ของดศาสนาพุทธก่อนนะครับ ในมุมมองคนจะเป็นคริสต์ มันว่ายังไง
ขออนุญาตตั้งกระทู้ด้วยความอึดอัดใจมาก ๆ และอยากได้คำแนะนำแบบตรงไปตรงมาครับ
ผมเป็นคริสต์คาทอลิก
กำลังจะเข้าพิธีเลือกสรรเป็นคริสตชนในสัปดาห์หน้า
แต่ช่วงที่ผ่านมา ผมเจอความเจ็บปวดเรื่องความรักและความโดดเดี่ยวอย่างหนัก
จนรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือแรงจะทนต่อไปแล้ว
ผมมีความสนใจในเพศเดียวกัน ไม่ใช่ต่างเพศเเบบคนอื่น
ด้วยความทุกข์ ความเหงา และความสิ้นหวัง
ผมถึงขั้นไป “ต่อรอง / ดีล” กับพระพิฆเนศ
ขอให้ได้เจอคนรักภายในเวลาสั้น ๆ
พร้อมกับคำพูดในลักษณะว่า หากสมหวัง ผมจะกลับไปนับถือพุทธตามเดิม
หลังจากนั้น ผมรู้สึกผิดมาก
รู้สึกเหมือนตัวเองทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ
และยอมรับตรง ๆ ว่า ในใจผมรู้สึกว่า
ผมเจ็บจนกล้าต่อรอง และเหมือนทรยศพระเจ้าที่ผมกำลังจะมอบชีวิตให้
ผมไม่ได้ทำไปเพราะเกลียดพระเจ้า
แต่ทำไปเพราะความเจ็บมันล้น และอยากให้มันหยุดเดี๋ยวนี้
ซึ่งตอนนี้กลับกลายเป็นว่าผมทั้งเจ็บ ทั้งกลัว ทั้งสับสนกับศรัทธาของตัวเอง
คำถามที่ผมอยากขอคำแนะนำคือ
การกระทำแบบนี้ ถือว่าผมผิดพระบัญญัติข้อแรก หรือเป็นบาปหนักหรือไม่
ถ้าการตัดสินใจนั้นเกิดจากความทุกข์ ความกลัว และภาวะที่ใจไม่เป็นอิสระ พระเจ้ามองสิ่งนี้อย่างไร
ผมควรทำอย่างไรต่อ เพื่อไม่ให้พังทั้งหัวใจและความเชื่อที่ผมยังอยากรักษาไว้
ผมไม่ได้ตั้งใจลบหลู่ศาสนาไหน
และไม่ได้ต้องการโต้เถียงเอาชนะใคร
แค่อยากฟังมุมมองจากคนที่เข้าใจทั้งศรัทธาและความอ่อนแอของมนุษย์จริง ๆ ครับ
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้าครับ
ผมเจ็บและทุกข์มาก จนกล้าต่อรองกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แบบนี้ถือว่าผมทรยศพระเจ้า(คริสต์)หรือไม่ครับ
ขออนุญาตตั้งกระทู้ด้วยความอึดอัดใจมาก ๆ และอยากได้คำแนะนำแบบตรงไปตรงมาครับ
ผมเป็นคริสต์คาทอลิก
กำลังจะเข้าพิธีเลือกสรรเป็นคริสตชนในสัปดาห์หน้า
แต่ช่วงที่ผ่านมา ผมเจอความเจ็บปวดเรื่องความรักและความโดดเดี่ยวอย่างหนัก
จนรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือแรงจะทนต่อไปแล้ว
ผมมีความสนใจในเพศเดียวกัน ไม่ใช่ต่างเพศเเบบคนอื่น
ด้วยความทุกข์ ความเหงา และความสิ้นหวัง
ผมถึงขั้นไป “ต่อรอง / ดีล” กับพระพิฆเนศ
ขอให้ได้เจอคนรักภายในเวลาสั้น ๆ
พร้อมกับคำพูดในลักษณะว่า หากสมหวัง ผมจะกลับไปนับถือพุทธตามเดิม
หลังจากนั้น ผมรู้สึกผิดมาก
รู้สึกเหมือนตัวเองทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ
และยอมรับตรง ๆ ว่า ในใจผมรู้สึกว่า
ผมเจ็บจนกล้าต่อรอง และเหมือนทรยศพระเจ้าที่ผมกำลังจะมอบชีวิตให้
ผมไม่ได้ทำไปเพราะเกลียดพระเจ้า
แต่ทำไปเพราะความเจ็บมันล้น และอยากให้มันหยุดเดี๋ยวนี้
ซึ่งตอนนี้กลับกลายเป็นว่าผมทั้งเจ็บ ทั้งกลัว ทั้งสับสนกับศรัทธาของตัวเอง
คำถามที่ผมอยากขอคำแนะนำคือ
การกระทำแบบนี้ ถือว่าผมผิดพระบัญญัติข้อแรก หรือเป็นบาปหนักหรือไม่
ถ้าการตัดสินใจนั้นเกิดจากความทุกข์ ความกลัว และภาวะที่ใจไม่เป็นอิสระ พระเจ้ามองสิ่งนี้อย่างไร
ผมควรทำอย่างไรต่อ เพื่อไม่ให้พังทั้งหัวใจและความเชื่อที่ผมยังอยากรักษาไว้
ผมไม่ได้ตั้งใจลบหลู่ศาสนาไหน
และไม่ได้ต้องการโต้เถียงเอาชนะใคร
แค่อยากฟังมุมมองจากคนที่เข้าใจทั้งศรัทธาและความอ่อนแอของมนุษย์จริง ๆ ครับ
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้าครับ