ์เก่า สัมปฏิจฉนะรับอารมณ์โทสะที่สืบต่อจากจิตดวงก่อน สันตีรณะไตร่ตรองอารมณ์ โวฏฐัพพนะตัดสินอารมณ์ว่าฆ่าแน่ แล้วก็ทำกายวิญญัติ ลงมือทุบหัวปลาต่อ กว่าจะฆ่าปลาตายสักตัว จิตมันเกิดดับ ส่งต่อทั้งอารมณ์ ทั้งเจตนา เป็นล้านๆครั้ง(นับจำนวนไม่ได้) ก็ขอทิ้งไว้เท่านี้ก่อนนะครับ เพื่อความไม่ประมาท อกุศลกรรม แม้เล็กน้อยก็ไม่ควรทำ เพราะมันไม่เป็นอโหสิกรรมได้ง่ายๆครับ