ขออนุญาติเล่าก่อนว่า ทำไมถึงได้ตั้งคำถามนี้ขึ้นมา...
เรากับแฟนคบกันมากำลังจะเข้าปีที่ 6 และลูกชาย 1 คน
เราเลี้ยงลูกฟูลไทม์ ทั้งวัน เหนื่อย 1 วัน 1,000 เหตุการณ์ จะบ้าในแต่ละวัน
อารมณ์ทางเพศเราลดลงไปมากๆ แถบไม่อยากจะแตะเนื้อต้องตัวแฟนเลย ไม่ได้รังเกียจ แต่ก็ยังนอนกอดจุ๊บได้ แค่ไม่อยากมีเพศสัมพันธ์เท่านั้น
และก็ปัญหาเรื่องเงิน สำคัญกับชีวิตคู่จริงๆ เราจึงออกหางานและก็ได้งานแล้ว
[ แฟนเป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาโมโหชอบตะโกนเสียงดัง ชอบตะคอก เวลาลูกร้อง ก็ตะคอกใส่ แทนที่จะโอ๋ เวลาไม่พอใจอะไร ชอบชักสีหน้า บางครั้งก็ชอบขึ้นเสียง ]
[ ส่วนเราตั้งแต่มีลูก เวลาไม่พอใจอะไร อาจจะเผลอพูดคำที่เป็นขวานผ่าซากออกไปไม่รู้ตัว บางทีก็ด่าแรง แต่พอคิดได้ก็ไปขอโทษ แต่โดยรวมแล้วเราจะใจเย็นมาก ไม่ค่อยขึ้นเสียงเวลาทะเลาะกัน และทุกๆ อย่างในชีวิตของแฟนเรา มันจะชอบให้เราตัดสินใจเองทั้งหมด ทุกเรื่อง ซึ่งมันทำให้เราเบื่อกับเรื่องนี้มาก ]
ช่วงปลายปีที่แล้ว นี่คือสิ่งที่คิดผิดที่สุดในชีวิตคู่ของเรา
แฟนกับเราเคยทำปั๊มน้ำมัน และก็มีปัญหาในที่ทำงาน [ เราอยู่คนละกะกับแฟน เพราะต้องพลัดกันเลี้ยงลูก ] เราทะเลาะกับพี่ร่วมงานที่อยู่คนละกะกัน ทำให้เราต้องออก แล้วอีคนนั้นก็ลามปามมาที่แฟนเรา แล้วแฟนอยากหางานใหม่ เหมือนคำพูดเป็นจริง เเฟนเราได้งานใหม่ และก็ออกจากที่ทำงาน แต่ปัญหาก็เริ่มเกิด ทำงานส่งของแฟนเราทำไม่ไหว งอแงอยากจะออกมาพักอยู่บ้านสัก 1 เดือน เราเอ็นดู เลยตัดสินใจให้ออก มาช่วยกันขายของ โครตลำบาก แรกๆ ขายดี หลังๆ คนเริ่มไม่ซื้อ ของเหลือ ขาดทุนยับ หลังจากนั้นเริ่มขอให้แฟนไปหางานทำ แฟนเหมือนจะเริ่มขี้เกียจ อ้างอย่างนู้นอย่างนี้ [ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหางานเองแหละ แต่ก็ไม่รู้จะไปหางานเมื่อไหร่ ] เพื่อที่จะได้อยู่บ้าน
จนเงินของเราสองคนเริ่มหมด เงินเริ่มไม่เหลือจะกิน เริ่มอด มีหนี้สิน ตอนนั้นคือเกาะแม่ของเรากินอะ เราแทบจะกราบขอร้องให้ไปหางาน ทะเลาะกันหนักมาก มันพูดว่า [ พอกูไม่มีงานทำ ก็พลักไสไล่ส่งกันนะ กูก็แค่หมาหัวเน่า ไม่มีประโยรช์ก็ขับไล่กันเหรอ ] เสียใจมาก แต่ที่ทำให้คิดแบบนี้เพราะการกระทำของมันเองจริงๆ บอกตรงๆ เราเริ่มหมดรัก เริ่มหมดหวัง เหนื่อย และ ท้อ ไม่อยากจะรักและไม่อยากจะอยู่กับคนนี้อีกแล้ว เพราะอยู่ไปก็ไม่เจริญหรือชีวิตดีขึ้นตรงไหน?
ช่วงธันวาคมหลังน้ำท่วมชีวิตก็ดีขึ้นมานิดนึง เราได้เงินน้ำท่วม [ โพสอวดด้วยว่าได้เงิน ] และหางานรายวันทำ เลยได้กินอิ่มท้องบ้าง พอเริ่มมีเงิน เพื่อนของแฟนทักมายืมเงิน ตอนแรกแฟนไม่อยากให้ เลยโยนความรับผิดชอบและให้เราตัดสินใจ เราถามว่า เธออยากจะให้มันยืมไหม ถามย้ำหลายครั้งมาก มันก็บอกอย่างเดียวว่าให้เราตัดสินใจเองเลย [ และต่อท้ายอีกว่า จะโพสว่าได้เงินน้ำท่วมทำไมว้ะ ไม่น่าโพสเลย ] คำพูดทุกอย่างของมันคือไม่อยากให้ยืม แต่ไม่กล้าบอกเพื่อนตรงๆ ว่าไม่ให้ยืม และโยนให้เราติดสินใจเอง ด้วยความที่เราอยากรู้ว่าเพื่อนมันคบได้จริงไหม สุดท้ายเงิน 3,000 มันไม่คืน ติดยา และก็พยายามหนีหนี้ แฟนโทษเราใหญ่ บอกแล้วว่ามันไม่คืนแน่ เป็นยังไง กูเสียทั้งเพื่อน เสียทั้งเงินอีก ไม่มีใครจะให้พึ่งแล้วเวลาไม่สบายใจ
บอกตรงๆ โครตเจ็บใจ เราผิดไปหมดเลย ชีวิตตัวเอง แต่กลับตัดสินใจอะไรไม่ได้ โยนมาให้เราตัดสินใจและก็โทษเป็นความผิดของเรา นี่แหละ ที่เขาเรียกว่าหมดรักจริงๆ อยากจะอยู่กับลูกแค่สองคน เลิกติดต่อและเลิกอยู่ด้วยกัน ตอนนั้นคิดแบบนี้เลย
พอผ่านมาปีใหม่ แฟนได้ทำงาน แต่หนี้เยอะมา เงินที่ได้มาต้องกิน ต้องใช้หนี้ และเราก็ออกหางาน
แต่ก็มามีปัญหาอีก คือเรื่องเซ็กส์ เราแทบหมดอารมณ์ทางเพศไปหมดแล้ว เราแฟนก็ตอแยทุกวัน พอไม่ให้ก็โกรธเป็นฝืน เป็น ไฟ ปาข้าวของ พูดตะคอก ทำชักสีหน้าไม่พอใจ จนวันนี้ล่าสุด
นางมาบอกว่าต่อไปให้จะไม่แตะต้องตัวเราอีกแล้วทำเชิงประชด แล้วก็ไม่ยอมคุยกับเราทั้งวันถามคำตอบคำ ยังชักสีหน้าอยู่
นั้นแหละค่ะ เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ ใจของเราทิ้งมันไปแล้ว แค่ตัวของเรายังอยู่กับมันก็แค่นั้น เราเจ็บใจมามากพอเเล้ว เราไม่อยากเริ่มต้นใหม่เพราะหมดกำลังใจในความรักไปแล้ว เราสามารถทิ้งมันตอนนี้เลยก็ได้ แต่เรากับแฟนมีหนี้เยอะ เลยต้องช่วยกันใช้หนี้ให้หมดก่อน ทุกคนคิดว่ายังไงบ้างคะ ควรจะอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เผื่อมันจะมีความรู้สึกรักขึ้นมาอีก เผื่อเขาจะปรับปรุงตัวไหม [ ก็ไม่เคยเห็นจะปรับปรุงตัว ] แต่เราว่าเมื่อไหร่ที่ไม่มีหนี้แล้วก็คิดว่าจะแยกทางกับมันอยู่เหมือนกันค่ะ
มีโอกาสสูงไหม? ที่จะต้องเลิกกับแฟน
เรากับแฟนคบกันมากำลังจะเข้าปีที่ 6 และลูกชาย 1 คน
เราเลี้ยงลูกฟูลไทม์ ทั้งวัน เหนื่อย 1 วัน 1,000 เหตุการณ์ จะบ้าในแต่ละวัน
อารมณ์ทางเพศเราลดลงไปมากๆ แถบไม่อยากจะแตะเนื้อต้องตัวแฟนเลย ไม่ได้รังเกียจ แต่ก็ยังนอนกอดจุ๊บได้ แค่ไม่อยากมีเพศสัมพันธ์เท่านั้น
และก็ปัญหาเรื่องเงิน สำคัญกับชีวิตคู่จริงๆ เราจึงออกหางานและก็ได้งานแล้ว
[ แฟนเป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาโมโหชอบตะโกนเสียงดัง ชอบตะคอก เวลาลูกร้อง ก็ตะคอกใส่ แทนที่จะโอ๋ เวลาไม่พอใจอะไร ชอบชักสีหน้า บางครั้งก็ชอบขึ้นเสียง ]
[ ส่วนเราตั้งแต่มีลูก เวลาไม่พอใจอะไร อาจจะเผลอพูดคำที่เป็นขวานผ่าซากออกไปไม่รู้ตัว บางทีก็ด่าแรง แต่พอคิดได้ก็ไปขอโทษ แต่โดยรวมแล้วเราจะใจเย็นมาก ไม่ค่อยขึ้นเสียงเวลาทะเลาะกัน และทุกๆ อย่างในชีวิตของแฟนเรา มันจะชอบให้เราตัดสินใจเองทั้งหมด ทุกเรื่อง ซึ่งมันทำให้เราเบื่อกับเรื่องนี้มาก ]
ช่วงปลายปีที่แล้ว นี่คือสิ่งที่คิดผิดที่สุดในชีวิตคู่ของเรา
แฟนกับเราเคยทำปั๊มน้ำมัน และก็มีปัญหาในที่ทำงาน [ เราอยู่คนละกะกับแฟน เพราะต้องพลัดกันเลี้ยงลูก ] เราทะเลาะกับพี่ร่วมงานที่อยู่คนละกะกัน ทำให้เราต้องออก แล้วอีคนนั้นก็ลามปามมาที่แฟนเรา แล้วแฟนอยากหางานใหม่ เหมือนคำพูดเป็นจริง เเฟนเราได้งานใหม่ และก็ออกจากที่ทำงาน แต่ปัญหาก็เริ่มเกิด ทำงานส่งของแฟนเราทำไม่ไหว งอแงอยากจะออกมาพักอยู่บ้านสัก 1 เดือน เราเอ็นดู เลยตัดสินใจให้ออก มาช่วยกันขายของ โครตลำบาก แรกๆ ขายดี หลังๆ คนเริ่มไม่ซื้อ ของเหลือ ขาดทุนยับ หลังจากนั้นเริ่มขอให้แฟนไปหางานทำ แฟนเหมือนจะเริ่มขี้เกียจ อ้างอย่างนู้นอย่างนี้ [ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหางานเองแหละ แต่ก็ไม่รู้จะไปหางานเมื่อไหร่ ] เพื่อที่จะได้อยู่บ้าน
จนเงินของเราสองคนเริ่มหมด เงินเริ่มไม่เหลือจะกิน เริ่มอด มีหนี้สิน ตอนนั้นคือเกาะแม่ของเรากินอะ เราแทบจะกราบขอร้องให้ไปหางาน ทะเลาะกันหนักมาก มันพูดว่า [ พอกูไม่มีงานทำ ก็พลักไสไล่ส่งกันนะ กูก็แค่หมาหัวเน่า ไม่มีประโยรช์ก็ขับไล่กันเหรอ ] เสียใจมาก แต่ที่ทำให้คิดแบบนี้เพราะการกระทำของมันเองจริงๆ บอกตรงๆ เราเริ่มหมดรัก เริ่มหมดหวัง เหนื่อย และ ท้อ ไม่อยากจะรักและไม่อยากจะอยู่กับคนนี้อีกแล้ว เพราะอยู่ไปก็ไม่เจริญหรือชีวิตดีขึ้นตรงไหน?
ช่วงธันวาคมหลังน้ำท่วมชีวิตก็ดีขึ้นมานิดนึง เราได้เงินน้ำท่วม [ โพสอวดด้วยว่าได้เงิน ] และหางานรายวันทำ เลยได้กินอิ่มท้องบ้าง พอเริ่มมีเงิน เพื่อนของแฟนทักมายืมเงิน ตอนแรกแฟนไม่อยากให้ เลยโยนความรับผิดชอบและให้เราตัดสินใจ เราถามว่า เธออยากจะให้มันยืมไหม ถามย้ำหลายครั้งมาก มันก็บอกอย่างเดียวว่าให้เราตัดสินใจเองเลย [ และต่อท้ายอีกว่า จะโพสว่าได้เงินน้ำท่วมทำไมว้ะ ไม่น่าโพสเลย ] คำพูดทุกอย่างของมันคือไม่อยากให้ยืม แต่ไม่กล้าบอกเพื่อนตรงๆ ว่าไม่ให้ยืม และโยนให้เราติดสินใจเอง ด้วยความที่เราอยากรู้ว่าเพื่อนมันคบได้จริงไหม สุดท้ายเงิน 3,000 มันไม่คืน ติดยา และก็พยายามหนีหนี้ แฟนโทษเราใหญ่ บอกแล้วว่ามันไม่คืนแน่ เป็นยังไง กูเสียทั้งเพื่อน เสียทั้งเงินอีก ไม่มีใครจะให้พึ่งแล้วเวลาไม่สบายใจ
บอกตรงๆ โครตเจ็บใจ เราผิดไปหมดเลย ชีวิตตัวเอง แต่กลับตัดสินใจอะไรไม่ได้ โยนมาให้เราตัดสินใจและก็โทษเป็นความผิดของเรา นี่แหละ ที่เขาเรียกว่าหมดรักจริงๆ อยากจะอยู่กับลูกแค่สองคน เลิกติดต่อและเลิกอยู่ด้วยกัน ตอนนั้นคิดแบบนี้เลย
พอผ่านมาปีใหม่ แฟนได้ทำงาน แต่หนี้เยอะมา เงินที่ได้มาต้องกิน ต้องใช้หนี้ และเราก็ออกหางาน
แต่ก็มามีปัญหาอีก คือเรื่องเซ็กส์ เราแทบหมดอารมณ์ทางเพศไปหมดแล้ว เราแฟนก็ตอแยทุกวัน พอไม่ให้ก็โกรธเป็นฝืน เป็น ไฟ ปาข้าวของ พูดตะคอก ทำชักสีหน้าไม่พอใจ จนวันนี้ล่าสุด
นางมาบอกว่าต่อไปให้จะไม่แตะต้องตัวเราอีกแล้วทำเชิงประชด แล้วก็ไม่ยอมคุยกับเราทั้งวันถามคำตอบคำ ยังชักสีหน้าอยู่
นั้นแหละค่ะ เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ ใจของเราทิ้งมันไปแล้ว แค่ตัวของเรายังอยู่กับมันก็แค่นั้น เราเจ็บใจมามากพอเเล้ว เราไม่อยากเริ่มต้นใหม่เพราะหมดกำลังใจในความรักไปแล้ว เราสามารถทิ้งมันตอนนี้เลยก็ได้ แต่เรากับแฟนมีหนี้เยอะ เลยต้องช่วยกันใช้หนี้ให้หมดก่อน ทุกคนคิดว่ายังไงบ้างคะ ควรจะอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เผื่อมันจะมีความรู้สึกรักขึ้นมาอีก เผื่อเขาจะปรับปรุงตัวไหม [ ก็ไม่เคยเห็นจะปรับปรุงตัว ] แต่เราว่าเมื่อไหร่ที่ไม่มีหนี้แล้วก็คิดว่าจะแยกทางกับมันอยู่เหมือนกันค่ะ