ทั้งชีวิตของผมยกเว้นแม่ผู้หญิงทุกคนเหมือนจะนิสัยเสียทุกคนไม่รู้ทำไมผมรู้สึกอย่างนั้นเหมือนเป็นเพศแห่งการนินทาลับหลังคือผมเป็นพวกอ่อนไหวกับคำพูดมากครั้งนึงผมมาเดินตลาดคือผมเรียนสายอาชีพเสื้อก็จะเปื้อนๆหน่อยเดินผ่านผู้หญิงคู่หนึ่งได้ยินข้างหลังว่าแต่งตัวเหมือนคนบ้าเลยคือผมรู้สึกแย่มากอยากกลับบ้านตอนนั้นเลยและก็มีครั้งนึงผมจอกรถไว้ที่แคบมากมากเลยเอารถออกยากแล้วมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาแล้วก็หยุดดูผมเอารถออกไม่ได้ซักทีแล้วหัวเราะคิกคักคือผมตอนนั้นผมอายมากอยากจะร้องให้
เกลียดผู้หญิง