ตลอดระยะเวลา 5 ปีมานี้ มีช่วงปีแรกๆที่มีความสุขนะครับมากๆจนเห็นแฟนเป็นโลกทั้งใบคิดว่าจะได้อยู่ด้วยกันแบบสองคนจริงๆ แต่พอเริ่ม ปี 2 กลับได้อยู่กับครอบครัวฝ่ายหญิง ผมซึ่งตอนนั้นก็ห่างจากครอบครัวตัวเองไม่ได้ไปหา พวกเขามา 4 ปี ตลอดระยะเวลา 4 ปีทุกครั้งที่อยู่กับครอบครัว รู้สึกโลกส่วนตัวของผม โลกทั้งใบของผมมันค่อยๆหายไป เขาให้ความสำคัญกับครอบครัวมากขึ้น มีหน้าที่รับผิดชอบในครอบครัวตัวเอง ต้องเลี้ยงหลาน สองคนที่อยู่ม.ต้นกับม.ปลายและยายอีก 1 คน และมีน้องชาย ที่โตมาด้วยกัน 1 คน น้องสาวอีก 1 คน ผมจะพูดว่ายังไงดี บางทีก็อยากออกมาด้วย กันสองคน คิดถึงก็ไปหาครอบครัวอะไรแบบนี้ แต่นี้ไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวด้วยกันจริงๆ ต้องอยู่กับครอบครัวเขา 24 ชม ไปเที่ยวก็ต้องไปกับน้องชายเขา เคยคุยกันแล้วนะเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนไม่เป็นผล ไม่ได้ทะเลาะกันแต่ผมก็อยากมีเวลาด้วยกันสองคน แบบที่คู่รักคนอื่นๆเขามีเวลาด้วยกันสองคนจริงๆ เคยคุยเรื่องลูกว่าเขาอยากมีมั้ย เขาตอบว่ามีหลานๆที่อยู่ที่บ้านก็เหมือนมีลูกแล้ว แต่ผมไม่คิดแบบนั้นคือก็อยากสร้างครอบครัวของตัวเองนี้ครบ กัน 5 ปี ว่างแผนเรื่องครอบครัวของตัวเองก็ไม่ได้ และก็ไม่ได้พูดคุยกันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ให้ความสำคัญกับผมมากนัก ผมเคยนั่งคุยเรื่องต่างๆนาๆกับเขาแต่เหมือนเขาจะไม่สนใจ ช่วงเริ่ม 2-4 ปี ไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเลย โดนด่าโดนว่า ด้วยคำพูดแรงๆ จนผมผมทนไม่ไหวเขาจะควบคุมผมตลอด แบบช่วงนั้นไม่มีความสุขเลยแต่ก็รักเขาในตอนนั้น รู้สึกว่าเรามาอยู่บ้านเขา เขาก็เหมือนเป็นใหญ่ ทำอะไรมากไม่ได้ จนผมทนไม่ไหวจริงๆเลยเป็นตัวเองได้ 1 ปีกว่าแล้ว พอผมไม่ยอมเขาจากที่ผมจะไม่ทะเลาะจนช่วงเดือนเดือนตุลาคม ก็ทะเลาะกันบ้านแตกแต่ดีตอนนั้นอยู่กันแค่สองคน หลานชายไม่อยู่ยายไม่อยู่แต่หลานสาวก็อยู่บนห้องตัวเองน่าจะได้ยินวันนั้นผมเก็บข้าวของออกมาจากบ้านแล้วทนฟังคำพูดที่รุนแรงไม่ไหวน่าจะถน่อมใจผมบ้าง แต่แล้วพอเดินออกหน้าหมู่บ้านแล้วนะตอนนั้นที่ทะเลาะกันเขาก็ออกจากบ้านไปแล้วให้เวลาผมเก็บข้าวของออกมา ผมเดินออกไปแล้วนึกขึ้นได้ว่าลืมของอีกอย่างเลยกลับไปเอาและเดินออกมา แล้วมาเจอกันที่หน้าหมู่บ้านสุดท้ายเขาเดินมาหา ก็กลับไป และล่าสุดทะเลาะมีปากเสียงไปอีก ผมก็เดินออกนอกบ้านเพื่อไปสงบสติอารมณ์ตอนนั้นหลานชายเขาหลานสาวเขายายเขาและก็ยายผม ได้เห็นเราทะเลาะกันพอดี ผมเดินไปสูบบุหรี่เพื่อสงบสติอารมณ์หลายตัวตอนนั้นในใจผมผมจะไม่ยอมเหมือนเมื่อก่อนแล้วไม่เอา แล้วถ้ายอมให้พูดจาแรงแบบนั้นแล้วตัวผมจะมีความสุขกับตัวเองได้ยังไง ยายเขาก็ไม่ได้เข้าข้างเขานะ แต่บอกให้ใจเย็นๆทั้งคู่ ยายผมก็เดินออกมานอกบ้านมาหาผมบอกให้ใจเย็นรวมถึงหลานชายกับหลานสาวด้วย นั่งอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ เขาก็มาตามเข้าบ้านตอนนั้นเขาน่าจะเย็นขึ้นแล้ว แต่ก่อนที่จะมาตามผมก็ได้ยินที่เขาพูดว่าเลิกๆไปซะพูดกับน้าชายเขา ตอนนั้นน้าชายมาบ้าน น้าชายก็บอกเขาอย่าเลย ให้คู่ของน้าเลิกกันก็พอแล้วอย่ามีคู่หนูมาอีก และก็ไม่ได้กลับมาคุยกันเหมือนช่วงที่อยู่ด้วยกันน่ะ ก็ต่างคนต่างทำงานเลิกงานมา เล่นต่อโทรศัพท์ไม่ได้มาสนใจขนาดนั้น แต่มันแปลกพอน้องชายกับน้องสาวมาหา จากคนเงียบๆเมื่ออยู่กับผม เปลี่ยนเป็นคนพูด เฮฮ่า ส่วนผมก็ไม่ได้นั่งพูดกับเขาเหมือนเป็นคนนอก เขาก็เฮฮ่ากันไปมันเป็นแบบนี้มาตลอด 4 ปีเลยนะ เป็นแบบนี้ตลอด ก็มีช่วงนึงที่ทำงานต่างจังหวัดต้องไปอยู่ห้องเช่า ด้วยกันทุกคนฟังว่ามันเขาท่าใช่ม้ั้ยแต่ไม่เลย ทำงานมาก็กลับห้องก็แยกย้ายกันอยู่ ผมก็หาข้าวหาอะไรให้เขากินตามปกติ แต่เหมือนจะไม่มีความสุขผมก็อยากให้เขาทำให้ผมแบบไม่ต้องขอให้ทำบ้างนะ พอวันหยุดก็อยากใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันทั้งวัน แต่กลับต้องไปอยู่กับครอบครัวของเขา ต้องไปเที่ยวกับครอบครัวเขา ผมตอนนั้นก็พยายามยิ้มให้ครอบครัวมองว่า ผมโอเคร และก็กลับมาอยู่กลับครอบครัวเขาอีกครั้งไม่เคยมีเวลาด้วยกันจริงๆเลยตลอดเวลา 4 ปีมานี้ จนเข้าปีที่ 5 แล้วครับทำไมรู้สึกเหนื่อยใจขนาดนี้ด้วย อยากมีช่วงเวลาสองคน แบบที่คนอื่นมีไม่ต้องรอขอจากแฟนเลยและไม่ต้องมานั่งคิดแบบผม คู่อื่นๆเท่าที่ผมเห็นเขาอยู่ด้วยกัน ให้ความสำคัญต่อกันและกัน มีเวลาก็ไปหาครอบครัวของกันและกัน จะไปนอนค้างวันสองวัน เขาก็ไม่มีปัญหา แต่ของผมทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ 24 ชม คืออยู่กับครอบครัวเขา ความตั้งใจจริงจากตอนแรกที่ครบหาเขาก็เพราะหวังว่าคนนี้ใช่คนนี้จะมีเวลาด้วยกันกับเราสองคนคนนี้จะอยู่กับเราแค่สองคนเท่านั้น แต่ทำไมยิ่งครบกันนานมันยิ่งจะเลยเถิดไปแบบนี้ ทำมันยิ่งไม่มีเวลาส่วนตัวของกันและกันเขาก็มีความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัวเขาทุก 24 ชม แล้วผมละผมก็อยากอยู่กับเขาตลอด 24 ชมเหมือนกัน การที่เป็นแฟนกัน การที่เป็นผัวเมียกันมันต้องอยู่ด้วยกันสองคนไม่ใช่หรอ คิดถึงก็ไปหาครอบครัวได้ แต่คนที่จะอยู่ตลอด 24 ชมก็คือผัวกับเมียไม่ใช่หรอแบบนี้แล้วจะเอาเวลาไหนไปคิดสร้างครอบครัวใจเขาก็ไม่ได้อยากสร้างครอบครัวใหม่ เขาก็มีข้ออ้างว่า มีภาระต้องดูแลหลาน 2 คน กับยาย ครั้งนีงยายเขาเคยถามผมนะ ทำไมแฟนผมไม่มาช่วยทำกับข้าวกับปลาบ้างไม่เหมือนเองเลยมาช่วยยายตลอดทำให้เมียตลอด แต่ดูแฟนเองสิ ไม่เลย ผมก็ยิ้มๆแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรในใจมันเศร้านะและอยากให้เขามาช่วยทำ แต่เขาเคยอ้างว่าทำงานหาเงินมาให้ครอบครัวนะแค่นั้นพอความหมายที่เขาสื่อ แล้วผมละทำงานเหมือนกันเหนื่อย จากงานก็ มาช่วยยายทำ เขา เป็นแบบนี้ตลอด 4 ปี ผมควรจะทำยังไงดีเพื่อนๆ ช่วยให้คำแนะนำหน่อยครับผมอยู่ผมก็ไม่มีความสุข ทุกทรมาณใจผมต้องหาอะไรทำตลอด เพื่อไม่ให้คิด แต่มันก็ได้แค่ชั่วคราว พอทุกคนในบ้านหลับไป ก็กลับมาคิดเหมือนเดิม เหมือนตอนที่ผมพิมอยู่นี่ครับ ตอนนี้เวลา 02.00 ผมนอนดึกเพราะคิดเรื่องนี้มาหลายคืนแล้ว เริ่มจะไม่ไหว ควรจะทำยังไงดีครับเพื่อนๆ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้อยู่กับเขาแค่สองคนจริงๆ ผมทรมาณเหลือเกินครับ แรกๆก็ทนได้คิดว่าอีกไม่นานแหละคงจะได้อยู่กันสองคนจริงๆแต่ยิ่งนานไปก็ยิ่งหนักขึ้นๆ จนออกมาเป็น สภาพนี้ ทุกวันนี้ผมก็ได้แต่ทำงานลืมบอกว่าผมทำงานในธุรกิจครอบครัวเขาและผมก็อยากคุยกับเขาเหมือนเมื่อก่อนเหมือนตอนแรกๆที่เขาให้ความสนใจผมให้ความสำคัญผม แต่ถ้าผมรู้ล่วงหน้าแบบนี้ผมคงออกมานานแล้วไม่ยืดเยือแบบนี้มาตลอด 4 ปีหรอกครับผมอยู่ก็เหมือนคนนอกจริงๆ แค่ต้องการใครสักคนที่อยู่ด้วยกันสองคนกับผมจริงๆอารมณ์แบบเลิกงานกลับไปห้องแล้วเจอเมียอยู่ในห้องรอกันและกันกินข้าวด้วยกันไปเที่ยวด้วยกัน มีเวลาก็ไปหาครอบครัวอยากไปเที่ยวด้วยกันกับครอบครัวก็ไปอะไรแบบนี้ ช่วยหน่อยครับข้อความเห็นจากทุกคน ที่เข้ามาอ่าน 😢😢
เกี่ยวกับความรัก 5 ปี รบกวนทุกคนอ่านให้จบด้วยนะครับผมข้อความเห็นจากทุกคนผมทรมาณใจเหลือเกินอยากออกมา 😢