เรามันตัวภาระ

คือตอนนี้เราป่วยท◌ำงานไม่ได้หมอบอกว่าเราอาจจะมีโอกาสเป็นโรครูมาตอยไม่ก็โรคพุ่มพวงภูมิแพ้ตัวเองเราอาการปวดตามข้อผาเท้าหัวเข่าข้อมือข้อศอกทั้งสองข้างปวดมากไม่หายมีผื่นแดงเวลากินของทะเลอะไรแบบนี้คือบ้านเราอยู่บ้านนอกเลยเวลาไปหาหมอต้องไปในเมืองแต่โรงบาลที่เขาก็บอกว่าเขาไม่ชำนาญโรคที่ว่ามาให้เราไปอีกโรงบาลที่ใหญ่สุดในภาคอีสานซึ่งมันไกลมากเราเลยขอเขารักษาตามอาการได้ไหมเขาก็บอกรักษาได้แต่ไม่รับรองเพราะเขาไม่มีแพทย์ชำนาญโรคนี้ในโรคบาลเขาด้วยเราไม่ได้ทำงานมาหลายเดือนเวลาไปหาหมอต้องเสียค่ารถค่ายาอะไรแบบนี้แล้วแม่เราก็มันจะบ่นแบบไปแล้วไม่หายเสียเงินเปล่าๆถ้าเกิดไปแล้วหมอให้นอนค้างน่ะบอกเขาด้วยว่าไม่มีญาติไปเฝ้าให้นอนคนเดียวไปแล้วถ้าเขาส่งต่อไปอีกจะเอาเงินไหนจ่ายแบบนี้ทำให้เราไม่ได้ไปตามเขานัดเพราะแม่บอกว่าเราเป็นภาระเลี้ยงมาก็หวังจะพึ่งพาแต่มาเป็นภาระเขาแบบนี้อยากบอกแม่ว่าไม่มีใครอยากจะเป็นภาระใครหรอกแม่ชอบว่าแบบนี้อยู่เรื่อยทำให้เราเจ็บอาการหนักแค่ไหนก็ต้องกินแค่ยาแก้ปวดลุกแทบไม่ขึ้นก็ต้องพึ่งพาตัวเองหนักสุดคลานไปเข้าห้องน้ำเลยแต่เราก็อดทนเพราะไม่อยากเป็นภาระเขาแต่เขาชอบว่าเราเพราะเราหาเงินให้เขาใช้ไม่ได้ทุกอย่างมีแต่เขารับผิดชอบถ้าไม่มีเราเขาไม่ต้องมาลำบากหรอกคำนี้ออกจากปากเขาทีไรมันเจ็บปวดกว่าโรคที่เป็นสะอีกบ้างทีก็คิดว่าถ้าเราตายไปแล้วแม่จะสบายกว่าตอนนี้หรือเปล่าแต่ก็อย่างเราขี้ขลาดไม่กล้าทำลายชีวิตตัวเองเพราะกลัวความมืดกลัวการอยู่คนเดียวเพราะเราขี้ขลาดเราเลยต้องทนกับคำพูดพวกนี้ให้ได้มันอึดอัดบอกใครก็ไม่ได้เลยต้องมาระบายออก