ผมเกือบจบชีวิตของพี่ชายของตัวเองเพียงเพราะโดนคำพูดที่ผมรับไม่ได้ ทุกคนว่าผมทำเกินไปไหมครับ

เรื่องนี้ผมต้องย้อนไปตั้งแต่ตอนเด็กเลยครับ จะได้พอเข้าใจปัญหาของครอบครัวของผมมากขึ้น ผมมีพี่อยู่คนนึงครับอายุห่างกันประมาณปีกว่า และก็น้องคนนึงครับเป็นผู้ชายกันหมด แต่พี่ชายผมเป็นLGBTตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นพ่อและแม่ผมเปิดร้านเสริมสวย ตั้งแต่ตอนเด็กครอบครัวก็มีปัญหากันครับ พ่อผมติดสารเสพติดอารมณ์ไม่แน่นอน บางทีลูกค้ามาก็ไม่มาทำปล่อยแม่ผมทำคนเดียว มีด่าตบตีกันตลอดครับ แต่ตอนเด็กผมจะติดพ่อมากเพราะว่าอยู่กับพ่อเขาจะตามใจครับ ตอนเด็กพี่ผมค่อนข้างเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรง ไม่พอใจอะไรก็จะต่อยจะถีบผม ถ้ามันไม่รุนแรงมากผมก็จะยอมตลอดครับ มีครั้งนึงผมไม่ยอมจนโดนพี่ผมหยิบกีต้าร์มาฟาดหัวผม ดีที่ไม่เป็นอะไรมากครับ เรื่องนี้ผมค่อนข้างฝังใจเลย จุดเปลี่ยนมาตอนอายุ 11 ครับ พ่อผมแกคิดว่าแม่ผมแอบคุยกับผู้ชายคนอื่นและนอกใจแก พ่อผมเลยกระชากสร้อยคอทองที่แม่ผมทำงานเก็บเงินซื้อมาเอง และก็ขี่มอเตอร์ไซค์ที่เคยช่วยกันผ่อนมาจะครบแล้วหนีไปครับ หลังจากนั้นผมก็ซึมเศร้าครับ เพราะว่าผมติดพ่อมาก พอมานึกดูตอนนี้ความทรงวัยเด็กของผมมีแต่พ่อครับ พยามนึกถึงเรื่องแม่เท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ส่วนพี่ชายผมจะเกลียดพ่อมากครับ หลังจากนี้จะไม่ค่อยมีอะไรแล้วครับ เพราะหลังจากผมไม่ได้อยู่กับพ่อมันก็เหมือนโลกไม่มีสีครับ ไม่ค่อยมีความสุขมันเลยไม่มีอะไรที่ผมจำได้เท่าไหร่ จะจำได้ก็แต่เรื่องความรุนแรงครับ หลังจากนั้นอาการใช้ความรุนแรงของพี่ผมมันก็หนักขึ้นครับ อาจจะเป็นเพราะเขาโตขึ้นด้วยความรุนแรงมันเลยเยอะ แต่ช่วงนั้นผมป่วยด้วยครับผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้เลยสวนไป พี่ผมเลยได้แผลที่ข้างในปากมาครับในตอนนั้น หลังจากนั้นอะไรๆก็เหมือนจะดีขึ้นครับ พี่เขาเริ่มไม่มาหาเรื่องผม แต่เขาก็ไปหาเรื่องน้องผมแทนครับ แต่น้องผมก็ใช่ว่าจะยอมมีเรื่องกันหลายรอบครับ แต่ผมก็ไม่ได้ไปห้ามด้วยความที่ตอนนั้นผมไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ จนพี่เขาได้กลุ่มเพื่อนครับ เป็นเพื่อนที่เจอกันในออนไลน์ ผมเคยได้ยินเขาพูดคุยกันส่วนใหญ่จะใช้คำแรงๆครับ เป็นกลุ่ม LGBT และก็ผู้หญิงกับผู้ชายอีกไม่กี่คน หลังจากตอนนั้นพี่ผมก็หยุดใช้ความรุนแรงครับ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่พี่ผมเริ่มชอบใช้คำแรงๆ และก็คำที่ไม่มีความเห็นใจคนอื่น แต่ผมก็ไม่ได้อะไรครับยอมๆไปจะได้ไม่มีปัญหา และผมมีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนครับ ด้วยความที่เพื่อนเขาเยอะกว่า ผมโดนขู่ว่าจะโดนทำร้ายตลอดครับ จนทนไม่ไหวและออกจากโรงเรียนมา หลังจากออกผมก็ไม่ได้ไปอีกเลยครับ เก็บตัวอยู่แต่บ้าน ได้ไปเรียนอีกทีคือ เรียน กศน.ด้วยกันกับพี่ผมครับ เหมือนว่าเขาก็มีปัญหาที่โรงเรียนเหมือนกันเลยออก พอพี่ผมอายุ 18 ปี พี่ผมก็ได้งานแรกครับ เป็นงานร้านอาหารซึ่งในภายหลังพอผมคุยกับเขาทีไร เขาจะอ้างตลอดครับว่าเขาทำตั้งแต่อายุ 17 ผมก็ไม่รู้ว่าเขาอยากจะเหนือกว่าคนอื่นหรือยังไงถึงอ้างคำนี้มาตลอด หลังทำงานวันแรกพี่ผมบอกกับแม่ว่าสบายมากไม่เห็นลำบาก และก็บอกว่าอย่างผมน่ะทำไม่ไหวหรอก ต้องยืนทั้งวันและก็ทำอีกเยอะ ฟังดูเหมือนคำห่วงใช่ไหมครับแต่น้ำเสียงมันไม่ใช่เลยตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรครับ เพราะอีก 1 ปีกว่าผมก็จะได้ทำงาน หลังทำงานพี่ผมก็ไม่เคยล้างจากอีกเลยครับ พอไปถามเขาก็บอกว่าทำงานก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเดี๋ยวค่อยล้าง มีครั้งหนึ่งผมรอประมาณ 1 วันกว่าๆ แต่พี่ผมก็ยังไม่ล้าง สุดท้ายผมก็ต้องล้างให้ตลอดครับ เงินที่เขาทำงานได้ก็ไม่เคยเอามาช่วยครอบครัว เอาไปซื้อของที่ตัวเองอยากได้หมด แต่ก็ยังอ้างตลอดว่าทำงานเหนื่อยทั้งๆที่เงินที่ตัวเองได้มาก็ใช้กับความสุขตัวเองทั้งนั้น หลังจากนั้นด้วยความที่ผมอยากทำงาน จะได้หาเงินมาช่วยครอบครัวบางทีผมก็จะถามพี่ผมเกี่ยวกับงานครับ แต่เขาก็จะตอบแบบส่งๆพร้อมกับคำดูถูกผมตลอด เช่นก็ทำเยอะอะยืนทั้งวัน อย่างผมอะทำไม่ได้หรอก ที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดว่ามันเป็นคำด้อยค่าเลยครับ จนช่วงนั้นผมก็มีคิดเลยว่าผมอาจจะทำไม่ได้จริงๆ จนย่าผมบอกว่าจะรับผมกับพี่ ไปเลี้ยงชั่วคราวครับ ตรงนี้คือจุดเปลี่ยนชีวิตผมเลยครับ ย่าผมตอนแรกก็เอ็นดูทั้งผมและพี่ จนพอได้อยู่ไปเรื่อยๆ ก็มีปัญหากันครับ เพราะพี่ผมไม่ยอมเก็บห้อง ขยะกินแล้วก็ไม่ทิ้ง ดีที่ว่าจานยังล้างเองบ้าง (บ้างทีก็ใช้ให้ผมล้างให้) ย่าเขาก็จับมานั่งคุยกันครับ พี่เขาก็อ้างเหมือนเดิมครับ ทำงานมาเหนื่อยอยากพักผ่อนบ้าง ย่าผมก็บอกแบบที่ผมคิดเลยครับ ว่าที่ทำงานนี่ไม่ใช่เพื่อตัวเองเหรอ เงินที่ทำได้มาได้ ย่าผมก็ไม่เคยเอาสักบาท แล้วพี่ผมก็อ้างคำที่ผมรับไม่ได้ออกมาครับ พี่ผมบอกว่าบ้านมันคือที่พักผ่อน และครอบครัวที่ปลอดภัย ย่าเขาก็บอกนะครับ ว่าถ้าครอบครัวและบ้านคือที่ปลอดภัยที่พักผ่อนทำไม ไม่ทำตัวให้มันดีๆ หลังจากนี้มันก็จะวนเลยครับ พี่เขาก็อ้างเหมือน พร้อมอ้างความสมัยใหม่ แล้วก็แตกแยกเลยครับ พี่ผมโดนส่งกลับ หลังจากนั้นไม่นานผมก็โดนส่งด้วย ย่าเขาบอกว่าเขาต้องการพักผ่อนด้วยการอยู่คนเดียวสักพักหลังจากเจอเรื่องแบบนี้ แต่ก่อนจะส่งกลับย่าเขาก็เล่าให้ฟังครับว่าเขาก็มีพี่แบบนี้เหมือนกันแต่คำพูดไม่แรงขนาดนี้ เล่าให้ฟังหลายอย่างครับ จนผมรู้ว่าคำที่พี่บอกผมมาตลอดมันเป็นคำด้อยค่าผม ทำให้ผมคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ หลังกลับมาไม่นานก็วันเกิดผมครับ และก็รีบไปหางานจนได้งานมา เป็นงานที่ไกลบ้านนิดหน่อยครับ พี่ผมก็พูดเหมือนเดิมครับ บอกว่าผมทำไม่ได้หรอกมันหนักไป พอแม่บอกว่าทำได้มันไม่ไกลขนาดนั้น พี่ผมก็บอกว่าเดี๋ยวก็รู้ๆ บอกอยู่คำเดียว จนมีเรื่องขึ้นครับ วันนั้นพี่ผมจะไปถ่ายเอกสาร แต่ไม่มีเงินเลยทักมาหาผมให้ไปหายืมคนในบ้านให้เขาครับ ผมก็ไปทำตามที่เขาบอก แต่คนในบ้านไม่มีครับ จนเขาบอกว่าให้ไปยืมพ่อเลี้ยง ผมก็บอกไปว่าพ่อเลี้ยงนอนอยู่ เขาก็ให้ผมปลุกครับ แต่ผมไม่อยากปลุกครับ เพราะพ่อเลี้ยงเขาทำงานมาหนัก เพิ่งได้นอนไม่นานเอง ผมเลยคิดว่ายังไงพี่เขาก็ต้องทักไปยืมคนอื่นได้อยู่แล้วครับ ทีนี้พอเขายืมคนอื่นได้เขาก็ทักมาด่าผมครับ บอกว่าผมไม่ใช้ความคิด (จริงๆแรงกว่านี้ครับ) ซึ่งเป็นคำที่ผมรับไม่ได้ว่ามันจะเป็นคำที่ออกมาจากคนที่บอกว่าครอบครัวคือที่พักผ่อนและปลอดภัย ผมก็ไม่ได้พิมพ์ตอบไปครับ ทีนี้พอกลับถึงบ้านมาพี่ผมก็มาบ่นผมให้คนในบ้านฟังครับ ผมเลยจะไปคุยให้เคลียร์ แต่พอไปคุยกลับโดนใช้คำพูดแซะกลับมาอย่างเดียวครับ และไม่คิดที่ฟังที่ผมพูดเลยด้วย ผมเลยยกเรื่องที่เขาบอกว่าครอบครัวคือที่พักผ่อนและปลอดภัยมาครับ บอกว่าพี่เป็นคนบอกไม่ใช่เหรอคำนี้ แล้วทำไมทำตัวกับคนในครอบครัวแบบนี้ แล้วพี่ผมก็บอกว่าแล้วผมทำตัวให้สมควรได้รับมันหรือเปล่า พอผมได้ยินผมก็ฟิวส์ขาดเลยครับ รัวหมัดไม่ยั้งตอนนั้นไม่มีสติแล้วครับคือแบบกะเอาตา-เลย จนคนในบ้านมาห้ามทัน หลังเหตุการณ์นี้พี่ผมก็ทักไปเล่าให้กลุ่มเพื่อนเขาฟัง โดยเล่าด้านเดียวให้เขาด่าผมเล่นๆ จนถึงตอนนี้ผมก็ไม่รู้สึกผิดที่ไปทำร้ายพี่ ทุกคนคิดว่าผมทำเกินไปไหมครับ