ค่าแรงขั้นต่ำ: ตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมา การปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำในไทยมักเป็นไปอย่างช้าและไม่ทันกับอัตราเงินเฟ้อ ทำให้กำลังซื้อของแรงงานลดลงจริง
ค่าครองชีพ: ราคาสินค้าอุปโภคบริโภค ค่าเช่าบ้าน ค่าเดินทาง และค่าใช้จ่ายประจำวันเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง โดยเฉพาะในเมืองใหญ่
ภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT): แม้ VAT จะถูกตรึงไว้ที่ 7% มานาน แต่ทุกครั้งที่มีการพูดถึงการปรับขึ้น ก็สร้างแรงกดดันต่อประชาชน เพราะ VAT กระทบทุกการใช้จ่าย
ผลกระทบที่เห็นได้ชัด
รายได้ที่แท้จริงของแรงงานลดลง เพราะเงินที่ได้ไม่พอใช้จ่ายตามราคาสินค้าและบริการที่สูงขึ้น
ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจขยายตัว คนรายได้น้อยรับภาระหนักกว่าคนรายได้สูง
เกิดความไม่พอใจและการเรียกร้องให้ภาครัฐปรับค่าแรงให้สอดคล้องกับค่าครองชีพ
ช่วงปี 2556–2565 ค่าแรงแทบไม่ขยับ (แช่แข็งอยู่ที่ 300–336 บาท)
การปรับขึ้นจริง ๆ เริ่มชัดเจนตั้งแต่ปี 2566 เป็นต้นมา
แต่เมื่อเทียบกับค่าครองชีพที่พุ่งขึ้นต่อเนื่อง การปรับค่าแรงยังไม่ทันกับความเป็นจริง
การแก้ปัญหาค่าแรงที่ไม่ทันค่าครองชีพจำเป็นต้องมองทั้ง
ฝั่งรายได้แรงงาน และ
ฝั่งต้นทุนชีวิต ควบคู่กันครับ
แนวทางแก้ปัญหาเชิงนโยบาย
ปรับค่าแรงขั้นต่ำตามเงินเฟ้ออัตโนมัติ
กำหนดให้ค่าแรงขั้นต่ำปรับขึ้นทุกปีตามดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI) เพื่อให้รายได้แรงงานไม่ถูกกัดเซาะด้วยเงินเฟ้อ
ลดการเมืองแทรกแซง เพราะใช้ตัวเลขเศรษฐกิจเป็นเกณฑ์ชัดเจน
ลดต้นทุนค่าครองชีพที่เกิดจากการผูกขาด
เปิดเสรีการแข่งขันในสาธารณูปโภค เช่น ค่าไฟฟ้า อินเทอร์เน็ต โทรคมนาคม เพื่อให้ราคาลดลง
ปรับระบบสัมปทานที่ทำให้ประชาชนต้องจ่ายแพงกว่าประเทศเพื่อนบ้าน
จัดการปัญหาคอร์รัปชันและงบประมาณรั่วไหล
เพิ่มความโปร่งใสในการจัดซื้อจัดจ้างและโครงการรัฐ
ลดต้นทุนแฝงที่ประชาชนต้องแบกรับจากการทุจริต
มาตรการภาษีเพื่อช่วยแรงงานรายได้น้อย
ลดภาษีทางอ้อมบางประเภท เช่น VAT สำหรับสินค้าจำเป็น
ขยายสิทธิหักลดหย่อนภาษีให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายครัวเรือน
สนับสนุนสวัสดิการสังคม
เพิ่มการเข้าถึงสวัสดิการด้านการรักษาพยาบาล การศึกษา และที่อยู่อาศัยราคาถูก
ทำให้รายได้ที่แท้จริงของแรงงานสูงขึ้น แม้ค่าแรงจะไม่เพิ่มมาก
การแก้ปัญหานี้ไม่ใช่แค่ “ขึ้นค่าแรง” แต่ต้อง
ลดต้นทุนชีวิต และ
สร้างระบบที่เป็นธรรม ไปพร้อมกัน หากทำได้ครบทั้งสองด้าน จะช่วยให้แรงงานมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นจริง ไม่ใช่เพียงตัวเลขค่าแรงที่สูงขึ้นแต่ยังไม่พอใช้จ่าย
ค่าแรงของคนทำงานโดนกดมานานกว่า 10 ปี ขึ้นทีละน้อย แต่ค่าครองชีพ ค่า Vat ขึ้นรอแล้ว เราควรปรับเปลี่ยนอย่างไร
ค่าครองชีพ: ราคาสินค้าอุปโภคบริโภค ค่าเช่าบ้าน ค่าเดินทาง และค่าใช้จ่ายประจำวันเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง โดยเฉพาะในเมืองใหญ่
ภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT): แม้ VAT จะถูกตรึงไว้ที่ 7% มานาน แต่ทุกครั้งที่มีการพูดถึงการปรับขึ้น ก็สร้างแรงกดดันต่อประชาชน เพราะ VAT กระทบทุกการใช้จ่าย
ผลกระทบที่เห็นได้ชัด
รายได้ที่แท้จริงของแรงงานลดลง เพราะเงินที่ได้ไม่พอใช้จ่ายตามราคาสินค้าและบริการที่สูงขึ้น
ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจขยายตัว คนรายได้น้อยรับภาระหนักกว่าคนรายได้สูง
เกิดความไม่พอใจและการเรียกร้องให้ภาครัฐปรับค่าแรงให้สอดคล้องกับค่าครองชีพ
ช่วงปี 2556–2565 ค่าแรงแทบไม่ขยับ (แช่แข็งอยู่ที่ 300–336 บาท)
การปรับขึ้นจริง ๆ เริ่มชัดเจนตั้งแต่ปี 2566 เป็นต้นมา
แต่เมื่อเทียบกับค่าครองชีพที่พุ่งขึ้นต่อเนื่อง การปรับค่าแรงยังไม่ทันกับความเป็นจริง
การแก้ปัญหาค่าแรงที่ไม่ทันค่าครองชีพจำเป็นต้องมองทั้ง ฝั่งรายได้แรงงาน และ ฝั่งต้นทุนชีวิต ควบคู่กันครับ
แนวทางแก้ปัญหาเชิงนโยบาย
ปรับค่าแรงขั้นต่ำตามเงินเฟ้ออัตโนมัติ
กำหนดให้ค่าแรงขั้นต่ำปรับขึ้นทุกปีตามดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI) เพื่อให้รายได้แรงงานไม่ถูกกัดเซาะด้วยเงินเฟ้อ
ลดการเมืองแทรกแซง เพราะใช้ตัวเลขเศรษฐกิจเป็นเกณฑ์ชัดเจน
ลดต้นทุนค่าครองชีพที่เกิดจากการผูกขาด
เปิดเสรีการแข่งขันในสาธารณูปโภค เช่น ค่าไฟฟ้า อินเทอร์เน็ต โทรคมนาคม เพื่อให้ราคาลดลง
ปรับระบบสัมปทานที่ทำให้ประชาชนต้องจ่ายแพงกว่าประเทศเพื่อนบ้าน
จัดการปัญหาคอร์รัปชันและงบประมาณรั่วไหล
เพิ่มความโปร่งใสในการจัดซื้อจัดจ้างและโครงการรัฐ
ลดต้นทุนแฝงที่ประชาชนต้องแบกรับจากการทุจริต
มาตรการภาษีเพื่อช่วยแรงงานรายได้น้อย
ลดภาษีทางอ้อมบางประเภท เช่น VAT สำหรับสินค้าจำเป็น
ขยายสิทธิหักลดหย่อนภาษีให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายครัวเรือน
สนับสนุนสวัสดิการสังคม
เพิ่มการเข้าถึงสวัสดิการด้านการรักษาพยาบาล การศึกษา และที่อยู่อาศัยราคาถูก
ทำให้รายได้ที่แท้จริงของแรงงานสูงขึ้น แม้ค่าแรงจะไม่เพิ่มมาก
การแก้ปัญหานี้ไม่ใช่แค่ “ขึ้นค่าแรง” แต่ต้อง ลดต้นทุนชีวิต และ สร้างระบบที่เป็นธรรม ไปพร้อมกัน หากทำได้ครบทั้งสองด้าน จะช่วยให้แรงงานมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นจริง ไม่ใช่เพียงตัวเลขค่าแรงที่สูงขึ้นแต่ยังไม่พอใช้จ่าย