ขอระบายหน่อยนะคะ
รู้สึกเหนื่อย และรู้สึกไม่ดีมากๆ ทั้งการกระทำของตัวเราและแม่
เริ่มต้นจากเรื่องเงิน ในขณะที่เราพอมีรายได้ยังไม่มีภาระอะไร เราช่วยเหลือเรื่องเงินอยู่บ่อยๆ ทั้งทราบสาเหตุและไม่ทราบถึงปัญหาที่แท้จริงมาโดยตลอด แม่บอกแค่ไม่พอจ่าย แรกๆเราให้ยืมโดยไม่คิดเอะใจอะไร หลังๆทำไมยืมบ่อยจัง เริ่มมีการทวงเงินและตั้งคำถามจากเขา เขามีทีท่าหงุดหงิด เรารู้สึกไม่ดีแต่เราได้แต่ยอมเพราะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทำไมยืมบ่อยจัง และเพราะคิดมาตลอดว่าเราเป็นลูกเราต้องยอม พอหลังๆเรารู้สึกว่าแม่เริ่มชินกับการมายืมเงินเราจนเป็นนิสัย ไม่รู้จักวางแผนการเงินของตัวเอง ทำให้เราเริ่มมีปัญหาเรื่องเงินกับแม่ตลอด ต้องแจ้งก่อนนะคะ เราไม่ใช่ลูกที่ดีแต่เราไม่เคยทำให้เขาลำบากเราไม่ได้ให้เงินแม่เลยนอกจากแม่มายืมหรือพาแม่ไปกินข้าวบ้าง ซื้อของให้แม่ทั่วไป และแม่เองมีรายได้เป็นรายวัน ไม่ตำกว่า2000บาท เราพอทราบค่าใช้จ่ายของแม่บ้างแต่คงไม่ทั้งหมด ซึ่งเรามาคิดๆดู ยังไงก็พอใช้จ่าย อยู่มาวันนึงรายได้เราลดลง พร้อมกับมีภาระค่าใช้จ่ายเราบอกเขาว่าเราเริ่มไม่ค่อยมีเงินแล้ว รายได้ลดลง จะไม่พอให้เขามายืมแล้ว เราก็หวังว่าเขาจะเข้าใจ แต่ก็ยืมและคืนบ้างไม่คืนบ้างหมือนที่ผ่านมา เราเริ่มคิดแล้วว่าทำไมเราไม่ได้รับความเห็นใจจากเขาเลย ในขณะที่กำลังจะแย่เขาน่าเห็นใจเรามากที่สุด แต่กลับแย่ลงกว่าเดิมเพราะเราพยายามเข้าใจเขามาตลอด แต่ก็ไม่เข้าใจในตัวเขาอยู่ดี จนมาเห็นหน้าเว็บ...... เราชัดเจนขึ้นมาทันที ว่าเงินไม่พอเพราะอะไร ในขณะที่เราต้องประหยัด เราต้องมาข่วยเขาเพราะเงินไม่พอในเรื่องนี้หรอ (อันนี้เราคิดในมุมเรานะ) เรามองเหมารวมไปหมดว่าเงินไม่พอเพราะเล่น..... เราไม่สนใจว่าที่ผ่านมาทำไมเงินเขาถึงไม่พอ จนตอนนี้มองหน้ากันไม่ติด
เพราะต่างคนต่างความคิด ต่างจุดยืน ตอนนี้เราปล่อยเขาแล้วแต่ด้วยความเป็นแม่ลูก มันทำให้เรารู้สึกสับสนกับการกระทำตัวเองว่าสมควรไหมที่ทะเลาะกันทำแบบนี้ หรือเราควรต้องทำยังไง จะไม่พูดและทำเฉยๆก็ทำไม่ได้
เรื่องราวมันซับซ้อนมากๆ
มีหลายเหตุการณ์และหลายเรื่องเลย ซึ่งเราอธิบายความรู้สึกทั้งหมดออกมาไม่ถูก
ณ ตอนนี้จากเราที่คอยแบ่งเบาภาระให้เขา วันนี้เราไม่อยากทำแล้ว
กลายเป็นเรารู้สึกแย่ และมีนิสัยก้าวร้าว ต่อต้าน เพราะที่ผ่านมาพูดคุยกับหลายรูปแบบทั้งคุยดีมีเหตุผล มีอารม และสุดท้ายทะเลาะกัน
เหนื่อยจนกลายเป็นความก้าวร้าว
รู้สึกเหนื่อย และรู้สึกไม่ดีมากๆ ทั้งการกระทำของตัวเราและแม่
เริ่มต้นจากเรื่องเงิน ในขณะที่เราพอมีรายได้ยังไม่มีภาระอะไร เราช่วยเหลือเรื่องเงินอยู่บ่อยๆ ทั้งทราบสาเหตุและไม่ทราบถึงปัญหาที่แท้จริงมาโดยตลอด แม่บอกแค่ไม่พอจ่าย แรกๆเราให้ยืมโดยไม่คิดเอะใจอะไร หลังๆทำไมยืมบ่อยจัง เริ่มมีการทวงเงินและตั้งคำถามจากเขา เขามีทีท่าหงุดหงิด เรารู้สึกไม่ดีแต่เราได้แต่ยอมเพราะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทำไมยืมบ่อยจัง และเพราะคิดมาตลอดว่าเราเป็นลูกเราต้องยอม พอหลังๆเรารู้สึกว่าแม่เริ่มชินกับการมายืมเงินเราจนเป็นนิสัย ไม่รู้จักวางแผนการเงินของตัวเอง ทำให้เราเริ่มมีปัญหาเรื่องเงินกับแม่ตลอด ต้องแจ้งก่อนนะคะ เราไม่ใช่ลูกที่ดีแต่เราไม่เคยทำให้เขาลำบากเราไม่ได้ให้เงินแม่เลยนอกจากแม่มายืมหรือพาแม่ไปกินข้าวบ้าง ซื้อของให้แม่ทั่วไป และแม่เองมีรายได้เป็นรายวัน ไม่ตำกว่า2000บาท เราพอทราบค่าใช้จ่ายของแม่บ้างแต่คงไม่ทั้งหมด ซึ่งเรามาคิดๆดู ยังไงก็พอใช้จ่าย อยู่มาวันนึงรายได้เราลดลง พร้อมกับมีภาระค่าใช้จ่ายเราบอกเขาว่าเราเริ่มไม่ค่อยมีเงินแล้ว รายได้ลดลง จะไม่พอให้เขามายืมแล้ว เราก็หวังว่าเขาจะเข้าใจ แต่ก็ยืมและคืนบ้างไม่คืนบ้างหมือนที่ผ่านมา เราเริ่มคิดแล้วว่าทำไมเราไม่ได้รับความเห็นใจจากเขาเลย ในขณะที่กำลังจะแย่เขาน่าเห็นใจเรามากที่สุด แต่กลับแย่ลงกว่าเดิมเพราะเราพยายามเข้าใจเขามาตลอด แต่ก็ไม่เข้าใจในตัวเขาอยู่ดี จนมาเห็นหน้าเว็บ...... เราชัดเจนขึ้นมาทันที ว่าเงินไม่พอเพราะอะไร ในขณะที่เราต้องประหยัด เราต้องมาข่วยเขาเพราะเงินไม่พอในเรื่องนี้หรอ (อันนี้เราคิดในมุมเรานะ) เรามองเหมารวมไปหมดว่าเงินไม่พอเพราะเล่น..... เราไม่สนใจว่าที่ผ่านมาทำไมเงินเขาถึงไม่พอ จนตอนนี้มองหน้ากันไม่ติด
เพราะต่างคนต่างความคิด ต่างจุดยืน ตอนนี้เราปล่อยเขาแล้วแต่ด้วยความเป็นแม่ลูก มันทำให้เรารู้สึกสับสนกับการกระทำตัวเองว่าสมควรไหมที่ทะเลาะกันทำแบบนี้ หรือเราควรต้องทำยังไง จะไม่พูดและทำเฉยๆก็ทำไม่ได้
เรื่องราวมันซับซ้อนมากๆ
มีหลายเหตุการณ์และหลายเรื่องเลย ซึ่งเราอธิบายความรู้สึกทั้งหมดออกมาไม่ถูก
ณ ตอนนี้จากเราที่คอยแบ่งเบาภาระให้เขา วันนี้เราไม่อยากทำแล้ว
กลายเป็นเรารู้สึกแย่ และมีนิสัยก้าวร้าว ต่อต้าน เพราะที่ผ่านมาพูดคุยกับหลายรูปแบบทั้งคุยดีมีเหตุผล มีอารม และสุดท้ายทะเลาะกัน