นางวิสาขา
อุบาสิกาผู้เป็นเลิศทางการให้…เพราะให้ด้วยปัญญา
นางวิสาขา เป็นสตรีผู้มั่งคั่ง มีทรัพย์ มีบริวาร และมีชื่อเสียงในเมืองสาวัตถี แต่สิ่งที่ทำให้นางแตกต่างจากคฤหัสถ์ทั่วไป มิใช่จำนวนทรัพย์ที่มี หากคือ “ทิศทางของทรัพย์” ว่าถูกใช้ไปเพื่อสิ่งใด
ตั้งแต่วัยเยาว์ นางวิสาขาได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า สดับพระธรรม และบรรลุเป็นพระโสดาบันตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ศรัทธาของนางจึงมิใช่ศรัทธาที่เกิดจากความขอ หากเป็นศรัทธาที่เกิดจากความเข้าใจ
เมื่อเติบโต มีครอบครัว และมีทรัพย์มาก นางวิสาขาใช้ทรัพย์นั้นเพื่ออุปถัมภ์พระพุทธศาสนาอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่การให้เป็นครั้งคราว แต่เป็นการให้ที่วางอยู่บนการมองเห็นคุณค่าของพระธรรม
ในพระไตรปิฎกกล่าวว่า นางเป็นผู้สร้างและถวาย “บุพพาราม” วัดใหญ่ทางทิศตะวันออกของพระเชตวัน เพื่อเป็นที่จำพรรษาของพระสงฆ์ และเป็นศูนย์กลางการเผยแผ่ธรรม
แต่นางไม่ได้ถวายเพียงสิ่งปลูกสร้าง หากถวาย “การดูแล” นางทูลขอพรแปดประการจากพระพุทธเจ้า เพื่อได้มีโอกาสอุปถัมภ์พระสงฆ์อย่างเหมาะสมในทุกสถานการณ์
เช่น การถวายจีวรในฤดูฝน การถวายอาหารแก่พระภิกษุอาคันตุกะ การดูแลภิกษุอาพาธ และการสนับสนุนภิกษุณีสงฆ์ สิ่งที่นางขอ มิใช่ยศ มิใช่ผลบุญเฉพาะตน แต่เป็น “โอกาสในการให้”
ชีวิตของนางวิสาขาผ่านทั้งความสุข ความสูญเสีย และการพลัดพรากของลูกหลาน พระไตรปิฎกกล่าวว่า นางเคยสูญเสียบุตรหลานจำนวนมาก แต่สามารถประคองใจด้วยธรรม ไม่จมอยู่กับความเศร้า
นางยังคงเป็นที่พึ่งแก่ผู้อื่น เพราะการให้ของนาง มิได้เป็นเพียงการให้ทรัพย์ แต่เป็นการให้ “ทิศทางชีวิต” ให้กำลังใจ ให้ความเข้าใจ และให้ตัวอย่างของใจที่ไม่ยึดติด
ในบั้นปลาย นางวิสาขายังคงเข้าเฝ้าฟังธรรม ถวายทาน และเกื้อหนุนพระศาสนาอย่างไม่เสื่อมคลาย จนชีวิตทั้งชีวิตกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกกับธรรม
พระพุทธเจ้าทรงยกย่องนางว่า เป็นเอตทัคคะในทาง “ทาน” ไม่ใช่เพราะให้อะไรมาก แต่เพราะ “ให้ด้วยใจที่ไม่ติด”
นางวิสาขาทำบุญได้บุญมากเพราะใช้สมองทำ
อุบาสิกาผู้เป็นเลิศทางการให้…เพราะให้ด้วยปัญญา
นางวิสาขา เป็นสตรีผู้มั่งคั่ง มีทรัพย์ มีบริวาร และมีชื่อเสียงในเมืองสาวัตถี แต่สิ่งที่ทำให้นางแตกต่างจากคฤหัสถ์ทั่วไป มิใช่จำนวนทรัพย์ที่มี หากคือ “ทิศทางของทรัพย์” ว่าถูกใช้ไปเพื่อสิ่งใด
ตั้งแต่วัยเยาว์ นางวิสาขาได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า สดับพระธรรม และบรรลุเป็นพระโสดาบันตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ศรัทธาของนางจึงมิใช่ศรัทธาที่เกิดจากความขอ หากเป็นศรัทธาที่เกิดจากความเข้าใจ
เมื่อเติบโต มีครอบครัว และมีทรัพย์มาก นางวิสาขาใช้ทรัพย์นั้นเพื่ออุปถัมภ์พระพุทธศาสนาอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่การให้เป็นครั้งคราว แต่เป็นการให้ที่วางอยู่บนการมองเห็นคุณค่าของพระธรรม
ในพระไตรปิฎกกล่าวว่า นางเป็นผู้สร้างและถวาย “บุพพาราม” วัดใหญ่ทางทิศตะวันออกของพระเชตวัน เพื่อเป็นที่จำพรรษาของพระสงฆ์ และเป็นศูนย์กลางการเผยแผ่ธรรม
แต่นางไม่ได้ถวายเพียงสิ่งปลูกสร้าง หากถวาย “การดูแล” นางทูลขอพรแปดประการจากพระพุทธเจ้า เพื่อได้มีโอกาสอุปถัมภ์พระสงฆ์อย่างเหมาะสมในทุกสถานการณ์
เช่น การถวายจีวรในฤดูฝน การถวายอาหารแก่พระภิกษุอาคันตุกะ การดูแลภิกษุอาพาธ และการสนับสนุนภิกษุณีสงฆ์ สิ่งที่นางขอ มิใช่ยศ มิใช่ผลบุญเฉพาะตน แต่เป็น “โอกาสในการให้”
ชีวิตของนางวิสาขาผ่านทั้งความสุข ความสูญเสีย และการพลัดพรากของลูกหลาน พระไตรปิฎกกล่าวว่า นางเคยสูญเสียบุตรหลานจำนวนมาก แต่สามารถประคองใจด้วยธรรม ไม่จมอยู่กับความเศร้า
นางยังคงเป็นที่พึ่งแก่ผู้อื่น เพราะการให้ของนาง มิได้เป็นเพียงการให้ทรัพย์ แต่เป็นการให้ “ทิศทางชีวิต” ให้กำลังใจ ให้ความเข้าใจ และให้ตัวอย่างของใจที่ไม่ยึดติด
ในบั้นปลาย นางวิสาขายังคงเข้าเฝ้าฟังธรรม ถวายทาน และเกื้อหนุนพระศาสนาอย่างไม่เสื่อมคลาย จนชีวิตทั้งชีวิตกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกกับธรรม
พระพุทธเจ้าทรงยกย่องนางว่า เป็นเอตทัคคะในทาง “ทาน” ไม่ใช่เพราะให้อะไรมาก แต่เพราะ “ให้ด้วยใจที่ไม่ติด”