ทุกคนเคยเป็นเหมือนกัน มั้ยคะทั้งที่โตจนบรรลุนิติภาวะแล้วแต่ยังถูกแม่ผู้ให้กำเนิดบังคับไม่ให้ออกไปใช้ชีวิตเพราะว่าความเป็นห่วงจะไปหาเพื่อนไม่ให้ไปบอกจะไปทำไมเดี๋ยวมันจะหลอกไปฆ่าคือแม่เราไม่ยอมใจกว้างพอๆกับญาติพี่น้องของเราเลยเราอึดอัดพอเกิดเรื่องทีจะต้องรับรู้ถึงสามคนเรากลายเป็นคนไม่ดีไปเลยห้ามคบเพื่อน ให้ตัดขาดไปเลยถ้าไม่เลิกถึงขั้นต้องแจ้งความแต่ว่าแจ้งไม่ได้หรอกไม่มีหลักฐานแต่ข้อหาอะไรไม่รู้เรารู้สึกว่ามันเกินไปเกี่ยวกับอิสระเราอายุจะเข้าเลขสามแล้วคิดเป็นค่ะ มีเหตุผลแต่ความจริงถ้าไม่ลองปล่อยไปหาประสบการณ์นอกบ้านก็ไม่มีวันได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่เป็นต้นไม้ที่คอยอยู่บนดิน พอขัดใจก็จะใช้อารมณ์รุนแรงมาตบตีเราเสมออธิบายไปก็ไม่ฟังไม่รู้ว่าต้องการอะไรกับเราแต่แม่เราเป็นห่วงมากจนกระทั่งคิดมากไปเองทั้งที่ไม่มีอะไรเลยแค่ว่างเปล่าเราคิดว่าวันนึงถ้าแม่ไม่อยู่แล้วจะได้ยืนหยัดต่อสู้ด้วยตนเองเราเคยอิจฉานะรุ่นราวคราวเดียวกับเราพ่อแม่ปล่อยให้เป็นอิสระต่างกับเราที่ไม่ได้อะไรเลย
แม่ไม่ยอมปล่อยลูกไปไหนต้องถูกบังคับตลอดเวลา