หากการเมืองไทยคือกระดานหมากล้อม และอำนาจเก่าคือ
"วุยก๊ก" (Wei) ที่ครอบครองทรัพยากร กองทัพ และขุนนางเฒ่าผู้เจนจัด... ฝ่ายประชาธิปไตยฝั่งเราก็คงหนีไม่พ้น
"ง่อก๊ก" (Wu) แห่งกังตั๋ง
ดินแดนที่เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง และแม่ทัพที่สืบทอดอุดมการณ์รุ่นสู่รุ่น วันนี้... ในศึกเลือกตั้งครั้งประวัติศาสตร์ 8 กุมภาพันธ์ 2569 เรากำลังเห็นการเดินหมากที่น่าตื่นเต้นที่สุด เมื่อตำนานบทเก่าถูกส่งต่อให้ผู้เล่นหน้าใหม่ที่โลกต้องจารึก
ปฐมบท: "ซุนเซ็ก" ผู้เบิกทางด้วยเลือดและน้ำตา (ธนาธร)
ย้อนกลับไปเกือบทศวรรษ... กังตั๋งของเราเคยมีผู้นำหนุ่มผู้ห้าวหาญ นามว่า
"ซุนเซ็ก" (Sun Ce) เขาคือ
"ธนาธร" พยัคฆ์น้อยผู้บ้าดีเดือด กล้าเอา "ตราหยก" (ทรัพย์สินหมื่นล้าน) ไปแลกกับการสร้างกองทัพอุดมการณ์ขึ้นมาจากความว่างเปล่า
ซุนเซ็กเป็นคนเปิดหน้าชก ทลายกำแพงความกลัว และตะโกนก้องให้คนตาสว่าง แต่ด้วยความดุดันและตรงไปตรงมาเกินไป เขาจึงถูกลูกดอกอาบยาพิษจากเงามืด (นิติสงคราม) ลอบสังหารทางการเมืองจนต้องวางมือ
...แม้ตัวจะตายจากสภา แต่จิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญของเขา คือเสาเข็มต้นแรกที่ตอกลงบนแผ่นดินนี้
ทุติยบท: "จิวยี่" แม่ทัพผู้สมบูรณ์แบบ และศึกผาแดงที่เจ็บปวด (พิธา)
เมื่อสิ้นซุนเซ็ก... ฟ้าได้ประทานแม่ทัพคู่ใจผู้สง่างามราวกับเทพบุตรลงมา เขาคือ
"จิวยี่" (Zhou Yu) หรือ
"พิธา" ชายผู้เพียบพร้อมด้วยรูปสมบัติและปัญญา เป่าขลุ่ยขับขานนโยบายจนจับใจคนทั้งแผ่นดิน (ด้อมส้ม)
ใน
"ศึกผาแดง 2566" จิวยี่ผู้นี้ใช้ "ลมบูรพา" (สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง) เผากองทัพเรือของโจโฉจนวอดวาย ชนะเลือกตั้งแบบถล่มทลาย! แต่... อนิจจา ฟ้ากลับไม่เข้าข้าง ไม่ใช่เพราะเขาเก่งไม่พอ แต่เพราะ
"ขงเบ้งแห่งฝ่ายอนุรักษนิยม" (สว. และกลไกศาล) ใช้มนต์ดำเรียกลมกลับทิศ ทำให้ไฟแห่งชัยชนะไม่สามารถส่งเขาขึ้นสู่บัลลังก์นายกฯ ได้
...จิวยี่ต้องกระอักเลือดด้วยความคับแค้นใจ ทิ้งวลีอมตะไว้ว่า "เมื่อฟ้าส่งพิธามาเกิด ไฉนจึงส่งกติกาบิดเบี้ยวมาเกิดด้วย!"
ตติยบท: "ลกซุน" บัณฑิตวางระบบ ผู้เผาค่ายกล (ณัฐพงษ์)
มาถึงปี 2026... ง่อก๊กดูเหมือนจะสิ้นหวัง ไร้ซุนเซ็ก ไร้จิวยี่ ศัตรูจากวุยก๊กเริ่มย่ามใจ มองเห็นแม่ทัพคนใหม่เป็นเพียง
"เด็กเมื่อวานซืน" เขาคือ
"ลกซุน" (Lu Xun) หรือ
"ณัฐพงษ์ (เท้ง)"
ลกซุนผู้นี้ ไม่มีบุคลิกห้าวหาญเหมือนซุนเซ็ก ไม่มีเสน่ห์พราวเสน่ห์เหมือนจิวยี่ เขาดูเหมือนบัณฑิตคงแก่เรียน ใส่แว่น ขลุกอยู่กับตำรา (คอมพิวเตอร์และระบบ Cloud) ศัตรูหัวเราะเยาะ... "พรรคส้มสิ้นน้ำยาแล้วหรือ ถึงส่งเด็กเนิร์ดมาคุมทัพ?"
หารู้ไม่! นี่คือกับดัก! ลกซุนไม่ได้รบด้วยดาบ แต่เขารบด้วย
"ระบบ" (System Architecture) เขาเห็นโครงสร้างที่เน่าเฟะของศัตรูเหมือนเห็น
"Bug" ในโปรแกรม ในขณะที่ศัตรูมัวแต่รำดาบโชว์ลีลา... ลกซุนค่อยๆ วางเพลิงด้วย
"ข้อมูล" (Data) และ
"การตรวจสอบ" (Budget Optimization) เขาเผาค่ายกลโกงงบประมาณ เผาระบบเส้นสายราชการ จนวอดวายโดยที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว (เหมือนศึกอิเหลงที่ลกซุนเผาทัพเล่าปี่จนราบคาบ)
บทสรุป: 8 กุมภาพันธ์... วันเผาทัพโจโฉ
วันนี้... กองทัพง่อก๊ก ภายใต้การนำของ
"ลกซุน" (เท้ง) ที่มีวิญญาณของ
"ซุนเซ็ก" (เอก) เป็นเชื้อไฟ และมี
"จิวยี่" (ทิม) เป็นผู้โบกธงอยู่ข้างหลัง... พร้อมแล้วสำหรับสงครามครั้งสุดท้าย
พวกเราในฐานะ
"ไพร่พลและผู้ถือหุ้น" ไม่ต้องรอ "ลมบูรพา" จากสวรรค์อีกต่อไป เพราะครั้งนี้
"ไม่มี สว." มาขวางทางลม ปากกาในมือท่าน คือคบเพลิงที่จะจุดไฟเผา "ระบบเก่า" ให้มอดไหม้
พยัคฆ์คำรามแล้ว... มังกรตื่นแล้ว... ได้เวลาที่ "บัณฑิตหน้าหยก" จะพาเราไป Debug ประเทศกันเสียที!
เจอกันหน้าคูหา... เพื่อกู้คืนแผ่นดินของเราครับ! 🧡
ตำนานสามก๊กฉบับ 2026: เมื่อ "ง่อก๊กสีส้ม" ผลัดใบ จาก "พยัคฆ์น้อย" สู่ "บัณฑิตหน้าหยก"
ดินแดนที่เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง และแม่ทัพที่สืบทอดอุดมการณ์รุ่นสู่รุ่น วันนี้... ในศึกเลือกตั้งครั้งประวัติศาสตร์ 8 กุมภาพันธ์ 2569 เรากำลังเห็นการเดินหมากที่น่าตื่นเต้นที่สุด เมื่อตำนานบทเก่าถูกส่งต่อให้ผู้เล่นหน้าใหม่ที่โลกต้องจารึก
ปฐมบท: "ซุนเซ็ก" ผู้เบิกทางด้วยเลือดและน้ำตา (ธนาธร)
ย้อนกลับไปเกือบทศวรรษ... กังตั๋งของเราเคยมีผู้นำหนุ่มผู้ห้าวหาญ นามว่า "ซุนเซ็ก" (Sun Ce) เขาคือ "ธนาธร" พยัคฆ์น้อยผู้บ้าดีเดือด กล้าเอา "ตราหยก" (ทรัพย์สินหมื่นล้าน) ไปแลกกับการสร้างกองทัพอุดมการณ์ขึ้นมาจากความว่างเปล่า
ซุนเซ็กเป็นคนเปิดหน้าชก ทลายกำแพงความกลัว และตะโกนก้องให้คนตาสว่าง แต่ด้วยความดุดันและตรงไปตรงมาเกินไป เขาจึงถูกลูกดอกอาบยาพิษจากเงามืด (นิติสงคราม) ลอบสังหารทางการเมืองจนต้องวางมือ ...แม้ตัวจะตายจากสภา แต่จิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญของเขา คือเสาเข็มต้นแรกที่ตอกลงบนแผ่นดินนี้
ทุติยบท: "จิวยี่" แม่ทัพผู้สมบูรณ์แบบ และศึกผาแดงที่เจ็บปวด (พิธา)
เมื่อสิ้นซุนเซ็ก... ฟ้าได้ประทานแม่ทัพคู่ใจผู้สง่างามราวกับเทพบุตรลงมา เขาคือ "จิวยี่" (Zhou Yu) หรือ "พิธา" ชายผู้เพียบพร้อมด้วยรูปสมบัติและปัญญา เป่าขลุ่ยขับขานนโยบายจนจับใจคนทั้งแผ่นดิน (ด้อมส้ม)
ใน "ศึกผาแดง 2566" จิวยี่ผู้นี้ใช้ "ลมบูรพา" (สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง) เผากองทัพเรือของโจโฉจนวอดวาย ชนะเลือกตั้งแบบถล่มทลาย! แต่... อนิจจา ฟ้ากลับไม่เข้าข้าง ไม่ใช่เพราะเขาเก่งไม่พอ แต่เพราะ "ขงเบ้งแห่งฝ่ายอนุรักษนิยม" (สว. และกลไกศาล) ใช้มนต์ดำเรียกลมกลับทิศ ทำให้ไฟแห่งชัยชนะไม่สามารถส่งเขาขึ้นสู่บัลลังก์นายกฯ ได้ ...จิวยี่ต้องกระอักเลือดด้วยความคับแค้นใจ ทิ้งวลีอมตะไว้ว่า "เมื่อฟ้าส่งพิธามาเกิด ไฉนจึงส่งกติกาบิดเบี้ยวมาเกิดด้วย!"
ตติยบท: "ลกซุน" บัณฑิตวางระบบ ผู้เผาค่ายกล (ณัฐพงษ์)
มาถึงปี 2026... ง่อก๊กดูเหมือนจะสิ้นหวัง ไร้ซุนเซ็ก ไร้จิวยี่ ศัตรูจากวุยก๊กเริ่มย่ามใจ มองเห็นแม่ทัพคนใหม่เป็นเพียง "เด็กเมื่อวานซืน" เขาคือ "ลกซุน" (Lu Xun) หรือ "ณัฐพงษ์ (เท้ง)"
ลกซุนผู้นี้ ไม่มีบุคลิกห้าวหาญเหมือนซุนเซ็ก ไม่มีเสน่ห์พราวเสน่ห์เหมือนจิวยี่ เขาดูเหมือนบัณฑิตคงแก่เรียน ใส่แว่น ขลุกอยู่กับตำรา (คอมพิวเตอร์และระบบ Cloud) ศัตรูหัวเราะเยาะ... "พรรคส้มสิ้นน้ำยาแล้วหรือ ถึงส่งเด็กเนิร์ดมาคุมทัพ?"
หารู้ไม่! นี่คือกับดัก! ลกซุนไม่ได้รบด้วยดาบ แต่เขารบด้วย "ระบบ" (System Architecture) เขาเห็นโครงสร้างที่เน่าเฟะของศัตรูเหมือนเห็น "Bug" ในโปรแกรม ในขณะที่ศัตรูมัวแต่รำดาบโชว์ลีลา... ลกซุนค่อยๆ วางเพลิงด้วย "ข้อมูล" (Data) และ "การตรวจสอบ" (Budget Optimization) เขาเผาค่ายกลโกงงบประมาณ เผาระบบเส้นสายราชการ จนวอดวายโดยที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว (เหมือนศึกอิเหลงที่ลกซุนเผาทัพเล่าปี่จนราบคาบ)
บทสรุป: 8 กุมภาพันธ์... วันเผาทัพโจโฉ
วันนี้... กองทัพง่อก๊ก ภายใต้การนำของ "ลกซุน" (เท้ง) ที่มีวิญญาณของ "ซุนเซ็ก" (เอก) เป็นเชื้อไฟ และมี "จิวยี่" (ทิม) เป็นผู้โบกธงอยู่ข้างหลัง... พร้อมแล้วสำหรับสงครามครั้งสุดท้าย
พวกเราในฐานะ "ไพร่พลและผู้ถือหุ้น" ไม่ต้องรอ "ลมบูรพา" จากสวรรค์อีกต่อไป เพราะครั้งนี้ "ไม่มี สว." มาขวางทางลม ปากกาในมือท่าน คือคบเพลิงที่จะจุดไฟเผา "ระบบเก่า" ให้มอดไหม้
พยัคฆ์คำรามแล้ว... มังกรตื่นแล้ว... ได้เวลาที่ "บัณฑิตหน้าหยก" จะพาเราไป Debug ประเทศกันเสียที!
เจอกันหน้าคูหา... เพื่อกู้คืนแผ่นดินของเราครับ! 🧡