ในทางพุทธ เจตนาของผู้ที่เลือกทานอาหารจากเนื้อสัตว์ที่ตายแล้ว กับสัตว์ที่ยังมีชีวิต แต่สั่งให้ฆ่ามัน แตกต่างกันหรือไม่

วันก่อนไปเดินตลาดกัลปพฤกษ์ ผ่านร้านอาหารซีฟู้ด  ก็นึกอยากจะกินปูม้านึ่ง  พยายามจะหาดูว่ามีปูม้านึ่งที่วางขายเป็นจานๆ เลยหรือไม่

วันนั้น ก็เจอแต่ปูม้าเป็นๆ ที่อยู่ในบ่อ  เลยอดกินปูม้า เพราะทำใจที่จะสั่งให้คนขายเอาปูม้าเป็นๆ ไปนึ่งให้เรากินไม่ได้ ต่อให้อยากกินปูม้ามากแค่ไหนก็ตาม

เจตนาเป็นสิ่งสำคัญ

เจตนาฆ่า โดยรู้ทั้งรู้ว่า สัตว์นั้นยังมีชีวิต และมีเจตนาจะพรากชีวิตของสัตว์นั้น สั่งให้คนขายเอาสัตว์นั้นไปฆ่าเพื่อมาทำเป็นอาหาร เพียงเพราะเราอยากกินอาหารสดๆ อร่อยๆ  ของไม่สด ทานไม่อร่อยเท่าของสดๆ ของที่ทำจากสัตว์ที่ตายสดๆ เนื้อหวานกว่าอาหารที่ทำจากสัตว์ที่ตายแล้วนานๆ

VS. เจตนาอยากทานอาหาร แต่ไม่มีเจตนาฆ่า ไม่มีเจตนาสั่งให้ใครไปฆ่าสัตว์ให้ตน ไม่มีสัตว์ที่มีชีวิตที่เป็นองค์ประกอบในการผิดศีลห้าของปาณาฯ ไม่มีความพยายามจะพรากชีวิตของสัตว์

อย่างมาก ถ้าอยากกินปูม้า  เวลาไปตลาดสด ก็จะถามหาปูม้าที่ตายแล้วเท่านั้น ถึงจะซื้อกลับมาทำอาหารกินเอง

แต่เอาจริงๆ สัตว์ทุกตัวมีกรรมเป็นของๆ ตน  สัตว์นั้นไม่ได้รอดตายเพียงเพราะเราไม่ฆ่า  ถึงเราจะไม่ฆ่า แต่ถ้าสัตว์นั้นมีกรรมที่จะต้องตาย มันก็ตายเพราะกรรมของมันอยู่นั่นเอง เพียงแต่เราไม่มีเจตนาที่จะฆ่าเพื่อไม่ให้เป็นกรรมของเราต่อไป

คลิกเพื่อดูคลิปวิดีโอ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่