ไม่ต้องอะไรมากให้ภาพมันอธิบาย

เมื่อก่อน (สมัยไฟแรง) ผมเคยเป็นคนที่ต้องชนะทุกเรื่องในที่ทำงาน ประชุมทีหนึ่ง ถ้าเห็นต่างก็ต้องอธิบายให้สุด ถ้าโดนทักก็ต้องชี้แจงให้ชัด เหมือนกลัวว่าถ้าเงียบเมื่อไร จะเสียเปรียบทันที แต่พอทำงานไปเรื

“..สมุทัย..คือ อาการของจิตที่เคลื่อนจากสภาพเดิมปกติเดิมของใจ ซึ่งมีอาการแว้บออกไปขั้นแรก... ก่อนจะเป็นสังขาร หรือ อะไรต่ออะไรเยอะแยะ แล้วเข้าไปยึดเอาเป็น "อัตตา" เป็นอุปาทาน อันเป็นต้น

ยุค internet นี้ มีคนตั้งตนเป็นอาจารย์ได้ง่ายขึ้นและเยอะขึ้น เที่ยวสอนคนอื่นเกี่ยวกับสารพัดเรื่อง เยอะไปหมด ไม่ว่าจะสอนธรรมะ สอนทำธุรกิจ หรือเป็นไลฟ์โค้ช หรือสอนอะไรอื่นๆ สารพัดอย่าง แต่มักจะพบว่า

1. นิพพานัง ปรมัง สุญญัง (ว่างอย่างยิ่ง = สัจธรรมที่ขายไม่ออก) ถ้าเดินตามตรรกะ "อนัตตา" (ไม่มีตัวตน) ของพุทธให้สุดทาง ปลายทางมันคือ "ศูนย์" ความจริง: เมื่อเหตุปัจจัย (กิเลส/กรรม

จากหลายปีที่ผ่านมา ในสังคมไทย ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่ว่า เราเริ่มมีอาการแพ้ซ้ำซาก และเริ่มรับไม่ได้กับสภาพของตนเองที่แพ้ และขอให้มีการแข่งขันใหม่ ด้วยวิธีการต่างๆ แต่หากว่า ทุกครั้งของการแข่งขันก็ยังแพ้