ทำงานไป ฟังเพลงบรรเลงไป…มันคือการตามใจตัวเอง หรือการดูแลใจ ?

พออายุมากขึ้น
ผมเริ่มรู้สึกว่า
สิ่งที่เหนื่อย ไม่ใช่งานอย่างเดียว
แต่คือ “ใจ”
ใจที่ผ่านทั้งความคาดหวัง
ความกดดัน
ความผิดหวัง
และการแข่งขันมาหลายรอบ

ช่วงหลังๆ ในเวลาทำงาน
ผมชอบเปิดเพลงบรรเลงเบาๆ ในหูฟัง
ไม่มีเนื้อร้อง
ไม่มีจังหวะเร้า
ไม่ใช่เพื่อความบันเทิง
แต่เหมือนเป็นพื้นที่เล็กๆ ให้ใจได้พัก
พอมีเสียงเปียโนคลอเบาๆ
งานก็ยังคืองาน
แต่ใจไม่แข็งเหมือนเดิม
มันไม่ได้ทำให้งานเสร็จเร็วขึ้นมาก
แต่มันทำให้อยาก “อยู่กับงาน” ต่อไปได้

และผมเริ่มเชื่อว่า
ในวัยนี้ ( 50 + )

เราไม่ได้ต้องการพิสูจน์ว่าเก่งแค่ไหนแล้ว
แต่ต้องการรักษาใจตัวเองให้ยังอยู่กับชีวิตได้
บางคนเลือกกาแฟ
บางคนเลือกเดินช้าๆ
ผมเลือกเสียงเพลงเบาๆ
มันคือการปล่อยวางเล็กๆ
จากโลกที่เร่งตลอดเวลา

เพื่อนๆ และสมาชิกท่านอื่นๆ ล่ะครับ
มีวิธีดูแลใจตัวเองระหว่างทำงานยังไงบ้างครับ
ฟังเพลงไหม
หรือเป็นสายเงียบสนิท

( ปล. จขกท. หมายถึงการฟังด้วยหูฟัง และ/ หรือ ไม่รบกวนผู้อื่นนะครับ )