วันนี้มาเล่าเรื่องของตัวเองค่ะ เก็บมานานมากแล้ว แต่รู้สึกว่าอยากแบ่งปันให้คนที่อาจกำลังเผชิญสิ่งเดียวกันได้อ่าน
ย้อนไป 15 ปีก่อน...
เราเป็นพยาบาลค่ะ เจอคนไข้มาเยอะ รู้จักโรคภัยหลายอย่าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะมาพบกับ "โรคหนังแข็ง" ในร่างกายตัวเอง
โรคนี้ชื่อฟังดูธรรมดา แต่ไม่ธรรมดาเลย เพราะแพทย์ยังไม่มียารักษาให้หายขาด ทำได้แค่ควบคุมอาการ
ตอนที่เริ่มป่วยหนัก... ผิวดำขึ้น ตัวผอมลง มีด่างขาวขึ้นตามร่างกาย มือแข็งจนกำไม่ได้ เปิดฝาขวดน้ำเองไม่ได้ และที่น่ากลัวที่สุดคือ พังผืดเริ่มลุกลามเข้าปอด
ช่วงนั้นแย่มากค่ะ ไม่อยากออกจากบ้าน อายคนรอบข้าง ไม่กล้าส่องกระจกดูตัวเองเลย ทั้งที่ตอนเป็นพยาบาลก็เคยพูดให้กำลังใจคนไข้เสมอ แต่พอมาเจอกับตัวเอง... มันทำใจยากมากจริงๆ
กินยาโรงพยาบาลอย่างเดียวมาหลายปี
อาการในบางด้านก็ทรงตัว แต่นิ้วมือบางนิ้วเริ่มมีแนวโน้มที่จะผิดรูป ตอนนั้นก็เริ่มพยายามปรับพฤติกรรมหลายอย่างด้วยตัวเองค่ะ ทั้งอาหาร การใช้ชีวิต แต่ก็ยังติดจุดอ่อนหลายอย่างที่ทำได้ไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นการนอนดึก ไม่ชอบออกกำลังกาย และความเครียดสะสม
อาการก็ยังวนเวียนอยู่แบบเดิม ไม่ดีขึ้นชัดเจน
จนกระทั่งมีเพื่อนคนหนึ่งมาแนะนำ
เธอแนะนำเรื่องการดูแลสุขภาพเพิ่มเติมอีกด้านหนึ่ง ตอนแรกก็ไม่แน่ใจนะคะ เพราะเราเป็นพยาบาล ความคิดแบบวิทยาศาสตร์มันฝังลึก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจลองปรับดู
และนั่นคือจุดเปลี่ยนค่ะ
ผิวที่ดำเริ่มสว่างขึ้น ด่างขาวค่อยๆ จางลง น้ำหนักกลับมา ที่สำคัญที่สุดคือ **เอ็กซ์เรย์ปอดในปีถัดมาไม่พบพังผืดอีกแล้ว** หมอก็แปลกใจมากค่ะ ตอนนี้โรคสงบแล้ว ใช้ชีวิตได้ปกติ กล้าออกไปเจอคนข้างนอก กลับมาส่องกระจกได้อีกครั้งอย่างสบายใจ
อยากให้คนที่ป่วยโรคนี้ หรือดูแลคนในครอบครัวที่ป่วยโรคนี้ อย่าเพิ่งท้อใจ ตราบใดยังมีลมหายใจ ชีวิตย่อมมีความหวังอยู่เสมอ
ถ้าใครอยากคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันในฐานะคนที่ผ่านมาเองค่ะ ทักมาคุยได้เลยนะคะ เป็นกำลังใจให้กันค่ะ
Line ID : pornrawin2558 หรือโทร 0948472552 จะสะดวกคุยช่วงค่ำนะคะเพราะกลางวันต้องทำงาน จ้า
15 ปี โรคหนังแข็ง โรคที่ฉันเป็น
ย้อนไป 15 ปีก่อน...
เราเป็นพยาบาลค่ะ เจอคนไข้มาเยอะ รู้จักโรคภัยหลายอย่าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะมาพบกับ "โรคหนังแข็ง" ในร่างกายตัวเอง
โรคนี้ชื่อฟังดูธรรมดา แต่ไม่ธรรมดาเลย เพราะแพทย์ยังไม่มียารักษาให้หายขาด ทำได้แค่ควบคุมอาการ
ตอนที่เริ่มป่วยหนัก... ผิวดำขึ้น ตัวผอมลง มีด่างขาวขึ้นตามร่างกาย มือแข็งจนกำไม่ได้ เปิดฝาขวดน้ำเองไม่ได้ และที่น่ากลัวที่สุดคือ พังผืดเริ่มลุกลามเข้าปอด
ช่วงนั้นแย่มากค่ะ ไม่อยากออกจากบ้าน อายคนรอบข้าง ไม่กล้าส่องกระจกดูตัวเองเลย ทั้งที่ตอนเป็นพยาบาลก็เคยพูดให้กำลังใจคนไข้เสมอ แต่พอมาเจอกับตัวเอง... มันทำใจยากมากจริงๆ
กินยาโรงพยาบาลอย่างเดียวมาหลายปี
อาการในบางด้านก็ทรงตัว แต่นิ้วมือบางนิ้วเริ่มมีแนวโน้มที่จะผิดรูป ตอนนั้นก็เริ่มพยายามปรับพฤติกรรมหลายอย่างด้วยตัวเองค่ะ ทั้งอาหาร การใช้ชีวิต แต่ก็ยังติดจุดอ่อนหลายอย่างที่ทำได้ไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นการนอนดึก ไม่ชอบออกกำลังกาย และความเครียดสะสม
อาการก็ยังวนเวียนอยู่แบบเดิม ไม่ดีขึ้นชัดเจน
จนกระทั่งมีเพื่อนคนหนึ่งมาแนะนำ
เธอแนะนำเรื่องการดูแลสุขภาพเพิ่มเติมอีกด้านหนึ่ง ตอนแรกก็ไม่แน่ใจนะคะ เพราะเราเป็นพยาบาล ความคิดแบบวิทยาศาสตร์มันฝังลึก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจลองปรับดู
และนั่นคือจุดเปลี่ยนค่ะ
ผิวที่ดำเริ่มสว่างขึ้น ด่างขาวค่อยๆ จางลง น้ำหนักกลับมา ที่สำคัญที่สุดคือ **เอ็กซ์เรย์ปอดในปีถัดมาไม่พบพังผืดอีกแล้ว** หมอก็แปลกใจมากค่ะ ตอนนี้โรคสงบแล้ว ใช้ชีวิตได้ปกติ กล้าออกไปเจอคนข้างนอก กลับมาส่องกระจกได้อีกครั้งอย่างสบายใจ
อยากให้คนที่ป่วยโรคนี้ หรือดูแลคนในครอบครัวที่ป่วยโรคนี้ อย่าเพิ่งท้อใจ ตราบใดยังมีลมหายใจ ชีวิตย่อมมีความหวังอยู่เสมอ
ถ้าใครอยากคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันในฐานะคนที่ผ่านมาเองค่ะ ทักมาคุยได้เลยนะคะ เป็นกำลังใจให้กันค่ะ
Line ID : pornrawin2558 หรือโทร 0948472552 จะสะดวกคุยช่วงค่ำนะคะเพราะกลางวันต้องทำงาน จ้า