ชีวิตเรา ที่ไม่ใช่ของเรา

คืองี้ค่ะ มันอัดอั้นมานาน ไม่รู้จะระบายที่ไหนขอระบายในนี้แล้วกัน เริ่มเลยนะค่ะ คือเรามีแม่ใช่มั้ยค่ะ แล้วที่นี้มันเริ่มเรื่องด้วย วันนั้นเป็นวันที่เราไปเรียนเราไปเรียนแต่เช้า เราโทรไปบอกแม่ว่าโอนเงินค่ารรมาให้หน่อย แม่บอกเดะตอนเที่ยงโอนให้ เราได้เงินไปวันละ100 ​พอตอนเที่ยง เราโทรไปแม่บอกว่า ไม่มีให้ เรางงมากค่ะ เเล้วเป็นแบบนี้อยู่8วัน เรารอดชีวิต8วันนี้ได้เพราะเพื่อนตลอด เพื่อนให้เรายืมเงิน วันละ60 60คูณไป8วันก็480 แต่ที่แม่บอกไม่มีเงิน 8วันนี้คือแม่ซื้อไส้กรอก,ขนม อะไรให้น้องได้ตลอดแล้วเกิน100บาททุกครั้ง แต่กลับโอนเงินให้เราไปเรียนไม่ได้ กลับบ้านมาซื้อไก่ไว้ให้2ไม้ ไม้ล่ะ10 บางที่ก็ไม่ซื้อ ​แล้วที่นี่เค้าบอกจะให้ย้อนหลัง สรุปก็ไม่ให้สักบาท ต่อมาพ่อก็เปลี่ยนมาให้เงินเราแทน (แต่แม่ไม่ให้บอกพ่อว่าแม่ไม่ได้ให้เงินเรามา8วัน)แล้ว480นั้น ​เราต้องหักจากเงินค่าไปลงรรที่พ่อให้มาเกือบตลอดเพื่อคืนเพื่อน แต่เพื่อนเราดีมาก เค้าบอกไม่ต้องรีบคืน มีเมื่อไหร่ก็คืน เพราะเพื่อนรู้เพราะอะไรเราถึงยืมบ่อย จนถึงทุกวันนี้ 800 ที่แม่ติดเรา แม่ก็ยังไม่ให้ ตอนมาจะมีช่วงนึงที่บ้านเราไม่ค่อยมีเงิน เราพอมีเงินเก็บ ที่เราเลือกเก็บไว้ไปเรียน แต่แม่เลือกที่จะ เดินมาขอยืมเงินเรา เพื่อไปให้น้องไปกินข้าวกับเพื่อน ตอนนั้นน้องเราแค่ ป.2-3 เอง อีกอย่างที่บ้านเราก็มีข้าวอยู่ แต่เราไม่ให้ เรางงมากกก ตอนมาเรื่องกลับบ้าน บางครั้งเราเข้าบ้านประมาณ18:30 แม่กลับด่าเราแต่น้องชายคนเดิม กลับ19:00-20:00 แม่ไม่ว่า ถึงว่าก็น้อยมากๆ เรากลับดึกเพราะไปทำงาน อ่านหนังสือบ้านเพื่อน แต่น้องไปเล่นบ้านเพื่อน ไปเตะบอล แล้วที่นี้มีรอบนึงเราโดนพ่อด่า แล้วไปร้องไห้ให้แม่เห็น แม่บอกที่แม่ว่าเราเพราะว่า พี่สาวเราชอบไปเที่ยว กลับบ้านดึก แล้วเค้าว่าอะไรไม่ได้แล้ว เค้าเลยเอาเรื่องมาสอนเราแทน ตอนแรกเราเหมือนจะเข้าใจ แต่เรามานั่งคิดอีกทีพี่น้องเราทั้งหมด ได้รับอิสระที่ต้องการเกือบหมด แต่เมื่อจะยกเว้นเรา เราจะไปไหนต้องถามตลอดว่าไปได้มั้ย แต่น้องพี่ไม่ต้องถามแค่บอกแล้วก็ไป ถึงแม่จะไม่อนุญาต น้องเราก็ไปกลับมาก็ไม่ค่อยโดนว่า เรื่องล่าสุดที่พึ่งเกิดขึ้น คือ รรเราห้ามแต่งหน้า จนเกินไป เราก็แต่งแต่พอประมาณ แล้วเพื่อนในห้องเรา เค้าแต่งแรงไปเลยโดนถ่ายรูปลง กลับมาเเม่ก็มานั่งไม่เหมือนด่า แต่เหมือนเทศมากกว่า แม่ขู่ ถ้าเราไม่เลิกแต่งแม่จะยึด และลดค่าขนมเรา เรางงมาก เค้าบอกส่งไปเรียนกลับเป็นสก็อตถึงเราแต่งหน้าการเรียนเราก็ไม่ได้แย่ ห้องปกครองไม่เคยเข้า แถมเป็นกีฬากับโคฟเวอร์แดนซ์รรอีก คะแนนความประพฤติมาตรฐาน100 เรามี 180คะแนน แต่ดีอย่างเดียว เวลาเราหยุดเรียนเค้าไม่ค่อยใส่ใจเท่าไรไม่ค่อยดุหรือว่าถือว่าดีอยู่ ​บ้างครั้งเรางงมาก เคยมองข้อดีเราบ้างมั้ย หรือเค้าเห็นแค่ข้อเสีย เราไปแข่งมากให้กำลังใจก็ไม่มี เราต้องโทรหาเอง เค้าบอกถ้าอยากได้อิสระรอจบม.6 เท่านั้น แต่เราพึ่งอยู่ม.2 จะขึ้น ม.3 สำหรับเราไม่ใช่เรื่องเลยที่เด็กอายุแค่นี้ ต้องมาเจอมารับกับครอบครัวแบบนี้ อันนี้แค่เรื่องแม่ ของพ่อก็มีขอสรุปสั้น เราเห็นพ่อทะเลาะ ทำร้ายร่างกายตั้งแต่เด็ก เตะอัดกำแพง เข็มขัดฟาด จนถึงวันนี้ก็ยังโดนคำพูดทำร้ายจิตใจอยู่ เราอายุแค่นี้ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย เราปรึกษาใครก็ไม่ได้นอกจากเพื่อน เราโชคดีที่มีเพื่อนดี ค่อยให้คำปรึกษาให้กำลังใจ ถึงแม้บางครั้งอาจไม่เข้าใจบ้างก็เถอะ ถ้าคนที่บ้านแม่หรือพ่อ หรือพี่ก็ตามมาเห็นแล้วก็อ่านแล้วรู้ว่าเป็นเรา เราอยากบอกว่า หนูเหนื่อย เหนื่อยมากๆ ที่ต้องมารับอะไรแบบนี้หนูเข้าใจว่าเป็นห่วงอยากให้เราได้ดี แต่บางครั้งสิ่งที่ตั้งกรอบให้หนู หนูมันทำให้หนูเหนื่อย บางครั้งหนูก็ไม่อยากอยู่แล้ว แต่ที่หนูยังอยู่เพราะอนาคตของหนูทั้งนั้น แค่ที่รรมันก็เหนื่อย ประสาทพัง มากพอแล้ว อย่าทำให้หนูเหนื่อยไปมากกว่านี้เลย เวลาหนูทำอะไรที่หนูไม่กล้าบอก เพราะหนูไม่รู้สิ่งที่หนูจะได้รับกลับมาคือ คำชม คำด่า หรืออะไรกันแน่ ถึงหนูจะชอบทำอะไร ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน แต่หลายอย่างที่หนูทำก็มีแต่เรียนดีๆ ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน รักหนูมั้ย ถ้ารักหนู หนูขออิสระได้มั้ย ห้ามหนูได้ถ้าแม่คิดว่ามันไม่​ดีจริงๆ แต่ฟังหนูอธิบายหน่อย หนูแค่ต้องการชีวิตที่เหมือนเด็กคนอื่นเค้า ไปเรียนแบบมีความสุขไม่ต้องคิดอะไรมากกับชีวิต แต่งด่า ไปเที่ยว ได้อย่างอิสระ ​ไม่ต้องมานั่งดูเพื่อนไปเที่ยวไปซ้อมเต้นในขณะที่หนูนั่งได้ยิ้มอยู่บ้าน ​หนูอายุแค่นี้เอง อย่าทำให้หนูต้องเหนื่อยไปกว่านี้เลยนะ..