พวกพูดธรรมะมากส่วนมากเป็นพวกดัดจริตเมาความรู้

ผมว่า คุณพูดแรงไปหน่อย ใช้คำแรงไปนิด  แต่ความจริงที่ผมสัมผัสมาก็เป็นอย่างที่ท่านว่าจริงๆ
ธรรมพระพุทธเจ้า ไม่ได้สำคัญว่ารู้มากเท่าไร รู้ 1000 ปฏิบัติได้ 0 ก็เป็นภาระมาก เป็นสัญญามาก เป็นแหล่งให้เกิดความสงสัยไม่สิ้นสุด
บางคน รู้เป็นหมื่น เป็นแสน แต่เวลาจะเอาจริงปฏิบัติขึ้นมาทำไม่ได้ เพราะมันเยอะจัดจนไม่รู้จะนับ 1 ตรงจุดไหน


สู้รู้ 1 ปฏิบัติ 1 ได้เท่ากัน เรียกว่ารู้แต่พอดี แต่นำไปปฏิบัติได้สมกับที่รู้ จึงไปได้เร็วไปได้ไว สิ่งที่ขัดข้องใจก็โดนแก้ทีละเปราะ
ครูอาจารย์จริงๆ ท่านจึง ไปเป็นลำดับ ไม่รู้เกินพอดี เพราะจะกลายเป็นเครื่องถ่วง  สมัยพระพุทธเจ้า ไม่ใช่ว่าไม่มีหนังสือ ไม่มีอักษร ไม่มีการจดบันทึก แต่ทรงไม่ให้จดบันทึก  เพราะจดแล้ว คนก็เอาทิฐิตนเองตีความ จึงให้เลือกครูอาจารย์ตามจริตนิสัยได้ และท่านก็ตรัสรับรอง ว่าอาจารย์ท่านไหนมีคุณธรรมอย่างไร คนจึงไม่ต้องมาลังเลสงสัย  คอยตำหนิติเตียนคนนั้นนี้ ชอบฤท ก็ไปพระโมคัลลา ชอบเฮฮาแบบมีสาระไปพระสารีบุตร
ชอบเท่ สุขุมนุ่มลึกไปพระอนุรุธะ ชอบธุดงค์ป่าเขาอยู่อย่างสมถะไปพระกัสสปะ เพราะผู้ที่ท่านเคยเดินก่อน ย่อมรู้ว่าทางใดควรไปไม่ควรไป รู้ว่า หลงทางควรตักเตือนอย่างไร  

ผู้ไม่มีครูอาจารย์ ย่อมไร้ผู้ตักเตือนเมื่อหลงทาง  
ผู้มีครูอาจารย์ แต่ปฏิบัติผิดศิษย์ก็หลง
ผู้ไร้ครูอาจารย์ ศึกษาตำราเอง จะติดทิฐิมานะอัตตา และมโนไปเอง ยิ่งศึกษามากยิ่งสงสัยมาก และยิ่งจะปฏิบัติยากขึ้น


ไม่มีอะไร perfect ได้ส่วนหนึ่งย่อมเสียส่วนหนึ่ง  แต่ทางอันวิชากิเลสตัณหาที่รู้เหลี่ยมของจิต การมีครูอาจารย์ เป็นประโยชน์มากกว่า แต่การอิงตำรา ก็เป็นเรื่องสำคัญ ต้องพอรู้บ้าง เพื่อให้เลือกอาจารย์ได้ถูก