สวัสดีครับเพื่อนๆ
วันนี้อยากมาชวนคุยเรื่อง "การมีลูก" ในมุมคนที่เคยอยากมีมากๆ แต่ตอนนี้เริ่มสับสนครับ...
ตอนนี้ผมอายุ 36 แต่งงานมา 3-4 ปีแล้วครับ ชีวิตคู่ถือว่าแฮปปี้มาก งานการมั่นคงทั้งคู่ (ผมรัฐวิสาหกิจ แฟนเอกชน) หนี้บ้านหนี้รถเคลียร์จบหมดแล้ว ภาระส่งเสียที่บ้านก็ไม่มี แถมมีเงินเก็บ DCA ลงทุนไว้รอเกษียณแบบชิลล์ๆ กันสองคนไว้แล้วด้วย
คือแต่ก่อน แฟนผมเขาชัดเจนว่า "ไม่เอาลูก" มาตั้งแต่แรก แต่เป็นผมเองนี่แหละที่อยากมีมาก เพราะคิดว่าครอบครัวมันต้องมีลูกถึงจะสมบูรณ์ แต่พอใช้ชีวิตมาเรื่อยๆ จนถึงช่วง 1-2 ปีหลังมานี้ ความคิดผมดันเปลี่ยนไปเฉยเลยครับ (หลังๆ แฟนผมก็ยอมมี แต่ถ้าไม่มี จะดีกว่า 5555)
เหตุผลหลักๆ เลยคือ...
เรื่องเวลา: ผมเพิ่งได้โปรโมตงานใหม่ เลิกงานช้าลง กว่าจะถึงบ้านก็ทุ่มกว่าๆ แล้วมานั่งคิดว่า ถ้ามีลูก ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปรับไปส่ง หรือไปคลุกคลีกับเขา
ไลฟ์สไตล์: ตอนนี้ผมอินกับการดูแลตัวเองมาก ตื่นตี 5 มาออกกำลังกาย นอนให้ครบ 8 ชม. สุขภาพตอนนี้คือที่หนึ่งสำหรับผมเลย
ห่วงคนข้างหลัง: ผมเป็นลูก/หลานคนเดียว พื้นเพเป็นคน ตจว. ที่บ้านมีทั้งแม่และญาติผู้ใหญ่ที่เริ่มแก่ตัวลง ผมอยากเอาเวลาที่มีไปดูแลพวกท่านให้เต็มที่มากกว่า ไม่อยากให้ลูกมาแย่งเวลาส่วนนี้ไป เพราะผมเชื่อว่าถ้ามีลูก ผมคงต้องทุ่มให้ลูกจนดูแลพวกท่านได้น้อยลงแน่ๆ
รางวัลชีวิต: ผมกับแฟนชอบเที่ยวต่างประเทศมากครับ (ใช้เงินโบนัสเที่ยวกันปีละ 2 แสน) ซึ่งถ้ามีลูก งบส่วนนี้หายวับแน่นอน
ตอนนี้ใจผมเลยเทไปทาง "ไม่มีลูกแล้ว" มากกว่าครับ กะว่าใช้ชีวิตให้เต็มที่ เก็บเงินไว้เข้าบ้านพักคนชราดีๆ ตอนแก่ ส่วนสมบัติที่เหลือก็ตั้งใจทำพินัยกรรมยกให้มูลนิธิไปเลย
มีใครเคยเจอ "วินาทีเปลี่ยนใจ" แบบผมบ้างไหมครับ?
- จากคนที่เคยอยากมีมากๆ อะไรทำให้คุณตัดสินใจว่า "ไม่มีดีกว่า"?
- แล้วชีวิตหลังตัดสินใจเป็นยังไงบ้าง แฮปปี้กว่าเดิม หรือมีแอบเสียดายบ้างไหม?
มาแชร์กันได้นะครับ อยากฟังมุมมองหลายๆ ด้านจริงๆ ขอบคุณครับ!
จากคนที่เคยอยากมีลูกมาก... แต่อยู่ดีๆ วันหนึ่งก็เปลี่ยนใจไม่อยากมีซะงั้น มีใครเป็นแบบผมบ้างไหมครับ?
วันนี้อยากมาชวนคุยเรื่อง "การมีลูก" ในมุมคนที่เคยอยากมีมากๆ แต่ตอนนี้เริ่มสับสนครับ...
ตอนนี้ผมอายุ 36 แต่งงานมา 3-4 ปีแล้วครับ ชีวิตคู่ถือว่าแฮปปี้มาก งานการมั่นคงทั้งคู่ (ผมรัฐวิสาหกิจ แฟนเอกชน) หนี้บ้านหนี้รถเคลียร์จบหมดแล้ว ภาระส่งเสียที่บ้านก็ไม่มี แถมมีเงินเก็บ DCA ลงทุนไว้รอเกษียณแบบชิลล์ๆ กันสองคนไว้แล้วด้วย
คือแต่ก่อน แฟนผมเขาชัดเจนว่า "ไม่เอาลูก" มาตั้งแต่แรก แต่เป็นผมเองนี่แหละที่อยากมีมาก เพราะคิดว่าครอบครัวมันต้องมีลูกถึงจะสมบูรณ์ แต่พอใช้ชีวิตมาเรื่อยๆ จนถึงช่วง 1-2 ปีหลังมานี้ ความคิดผมดันเปลี่ยนไปเฉยเลยครับ (หลังๆ แฟนผมก็ยอมมี แต่ถ้าไม่มี จะดีกว่า 5555)
เหตุผลหลักๆ เลยคือ...
เรื่องเวลา: ผมเพิ่งได้โปรโมตงานใหม่ เลิกงานช้าลง กว่าจะถึงบ้านก็ทุ่มกว่าๆ แล้วมานั่งคิดว่า ถ้ามีลูก ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปรับไปส่ง หรือไปคลุกคลีกับเขา
ไลฟ์สไตล์: ตอนนี้ผมอินกับการดูแลตัวเองมาก ตื่นตี 5 มาออกกำลังกาย นอนให้ครบ 8 ชม. สุขภาพตอนนี้คือที่หนึ่งสำหรับผมเลย
ห่วงคนข้างหลัง: ผมเป็นลูก/หลานคนเดียว พื้นเพเป็นคน ตจว. ที่บ้านมีทั้งแม่และญาติผู้ใหญ่ที่เริ่มแก่ตัวลง ผมอยากเอาเวลาที่มีไปดูแลพวกท่านให้เต็มที่มากกว่า ไม่อยากให้ลูกมาแย่งเวลาส่วนนี้ไป เพราะผมเชื่อว่าถ้ามีลูก ผมคงต้องทุ่มให้ลูกจนดูแลพวกท่านได้น้อยลงแน่ๆ
รางวัลชีวิต: ผมกับแฟนชอบเที่ยวต่างประเทศมากครับ (ใช้เงินโบนัสเที่ยวกันปีละ 2 แสน) ซึ่งถ้ามีลูก งบส่วนนี้หายวับแน่นอน
ตอนนี้ใจผมเลยเทไปทาง "ไม่มีลูกแล้ว" มากกว่าครับ กะว่าใช้ชีวิตให้เต็มที่ เก็บเงินไว้เข้าบ้านพักคนชราดีๆ ตอนแก่ ส่วนสมบัติที่เหลือก็ตั้งใจทำพินัยกรรมยกให้มูลนิธิไปเลย
มีใครเคยเจอ "วินาทีเปลี่ยนใจ" แบบผมบ้างไหมครับ?
- จากคนที่เคยอยากมีมากๆ อะไรทำให้คุณตัดสินใจว่า "ไม่มีดีกว่า"?
- แล้วชีวิตหลังตัดสินใจเป็นยังไงบ้าง แฮปปี้กว่าเดิม หรือมีแอบเสียดายบ้างไหม?
มาแชร์กันได้นะครับ อยากฟังมุมมองหลายๆ ด้านจริงๆ ขอบคุณครับ!