สวัสดีค่ะ หนูอายุ 17 อยู่ม. 5 เทอม 2 หนูเชื่อว่าคนเล่นพันทิปมีหลายช่วงอายุ หนูเลยอยากถามทั้งมุม คนที่เคยผ่านประสบการณ์ และคนที่ช่วงอายุเดียวกันค่ะ หนูหมดไฟในการเรียนมากๆค่ะ หนูเรียนสายสามัญ ตั้งแต่ช่วงม.3 หนูอยากจะเรียนอาชีพมาก แต่พ่อกับย่าอยากให้หนูเรียนใกล้บ้าน ซึ่งเป็นโรงเรียนที่หนูเรียนมาตั้งแต่อนุบาล ประถม จนมัธยมค่ะ หนูเลยคิดเลือกเรียนสายภาษาอังกฤษ (แต่ไม่ใช่ EP ) เพราะคิดว่าตัวเองชอบ เรียนไปให้จบๆ แต่พอเรียน ม.4 เทอม1 ยังไม่มีอะไรค่ะ พอมาม.4 เทอม2 หนูเริ่มโดนเพื่อนหลีกตัวออกห่าง เริ่มไม่คุย หนูเริ่มนั่งคนเดียวบ่อย ๆ แล้วมีความรู้สึกว่าโดนนินทาในด้านที่ไม่ดี เพื่อนที่มาเรียนสายเดียวกัน เคยสนิทกันตอนม.ต้น ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้วค่ะ จากที่หนูพอมีเพื่อน ตอนนี้หนูไม่มีเลย เพื่อนในห้อง จนสภาพจิตใจหนูไม่ไหว หนูอยากพักการเรียน หนูเลยลาบ่อยในช่วงม.5 เทอม1 แต่หนูก็พยายามตามงานนะคะ พยายามถามงานจากเพื่อน ถามงานจากครู ถึงแม้ว่าจะโดนครูดุด่ากลับมาก็ตาม พอช่วงปิดเทอม หนูไม่สุงสิงกับเพื่อนในห้องในโซเชียล ไม่เข้าไอจีเลยค่ะ รู้สึกสภาพจิตใจหนูดีขึ้นมาก หนูแฮปปี้ขึ้นมากๆค่ะ จนม.5 เทอม2 หนูก็ยังรู้สึกไม่อยากเรียน หมดไฟ รู้สึกแบบนี่ไม่ใช่สิ่งที่หนูวาดฝันไว้ แต่หนูต้องทนไปให้มันจบๆเพราะจะขึ้นม.6 แล้ว หนูก็ยังนั่งคนเดียวนะคะ โต๊ะมี3โต๊ะในแถวหนู หนูนั่งคนเดียวทั้งเทอมตลอดทั้งม.5 ไม่มีคนนั่งด้วยเลยค่ะ ความรู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกเคว้ง จากเด็กที่เคยมีเพื่อนตอนนี้ไม่มี แถมยังรู้สึกโดนเกลียด ที่ปรึกษาก็ไม่เข้าใจ ดุด่า บอกว่าหนูคือตัวปัญหา จนตอนนี้เขาตัดหางปล่อยวัดค่ะ เขาไม่สนใจ ไม่เทคแคร์ ปฏิบัติกับหนูไม่เหมือนกับเพื่อนๆในห้อง ทั้งๆที่หนูบอกเขาตอนเขาเรียกไปคุย ว่าเทอม2หนูจะปรับปรุงตัว ไม่มาสาย ไม่ลา และหนูก็ทำได้ค่ะ แต่เขาดูไม่ได้สนใจกับการพัฒนาตรงนี้
หนูเอาประเด็นนี่ไปคุยกับผู้ปกครอง พ่อหนูไม่อยากให้หนูย้ายค่ะ ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร เขาบอกว่า เรียนให้มันจบ ๆ โตไปเจอหนักกว่านี้อีก เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน จนตอนนี้ หนูไม่มีภาพความฝันหนูในหัวเลยค่ะ บางคืนหนูอยากหลับแล้วไม่ตื่นมาอีกเลยเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเรียน อยากโดนไล่ออก หรืออยากทำอะไรก็ได้เพื่อที่จะไม่ให้เรียนที่นี่แล้วไปเรียนที่ตัวเองอยากเรียน
หนูเข้าใจนะคะ ตัวหนูเองก็รู้สึกเหมือนตัวเองเหลวไหล ไม่เอาไหน ไม่เอาเรียน แต่สำหรับหนู ในใจหนูอยากเรียน หนูมีความฝันที่วาดไว้ หนูรู้สึกว่า ต่อให้หนูต้องอ่านหนังสือทำอะไรก็ตามหนูก็ยอม แต่ตอนนี้หนูไม่รู้สึกแบบนั้น หนูไม่มีความสุขเลยค่ะ หนูไม่อยากเรียนต่อมหาลัยแล้วด้วยซ้ำ แม้ในใจลึกๆหนูอยากเรียน อยากให้เห็นชื่อตัวเองผ่านสัมภาษณ์ อยากทำอาชีพที่ตนเองหวัง อยากทำให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่หนูก็ไม่คิดว่าระหว่างทางต้องแลกด้วยสุขภาพจิตที่อยากคิดจะตายไปไม่รู้กี่รอบ
อยากถามว่า ทุกคนผ่านมันไปยังไงคะ หนูตันแล้วค่ะ หนูไม่อยากมีชีวืตอยู่แล้วจริง ๆ หนูไม่รู้ว่า หนูทำอะไรผิดนักหนาทำไมทุกคนดูไม่ชอบไม่อยากเข้าใกล้ไท่อยากสานสัมพันธ์กับหนู จ่กคนที่เคยพูดเก่ง เข้าสังคมเก่ง เฟรนลี่ ตอนนี้หนูกลายเป็นเด็กเงียบ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงออก มีอะไรก็เก็บเงียบไว้คนเดียว เรื่องงานก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร
หมดไฟในการเรียนมาก ๆ ทำไงดีคะ
หนูเอาประเด็นนี่ไปคุยกับผู้ปกครอง พ่อหนูไม่อยากให้หนูย้ายค่ะ ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร เขาบอกว่า เรียนให้มันจบ ๆ โตไปเจอหนักกว่านี้อีก เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน จนตอนนี้ หนูไม่มีภาพความฝันหนูในหัวเลยค่ะ บางคืนหนูอยากหลับแล้วไม่ตื่นมาอีกเลยเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเรียน อยากโดนไล่ออก หรืออยากทำอะไรก็ได้เพื่อที่จะไม่ให้เรียนที่นี่แล้วไปเรียนที่ตัวเองอยากเรียน
หนูเข้าใจนะคะ ตัวหนูเองก็รู้สึกเหมือนตัวเองเหลวไหล ไม่เอาไหน ไม่เอาเรียน แต่สำหรับหนู ในใจหนูอยากเรียน หนูมีความฝันที่วาดไว้ หนูรู้สึกว่า ต่อให้หนูต้องอ่านหนังสือทำอะไรก็ตามหนูก็ยอม แต่ตอนนี้หนูไม่รู้สึกแบบนั้น หนูไม่มีความสุขเลยค่ะ หนูไม่อยากเรียนต่อมหาลัยแล้วด้วยซ้ำ แม้ในใจลึกๆหนูอยากเรียน อยากให้เห็นชื่อตัวเองผ่านสัมภาษณ์ อยากทำอาชีพที่ตนเองหวัง อยากทำให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่หนูก็ไม่คิดว่าระหว่างทางต้องแลกด้วยสุขภาพจิตที่อยากคิดจะตายไปไม่รู้กี่รอบ
อยากถามว่า ทุกคนผ่านมันไปยังไงคะ หนูตันแล้วค่ะ หนูไม่อยากมีชีวืตอยู่แล้วจริง ๆ หนูไม่รู้ว่า หนูทำอะไรผิดนักหนาทำไมทุกคนดูไม่ชอบไม่อยากเข้าใกล้ไท่อยากสานสัมพันธ์กับหนู จ่กคนที่เคยพูดเก่ง เข้าสังคมเก่ง เฟรนลี่ ตอนนี้หนูกลายเป็นเด็กเงียบ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงออก มีอะไรก็เก็บเงียบไว้คนเดียว เรื่องงานก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร