ชีวิตฉัน ไม่ติดยา ไม่ท้องไม่มีพ่อ ไม่ฆ่าตัวตายก็บุญแล้ว🙃

กระทู้นี้ไม่ได้อยากจะมาถามอะไรค่ะ แค่อยากมารีวิวชีวิตคนๆนึงที่ต้องประสบพบเจออะไรมาบ้างตั้งแต่เกิดจนโต เริ่มเลยนะคะ เรามีพี่น้อง4คน เราเป็นลูกคนโต  ตั้งแต่เล็กๆเอาที่จำความได้เลย พ่อแม่ทะเลาะกันตลอด เกือบทุกวัน มีตบตี เตะต่อย ขว้างข้าวของ พ่อชอบกินเหล้า แล้วมาทะเลาะกับแม่ ทำร้ายแม่ คือเราเห็นภาพนี้จนชินตา และรู้สึกเป็นเรื่องปกติของพ่อกับแม่ไปแล้ว จำได้อยู่ครั้งนึงจนแม่กินยาฆ่าตัวตาย แต่ไม่ตาย  เหตุการณ์ที่แย่ที่สุดที่เราจำได้ ตอนนั้นเรายังเด็กมากน่าจะอายุ 7-8 ปี คือทะเลาะกัน แล้วพ่อให้ลูกๆที่กำลังหลับที่ไม่ได้แปลว่าไม่หลับเพราะทะเลาะกันดังมาก ให้ลูกมายืนเรียงกัน แล้วจะเอาปืนยิงทุกคนให้ตาย แม่ก็ร้องไห้มาบังไม่ให้พ่อทำ ลูกๆร้องไห้กันระงม วันนั้นทำไมไม่ทำเลยนะ จะได้จบๆ😭 เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆจนตอนนี้เราอายุ 30 ปีละ เราพยายามถีบตัวเองออกมาโดยการเรียน คือครอบครัวเราฐานะค่อนไปทางจนเลยนะ และหมู่บ้านอยู่ในป่าที่เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ถนนเข้าไม่ถึง น่าในเป็นโคลนเละเทะ เราเรียนจยจบป.6 ที่บ้าน ที่บ้านมันมีถึงแต่ป.6 ถ้าจะเรียนต่อมัฐยมเราต้องไปเรียนต่อในตัวอำเภอ เราตัดสินใจไปเรียนต่อมัฐยม เข้าม.1 โดยการเดินทางมาเรียนคือ การเดินเท้า ข้ามป่าข้ามเขาเป็นระยะเวบา 2 วัน 1 คืน และอยู่รร.เป็นนักเรียนหอพัก เราเรียนจนจบม.6 ก็อยากต่อมหาลัย แต่จะเป็นไปได้ยังไงก็ทางบ้านไม่มีส่ง คือเราโชคดีมากๆที่มีคนอุปถัมภ์อุ้มชู เขาส่งเรียนต่อ แต่ด้วยความที่เราเองก็เรียนไม่ค่อยเก่ง และอยากเรียน พยาบาล พอไปสอบมันไม่ติด คนอุปถัมภ์เลยให้เราลดลงมาให้ไปสอบผู้ช่วยพยาบาลแทน และมันติด เราสอบได้ ผู้ช่วยพยาบาลของมหิดล  เรียน1 ปี เเราเรียนจนจบออกมา ทำงานได้ ประมาณ6เดือน แต่เรามีความรู้สึกอยากไปใฟ้สูงกว่านี้ และประจวบกับตอนนั้นมีการรับสมัตรพยาบาลจุฬา รอบยื่นคะแนนต่างๆ เราเลยลองยื่นดู ผลปรากฎว่า เราได้ คือได้เรียนพยาบาลจริงๆ ดีใจมาก อาจจะช้าหน่อย แต่สุดท้ายก็ได้เรียน🥹 เราเรียนจนขบ ด้วยระยะเวลา 4 ปี ทีนี้แหละ ตอนนั้นเราอยู่ปี4 กำลังจะรับปริญญา ได้ข้าวทางบ้านจะซื้อรถยนต์โดยขายควาย 10 กว่าตัว เราก็เอ้ะ แล้วใครจะผ่อนต่อ เพราะพ่อแม่ไม่ได้มีรายได้ทุกเดือน และคำตอบที่ได้คือ ให้ลูกที่เรียนจบกำลังจะทำงานผ่อนต่อให้ พอได้ยินเรารีบห้ามเลย เอาจริงๆเราตั้งกระทู้เรื่องผ่อนรถแล้ว1กระทู้ สามารถไปอ่านรายละเอียดได้ค่ะ ทีนี้เราห้าม แต่ไม่ฟังเลย จะซื้อลูกเดียว ไม่ถงไม่ถามคนผ่อนต่อเลย สุดท้ายก็ไปออกรถกันทั้งๆที่เรายังเรียนไม่จบ🙄 และช่วงจะรับปริญญามันค่อนข้างจะมีค่าใช้จ่าย เราไม่อยากรบกวนคนอุปถัมภ์ เลยเอ่ยปากขอเงินจากทางบ้าน จำนวน 5000 บาท เพราะได้เงินมาตั้ง2แสน ”ปล.ปกติไม่เคยขอเงินจากทางบ้าน“ แม่บอกเราว่า มีอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง อ่า เราสบายใจละ พอถีงเวลาเราก็บอกแม่ว่าเราต้องใช้เงินแล้ว มันมีใช้จ่ายหลายอย่าง แม่ก็ตอบว่าได้ เดี๋ยวแม่ให้ลุงโอนไปให้ สักพักเงอนเข้า 5พันจริงๆ เราก็เอาไปใช้จ่ายในงานรับปริญญา แต่รู้อะไรมั้ย เรามารู้ทีหลังว่าเงิน5พัน ที่ได้มา แม่ไปยืมลุงมาให้เรา….ใช่ค่ะเป็นเงินยืม คือเงิน2แสนไม่มีแล้วไง เอาไปซื้อรถหมดแล้ว….คิดแล้วน้ำตาไหลเลย โคตจะน้อยใจ 😭😭เราก็โอเค เราคืนลุงตอนเราทำงานแล้วจนหมด 🙃🙃 คือเรื่องราวมันมีอีกมากมาย พิมไม่ไหวละ🤣 พอคิดย้อนกลับไป นี่เราผ่านอะไรมา คำว่าครอบครัวอบอุ่นคืออะไรอ่ะ เวลาเห็นครอบครัวเพื่อนอบอุ่นเราจำได้ เราอิจฉามาก เพราะเราไม่เคยได้รับมัน เราไม่เคยเรียกร้องอะไรจากครอบครัวเลย และพฟุดได้เต็มปากว่าไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่น แต่พอเราประสบความสำเร็จกลับเรียกร้องความกตัญญูจากลูก เราพูดได้เต็มปากว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของเรา ตอนนี้เราทำงานมีเงินเดือน มีครอบครัว มีลูก 1 คน แต่ยังผ่อนที่บ้สนไม่หมด55555 จะบ้า ให้ผ่อนรถให้แต่ยังขอเงินเพื่อดำรงชีวิต แล้วลูกจะลืมตาอ้าปากยังไง…..ทุกวันนี้ภาวนาให้หนี้รถหมดเร็วๆ เหลือ 2 ปี เวลาช้าเหลือเกิน🥲 เพราะตอนนี้เรากู้เงินเพื่อสร้างบ้านกับสามี นั่นแปลว่าเรามีหนี้2ทาง  แต่ก็จะอดทนนนนนนไปให้สุดละกันค่ะ ขอบคุณคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ ขอบคุณมากจริงๆ❤️🙏🙏