เรื่องนี้เริ่มจากการไปอ่านเจอกระทู้ในพันทิป ว่าด้วย “ตึกแถวในกรุงเทพฯ กำลังเสื่อม หมดยุค ขายยาก ขายไม่ออก” โดยเฉพาะตึกแถวริมถนน หลายความเห็นบอกว่าคนไม่ค่อยกินข้าวตามร้านตึกแถวเหมือนเมื่อก่อน และมีเจ้าของทยอยขายทิ้งกันจำนวนมาก
ส่วนตัวเราเองก็เห็นด้วยในระดับหนึ่ง หากไม่ใช่ย่านธุรกิจจริง ๆ ตึกแถวจะขายยากมาก เพราะคนเลือกขยับออกไปอยู่ชานเมืองมากขึ้น เมื่อมีรถไฟฟ้า การเดินทางก็สะดวก ไม่จำเป็นต้องอยู่ใจกลางเมืองเหมือนสมัยก่อน
เราอาศัยอยู่ในตึกแถวลักษณะกึ่งทาวน์เฮาส์ ไม่มีที่จอดรถหน้าบ้าน เพราะซอยแคบ รถสวนกันไม่ได้ จอดได้แค่มอเตอร์ไซค์ หลังโควิดคนกลับมาทำงานในกรุงเทพฯ มากขึ้น ตึกแถวด้านหน้าถูกปรับเป็นห้องเช่า คนเข้าอยู่เต็ม ซึ่งก็มาพร้อมกับมอเตอร์ไซค์จำนวนมาก จอดกันแน่นหลังบ้านเช่า และล้ำมาถึงหน้าบ้านเรา จะไปว่าอะไรมากก็ไม่ได้ ได้แค่ขอความร่วมมือว่าอย่าจอดตรงนั้น
ชีวิตของคนอยู่ตึกแถวในแต่ละวันไม่ได้มีแค่นี้ วันหนึ่งทะเลาะกันเรื่องจอดรถกระบะ อีกวันก็มีพ่อกับลูกเสียงดังใส่กัน พอบ่าย บ้านข้าง ๆ ซ่อมแซมทาสี ตั้งนั่งร้านทิ้งไว้ยาวถึง 7 วัน ช่างไม่มาทำงานให้เสร็จ คนแถวนั้นไม่กล้าเดินผ่าน กลัวนั่งร้านจะหล่นใส่ สุดท้ายต้องแจ้งโยธาเขตมาช่วยพูดคุย ถึงได้ข้อสรุปว่าขอเวลาอีก 1 วันทำงานให้เสร็จแล้วรื้อออก
ตึกแถวในกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่ ถ้าอายุเกิน 40 ปี มักมีปัญหาเรื่องการต่อเติมและการล้ำเขต หลายคนอ้างว่าเป็นพื้นที่ส่วนกลางใช้ร่วมกัน แต่ในทางปฏิบัติ โยธาเขตมักไม่ตัดสินว่าใครถูกใครผิด เพราะถือเป็นพื้นที่เอกชน หน่วยงานรัฐจึงจัดการได้จำกัด ซึ่งตรงนี้เรามองว่าแท้จริงแล้วควรเป็นเรื่องของการพัฒนาชุมชน ทำอย่างไรให้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบ และมีสิ่งแวดล้อมที่ดี
กลับมาที่คำถามว่าตึกแถวกำลังอวสานจริงหรือไม่ เราคิดว่าไม่ทั้งหมด หากอยู่ใกล้รถไฟฟ้า ยังสามารถทำเป็นโรงแรมขนาดเล็ก หรือปล่อยเช่ารายเดือนได้ ความต้องการยังมีอยู่ เพียงแต่อาจต้องตอบโจทย์วิถีชีวิตยุคใหม่ เช่น มีพื้นที่จอดมอเตอร์ไซค์ให้เพียงพอ
ส่วนปัญหารายวันอื่น ๆ ก็ยังมีให้เห็นไม่ขาด เสียงด่ากันดังขึ้นที ไฟแล่บกันทั้งซอย
พอนึกถึงโครงการบ้านหรูราคาหลายล้านที่จะมาสร้างติดกับตึกแถวแคถวนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าของบ้านใหม่ ๆ เหล่านั้นจะรับสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้หรือไม่
ทุกวันนี้รู้สึกได้ชัดว่าซอยบ้านกำลังแออัดขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อมองไปถึงชีวิตหลังเกษียณ เราคงไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ “ในแถวตึก” แบบนี้อีกแล้ว
#ชีวิตชาวตึกแถว #ตึกแถวกรุงเทพ #คนเมือง #ชีวิตในซอย #บ้านในเมือง #ชุมชนเมือง
เรื่องราวของคนอยู่ตึกแถวกลางกรุงฯ
ส่วนตัวเราเองก็เห็นด้วยในระดับหนึ่ง หากไม่ใช่ย่านธุรกิจจริง ๆ ตึกแถวจะขายยากมาก เพราะคนเลือกขยับออกไปอยู่ชานเมืองมากขึ้น เมื่อมีรถไฟฟ้า การเดินทางก็สะดวก ไม่จำเป็นต้องอยู่ใจกลางเมืองเหมือนสมัยก่อน
เราอาศัยอยู่ในตึกแถวลักษณะกึ่งทาวน์เฮาส์ ไม่มีที่จอดรถหน้าบ้าน เพราะซอยแคบ รถสวนกันไม่ได้ จอดได้แค่มอเตอร์ไซค์ หลังโควิดคนกลับมาทำงานในกรุงเทพฯ มากขึ้น ตึกแถวด้านหน้าถูกปรับเป็นห้องเช่า คนเข้าอยู่เต็ม ซึ่งก็มาพร้อมกับมอเตอร์ไซค์จำนวนมาก จอดกันแน่นหลังบ้านเช่า และล้ำมาถึงหน้าบ้านเรา จะไปว่าอะไรมากก็ไม่ได้ ได้แค่ขอความร่วมมือว่าอย่าจอดตรงนั้น
ชีวิตของคนอยู่ตึกแถวในแต่ละวันไม่ได้มีแค่นี้ วันหนึ่งทะเลาะกันเรื่องจอดรถกระบะ อีกวันก็มีพ่อกับลูกเสียงดังใส่กัน พอบ่าย บ้านข้าง ๆ ซ่อมแซมทาสี ตั้งนั่งร้านทิ้งไว้ยาวถึง 7 วัน ช่างไม่มาทำงานให้เสร็จ คนแถวนั้นไม่กล้าเดินผ่าน กลัวนั่งร้านจะหล่นใส่ สุดท้ายต้องแจ้งโยธาเขตมาช่วยพูดคุย ถึงได้ข้อสรุปว่าขอเวลาอีก 1 วันทำงานให้เสร็จแล้วรื้อออก
ตึกแถวในกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่ ถ้าอายุเกิน 40 ปี มักมีปัญหาเรื่องการต่อเติมและการล้ำเขต หลายคนอ้างว่าเป็นพื้นที่ส่วนกลางใช้ร่วมกัน แต่ในทางปฏิบัติ โยธาเขตมักไม่ตัดสินว่าใครถูกใครผิด เพราะถือเป็นพื้นที่เอกชน หน่วยงานรัฐจึงจัดการได้จำกัด ซึ่งตรงนี้เรามองว่าแท้จริงแล้วควรเป็นเรื่องของการพัฒนาชุมชน ทำอย่างไรให้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบ และมีสิ่งแวดล้อมที่ดี
กลับมาที่คำถามว่าตึกแถวกำลังอวสานจริงหรือไม่ เราคิดว่าไม่ทั้งหมด หากอยู่ใกล้รถไฟฟ้า ยังสามารถทำเป็นโรงแรมขนาดเล็ก หรือปล่อยเช่ารายเดือนได้ ความต้องการยังมีอยู่ เพียงแต่อาจต้องตอบโจทย์วิถีชีวิตยุคใหม่ เช่น มีพื้นที่จอดมอเตอร์ไซค์ให้เพียงพอ
ส่วนปัญหารายวันอื่น ๆ ก็ยังมีให้เห็นไม่ขาด เสียงด่ากันดังขึ้นที ไฟแล่บกันทั้งซอย
พอนึกถึงโครงการบ้านหรูราคาหลายล้านที่จะมาสร้างติดกับตึกแถวแคถวนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าของบ้านใหม่ ๆ เหล่านั้นจะรับสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้หรือไม่
ทุกวันนี้รู้สึกได้ชัดว่าซอยบ้านกำลังแออัดขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อมองไปถึงชีวิตหลังเกษียณ เราคงไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ “ในแถวตึก” แบบนี้อีกแล้ว
#ชีวิตชาวตึกแถว #ตึกแถวกรุงเทพ #คนเมือง #ชีวิตในซอย #บ้านในเมือง #ชุมชนเมือง