วันที่ย้ายออกจากบ้านทั้งที่พ่อไม่เห็นด้วย

เราตัดสินใจย้ายออกจากบ้านตอนอายุ 27 เพราะที่ทำงานไกลและอยากมีพื้นที่ของตัวเอง
พ่อไม่เห็นด้วยเลย บอกว่าอยู่บ้านสบายกว่า ไม่ต้องเสียเงินค่าเช่า

วันที่ขนของออกจากบ้าน บรรยากาศมันเงียบกว่าปกติ พ่อไม่ได้พูดอะไรเยอะ แค่ช่วยยกกล่องขึ้นรถ
คืนแรกในห้องใหม่ เรานั่งมองผนังโล่ง ๆ แล้วน้ำตาซึม ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะรู้ว่าตัวเองกำลังก้าวออกจากความคุ้นเคยจริง ๆ
ผ่านไปหลายเดือน เราเริ่มจัดการชีวิตตัวเองได้ดีขึ้น รู้คุณค่าของเงินและเวลา

แม้พ่อจะยังบ่นเรื่องค่าเช่าอยู่บ้าง แต่ทุกครั้งที่กลับบ้าน ท่านจะถามเสมอว่าอยู่ได้ไหม ขาดอะไรหรือเปล่า
เรารู้ว่าการเติบโตบางครั้ง ต้องแลกกับความไม่เข้าใจกันชั่วคราว