ทะเลาะกับแม่ค่ะ แบบแรงมากชนิดที่ว่าทั้งตำบลไม่มีใครเป็นเหมือนเรา ขอพื้นที่ระบายและขอความเห็นใจหน่อยค่ะ

อาจจะดูเหมือนเราเป็นคนยึดติดกับอดีตนะคะ  แต่มันเป็นความทรงจำวัยเด็กที่ติดในหัวเรามาตลอด เริ่มต้นจากที่เราจำความได้ แม่เคยมีลูกชายคนนึงติดมาก่อนจะมามีพ่อเราค่ะ แล้วถึงจะมามีเราซึ่งก็คือมีลูก2คนแต่คนละพ่อ ตั้งแต่เด็กเขาก็ลำเอียงมาตลอด เวลาเราขอเงินเขามักจะเขกหัวแล้วก็ด่าว่าเรา แต่ในขณะเดียวกันลูกชายเขาขอเงินไปเล่นเกมเยอะกว่าที่เราขอเขาจะให้ตลอด กินข้าวตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนกินหมูปิ้ง1ไม้เราไม่อิ่มขอกินอีกได้มั้ยแม่1ไม้จากที่มันเหลืออยู่2ไม้ ก็โดนด่าค่ะเขาบอกว่าเก็บไว้ให้ลูกชายเขาซึ่งไปเล่นเกมตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับ ทุกครั้งที่เราไปเล่นกับเพื่อนกลับบ้านมาจะโดนแส้ฟาดที่ขาจนนูนขึ้นเป็นเส้นๆ จนต้องโทรตู้หยอดเหรียญไปฟ้องพ่อเด็กอายุ7ขวบอ่ะคิดดู ทีนี้พ่อเลยกลับมาอยู่บ้านค่ะเพราะน่ารู้ว่าเราโดนอะไรมาเยอะ พอมาอยู่ได้ประมาณ1ปีก็ทะเลาะกันเรื่องลูกติดของเขาบ่อยๆ ตอนนั้นลูกติดเขาอยู่ประมาณม.2หรือม.3จำไม่ได้เพราะเขาออกจากโรงเรียนไม่เรียนต่อหลังจบป.6 ทะเลาะกันเรื่องขโมยเงิน แล้วแม่ก็เหมือนจะเกลียดพ่อไปเลย ไล่ให้ไปหย่าแล้วพ่อก็ยอมไปหย่าจริงๆตอนเราอายุ8ขวบ พ่อก็พาเราหนีเลยค่ะพ่อไปทำงานที่สำโรงแล้วก็จะเอาเราไปด้วยตลอดตอนปิดเทอม แต่พอเปิดเรียนเราจะไปนอนบ้านญาติค่ะซึ่งแทบจะไม่ใช่ญาติสายตรงแต่เราสนิทกับหลานเขาค่ะหลานเขาหลายคนสนุกเลยทีนี้ แต่พอโตขึ้นสักหน่อยเราเลยแยกออกมาอยู่บ้านคนเดียวค่ะพ่อก็ทำงานหาเงินส่งมาเหมือนเดิม ซึ่งคนเป็นแม่หายไปตั้งแต่เรา8ขวบ พาลูกชายเขาไปอยู่สมุทรปราการ ไม่เคยส่งเสียชุดเสื้อผ้าเรียนหนังสือไม่เคยซื้อให้ เราต้องทำกับข้าวหุงข้าวกินเองตั้งแต่อายุ10ขวบ อยู่คนเดียวเพราะบ้านญาติจริงๆเขาก็ไม่ต้อนรับเด็กไม่มีใครเลี้ยงดูเพราะกลัวจะไปเป็นภาระเขา ปู่ย่าตายายก็เสียหมดเลยค่ะ ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ตื่นเช้าหุงข้าวทำกับข้าวไปโรงเรียน กลับบ้านล้างจานซักผ้าทำกับข้าวกิน รีดชุด นอนหลับแบบกลัวๆหวาดระแวง บางวันไม่มีเงินซื้อกับข้าวเราก็กินข้าวกับซอส น้ำปลา มาม่า ทุกคนรู้จักใบยาสูบมั้ยนั่นแหละเราไปร้อยใบยาสูบรับจ้าง จนเราอายุ15 แม่เขาก็กลับมาพร้อมกับความไม่ได้สำเร็จอะไร ประกอบกับกลายเป็นคนพิการทางสมองคือคิดเรื่องลูกชายเขาเยอะจนเป็นประสาทนั่นแหละค่ะ แล้วเขากับเราดันเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน จนตอนนี้เราก็โตพอที่จะหาเลี้ยงตัวเองได้แล้ว มันมีหลายเรื่องเลยค่ะที่ทำให้เราเริ่มไม่ชอบและนำมาสู่การเกลียด คือเขาเอาที่ดินให้ลูกเขาไปจำนองมาซื้อรถ แต่ก็โดนยึดไปแล้ว แล้วก็มีหมายศาลออกมาแล้วไม่รู้จะโดนยึดเมื่อไหร่ แล้วก็ไปเที่ยวประกาศว่าลูกตัวเองดีเทวดาสุดๆแต่ไม่เคยส่งเงินให้แม่ใช้เลย มีแต่เราที่พาไปทำบัตรคนพิการถึงได้เงินเดือนกิน ไฟฟ้าที่บ้านเขาโดนยกหม้อเราก็เป็นคนพาไปเอาหม้อใหม่จ่ายให้ทั้งหมด พอทำให้แล้วคำขอบคุณที่ได้คือ กูไม่ได้บอกให้มันเอามาให้นะกูไม่ใช้ก็ได้แค่ไฟฟ้า แต่ตอนพาไปทำไม่เห็นพูด ทุกครั้งที่ทำอะไรให้จะเป็นแบบนี้ตลอด เข้าเรื่องเลยค่ะเรื่องมีอยู่ว่าวันนี้เราก็นั่งร้อยใบยาอยู่ เขาก็มาที่บ้านค่ะแล้วเราเป็นคนที่จนมากๆ รถยนต์ก็ไม่มี เขาก็มาพูดแบบอวดๆว่า จะให้ลูกเขาไปดาวน์รถมาขี่ ด้วยความหมั่นไส้มากๆเราเลยพูดแทรกขึ้นไปว่า จะไปเอามาทำไมเอาไปดาวน์เล่นแล้วก็โดนยึด แล้วก็เป็นหนี้ หนี้อันเก่าทำไมไม่ใช้เดี๋ยวเขาก็มายึดที่ดิน จากนั้นก็บึ้มเลยค่ะ ลูกกูไม่เคยไปเป็นหนี้ ที่มันโดนยึดเพราะเมียเก่ามัน ที่มันเป็นหนี้ก็เพราะเมียเก่ามัน อ้าวไหนบอกไม่เป็นหนี้ ด่าเราสารพัดเลยค่ะ อย่ามาพูดถึงเขานะอี่นี่ กูจะฆ่าตายเอานะ กูไม่น่ามีเลย กูให้เกิดมาทำไม ในใจเราก็คิดว่าจริงให้เราเกิดมาทำไมวะ ให้เกิดมาเป็นคนที่บิดเบี้ยวแบบนี้ ความรู้สึกเรามันพรั่งพรูออกมาหมดเลยค่ะ จนมันออกมาจากปากเรา เราก็หลุดปากไปว่า เออ ต่อไปนี้บัตรเอทีเอ็มหมดอายุ บัตรคนพิการหมดอายุ ทำเรื่องอะไรใดๆ อีลูกคนที่ไม่มีรถคนนี้ก็จะไม่เหมารถพาไป มีอะไรให้ลูกชายเจ้าพาไปเลย มันเคยมาเฮ็ดอิหยังให้เจ้าบ่ถ้าข่อยบ่เป็นคนพาไป ขอยาดใช้คำภาษาถิ่นเพราะไม่รู้จะพิมยังไงค่ะ เราก็ต่อไปอีกค่ะว่า เจ็บป่วยมาก็จะไม่ไปดูแล ให้ลูกชายเขามาดูแลเอง เราจะไม่ไปดูเลย แล้วเขาก็บอกว่ากูคือซังคักแถะ ก็คือเกลียดนั่นแหละค่ะ เราก็พูดกลับว่าเราก็เกลียดเขาเหมือนกัน เกลียดที่ไม่เคยมาดูดำดูดีลูกเลย ปล่อยให้ลูกเผชิญชะตากรรมแบบนั้นปล่อยให้อดตายแต่มันไม่ตายไง เขาก็บอกว่าจะมายุ่งอะไรกับกู เราก็บอกว่าเราไม่ได้มายุ่งอันนี้บ้านเราที่ดินชื่อเราบ้านพ่อเราใครกันแน่ที่เป็นคนมายุ่ง แล้วตอนที่จะอดตายทำไมไม่เคยมายุ่ง เราโมโหพร้อมกับเสียใจมากนะคะ เมื่อไหร่ลูกชายจะมาเอาไปดูแลแล้วไม่ต้องมายุ่งกับเราอีกก็ไม่รู้ เราไม่เคยรักเขาเลยค่ะ ตั้งแต่เด็กๆเราคิดว่ามีแม่ที่ตายไปแล้วยังดีกว่ามีแม่แต่เขาไม่รักเรา ตะคอกใส่กันจนคนเฒ่าคนแก่เขามาบอกว่าพอล่ะหล่าอย่าไปเถียงมัน มันก็เป็นประสาทมันบ่ฟังไผดอก เราก็เลยใจเย็นลงไปนิดนึง เราเสียใจนะแต่เราไม่เคยคิดจะขอโทษอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาเองก็ไม่เคยขอโทษในสิ่งที่ทำกับเรา แล้วคนเป็นลูกต้องผิดเสมอไปหรอคะ ถ้าบอกว่าทำให้เกิดมาแล้วทำไมไม่เลือกดูแลให้เท่าเทียมกัน ทั้งๆที่มีลูก2คน หรือเขาไปขโมยเรามาจากโรงพยาบาล ไม่ให้อะไรเราพอเข้าใจ แต่ทำไมกับอีกคนถึงให้ทุกอย่าง แต่เราทำอะไรให้ได้แค่คำว่ากูไม่ได้ขอ แต่ตอนพาไปทำตอนได้เงินทำไมไม่โยนทิ้งไปล่ะ เราเสียใจนะแต่เราจะไม่ขอโทษค่ะ ตอ่ให้บาปเราก็คงจะบาปตั้งแต่เขาส่งมาเกิดแล้ว ถ้าเป็นคุณจะมีอะไรที่ทำให้ช่วยให้ใจเย็นลงและปลงกับเรื่องนี้ยังไงคะ มีความคิดยังไงในการที่จะทำให้เราเจอเขาแล้วเราสงบลงได้โดยไม่มีความเกลียด แต่ไม่ขอโทษนะคะ ต่างคนต่างอยู่แต่ถ้าเขามาที่บ้านทำไงให้เราสงบลงได้คะ จะไล่ไปเลยก็ไม่ได้อีก จะบอกว่าอย่ามาอีกนะก็คงไม่ได้ ใครจะเตือนสติหรือจะด่าอะไรก็ได้ค่ะตอนนี้ เราเป็นซึมเศร้าอยู่นะคะมีโอกาสจะพัฒนาไปเป็นไบโพล่าได้มั้ย คือยิ่งเจอแม่เรายิ่งกลายเป็นคนนิสัยร้ายขึ้นเรื่อยๆ