ถ้าเรารู้สึกผิด อยากขอโทษและอธิบาย แต่อีกฝ่ายกลับมองว่าหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง เราควรทำยังไงคะ

สวัสดีค่ะ เราทำงานแบบ Hybrid ที่เข้างานสัปดาห์ละสองวัน อีกสามวันคือ WFH

เมื่อวันอังคารเราเข้าทำงานปกติ วันนั้นเราเริ่มท้องเสียตั้งแต่ช่วงสาย ช่วงบ่ายเลยเพลียมากจนต้องขอหัวหน้านอนพักไปสองชั่วโมง
แต่อาการท้องเสียก็ยังลากยาวมาจนคืนวันอังคาร เราลุกเข้าห้องน้ำเรื่อยๆ ตลอดคืน แต่อาการก็ดีขึ้นตามลำดับ
ตื่นเช้ามาวันพุธ เราทำงานแบบ WFH วันนั้นเราคิดว่าตัวเองไหวแล้ว แค่ยังเพลียๆ เลยไม่ได้ขอลาป่วย แต่ปรากฎว่าปัญหาก็ได้เกิดขึ้น
ช่วงบ่าย ในขณะที่เรากำลังนั่งตอบงานพี่ที่ทำงานคนหนึ่ง เราเพลียจนหลับไปโดยไม่รู้ตัว หลับแบบภาพตัดไปเลยค่ะ
อันนี้เราผิดเองเต็มๆ ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ

ปัญหาคือพี่และเพื่อนที่ทำงานตกใจกันมากว่าเราหายไปไหน เพราะตอนแรกก็ยังตอบแชทกันอยู่แต่กลับเงียบหายไปเลย ไม่อ่านและไม่ตอบข้อความ
ทุกคนเขาไม่ได้โกรธนะคะ เขาเป็นห่วงกันหมดเพราะเขารู้กันหมดว่าเมื่อวานเราท้องเสีย
ทีนี้พอตกเย็น หัวหน้างานเราให้เพื่อนสนิทคนหนึ่งที่รู้จักหอเรามาหาเราที่หอ เพราะกลัวว่าเราจะเป็นอะไรไป (หัวหน้าฝากเงินค่าเดินทางมาด้วย เผื่อว่าต้องพากันไปโรงพยาบาล) แต่หอเราไม่ให้คนนอกเข้า ป้าแม่บ้านและยามเคร่งมาก เพื่อนเราพยายามคุยอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าเขาจะยอมให้ขึ้นมาหาเรา

ทีนี้ทางฝั่งของเรา เราหลับไปโดยไม่รู้ตัว รู้สึกตัวอีกทีตอนที่ป้าแม่บ้านมาเคาะประตูและบอกว่ามีคนมาหา
ตอนนั้นตื่นมามายังไม่ได้สติ แต่ตกใจมากว่าเกิดอะไรขึ้น ใครมาหา อะไรยังไง เรารีบเช็คโทรศัพท์ก่อนเป็นอย่างแรก พอเห็นสายที่ไม่ได้รับจากเพื่อน เราก็เลยรีบโทรกลับทันที เพราะตอนนั้นเข้าใจว่าเพื่อนน่าจะรออยู่ข้างล่างตามปกติ เพราะหอเราไม่เคยให้ใครเข้ามา

เพื่อนเรากดรับสายทันทีและถามว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรไป เราตอบกลับไปได้แค่ประโยคเดียวว่า "ฉันเพลียจนหลับไป" เพื่อนเราก็ตัดสายไปทันที
จากนั้นเราก็ได้ยินเสียงเพื่อนของเราดังมาจากหน้าห้องว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยให้เขานอนอยู่ข้างในไปเถอะค่ะ"
น้ำเสียงดูออกชัดเจนเลยว่าโกรธมาก เราตกใจมากเพราะเพิ่งรู้ตอนนั้นว่าเพื่อนตัวเองอยู่หน้าห้อง เรารีบแต่งตัว (เราเปลือยอยู่ค่ะ ปกติอยู่ห้องใส่แค่ชุดชั้นใน) แล้วออกไปเปิดประตู แต่ปรากฎว่าเพื่อนเราเดินออกไปแล้ว โทรไปก็ไม่รับสาย

เรารู้สึกผิดมากเลยค่ะ ยิ่งมารู้ทีหลังว่าเพื่อนเป็นห่วงและใช้ความพยายามมากที่จะมาหาเรา ต้องเจอคำพูดแย่ๆ จากลุงยามและป้าแม่บ้าน แถมยังต้องรออยู่นาน แต่เรากลับไม่ได้เปิดประตูออกไปหาเพื่อน เราก็ยิ่งรู้สึกผิดมาก

เรารู้ตัวว่าผิดเต็มๆ ทั้งเรื่องที่เพลียจนหลับไปเวลางานเพราะป่วยโดยไม่รู้จักประเมินตัวเอง
ทั้งเรื่องที่ไม่ได้เปิดประตูออกไปรับเพื่อนจนเพื่อนเสียใจ

ล่าสุดมีการพูดคุยกับหัวน้าและเพื่อนแล้ว หัวหน้างานเราตำหนิว่าควาวหลังต้องรู้จักประมาณตัว ถ้าไม่ไหวก็ให้ลาป่วย เขาไม่ได้ติดใจอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าป่วย ความผิดครั้งนี้ไม่ได้เอาผิดแต่อย่างใด
แต่การพูดคุยกับเพื่อนไม่ได้จบลงด้วยดีค่ะ เพราะพอเราอธิบายเหตุการณ์ทางฝั่งเราให้เพื่อนฟัง และพยายามบอกว่าเราเองก็เข้าใจฝั่งเพื่อนเหมือนกัน แค่อยากขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เพื่อนกลับมองว่าเราหาข้อแก้ตัวและไม่รับฟังอะไรเราเลยแม้แต่คำขอโทษ เพื่อนเรามองว่าวันนั้นเราควรออกไปเปิดประตูห้องให้ตั้งแต่ป้าแม่บ้านมาเคาะประตูเรียกแล้ว แต่ในมุมของเราคือเราเปลือยอยู่และกำลังรีบแต่งตัว ยอมรับเลยค่ะว่าตอนนั้นไม่มีสติเลย

ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดีคะ

ล่าสุดอัพเดตคือเพื่อนยังงอนอยู่ค่ะ แต่ก็เปิดใจกันแล้ว เพื่อนบอกว่าไม่ได้โกรธ แต่รู้สึกเซ็งมากกว่า เขารู้สึกเหมือนความเป็นห่วงของเขาไร้ค่า อุตส่าห์มาหาถึงหอ ต้องเจอคำพูดแย่ๆ ต้องเหนื่อย ต้องเสียเวลาชีวิตของตัวเอง แต่รู้สึกว่าเรากลับไม่ได้แคร์ความรู้สึกเขา ตอนนี้ก็ทำได้แค่ซื้อขนมง้อกับรอให้หายงอนค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคอมเมนต์นะคะ