สวัสดีเรา ปีนี้เราอายุ23ปี ตอนนี้ไม่อยากอยู่บนโลกนี้เเล้ว หัวใจมันเเตกสลายไปหมด
1.เริ่มเครียดเพราะชีวิตพังเพราะการพัน 21-22คึกคะนองเพราะได้เงินง่ายเชื่อเถอะบางคนก็มีความคิดเเบบนี้อันนี้ยอมรับ กว่าจะคิดได้ก็เสียทุกอย่าง
2.ตอนมีเงินเพื่อนมากมายซื้อเลี้ยงเพื่อนฝูงใครเดือดร้อนก้อให้ยืมคิดว่าเวลาเป็นตัวเองลำบากเขาจะช่วยบ้าง สรุป เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก
3.ครวบครัวไม่ใช่เซฟโซนที่ดีที่สุดเวลามีเงินเขาก็เรียก ลูกอย่างโน้นอย่างนี้ ตอนเราเสียทุกอย่าง ปรึกษาใครก้อไม่ได้ได้เเต่เก็บไว้กับตัวเอง ยิ่งเครียดกว่าเดิม ยิ่งทำลายจิตใจเข้าไปอีกเลย ตัดสิ้นใจไม่ยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป
4.ที่ทำงานเหมือนจะไล่เราออกทางอ้อมตอนนั้นผมเป็นหัวหน้าบริษัทเเห่ง1รับเขารับคนใหม่มา ทำงานกัน2คนกับลูกน้องเวลาลูกน้องทำผิดเราก้อต้องรับเเทนเขาจะโทดเขาก้อไม่ได้ เปนหัวหน้าคนไม่ง่ายเลย ผมพึ่ง20+เขา30กว่าเเล้วเลยค่อนข้างบอกยาก ก้อต้องทนไป ทำผิดช้ำๆ ผู้จัดการก้อโทดเเต่ทางนี้
คนมันยิ่งเครียด ทุกวันๆ ทนไม่ไหวก้อออก ไม่มีงานรองรับชีวิตยิ่งเเย่ไปอีกจากเครียดๆ
ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีรถ ไม่มีเพื่อนทิ้งหมด เคยมีเเฟนนิสัยเข้ากันไม่ได้ เลยอยุ่คนเดียว ไม่มีครอบครัว เริ่มไม่ไว้ใจคนอื่น
เคยยิ้ม ตอนนี้ไม่ยิ้มไม่พุดเลยเเม้เเต่คำเดียว มีอืม บางครั้งก้อช่างเถอะ เริ่มกลัวสังคมไม่กล้าออกห้องเป็นเดือนๆ กลัวไปหมดคิด ไม่มีที่พึ่ง หันมาพึ่งบุรี่ไห้สมองมันคิดไปเรื่อยๆ บ้างก้อคิดจะตายๆไห้จบๆ เเต่ก้อเบรกไว้ กลัวคนเเถวนี้รุ้ เลยไม่อยากเปนภาระ เหม่อลอยไปวันๆ ตอนนี้ผม ไม่รุ้สึกอะไรเเล◌้ว ไม่รุ้สึกรักใคร ไม่สนใจใครเลย ไมรุ้จะอยุ่เพื่ออะไร ข◌้◌างในมันเเตกสลายไปหมด ถ้าตายได้ตอนนี้ก้อยินดี ขอเเค่ไม่เปนภาระตอนนี้คิดเเค่นี้ครับ
บางคนล้มเเล้วลุกขึ้นสู้
เเต่ผมมันเหมือนตกในเหวลึกเลยครับ ขาดความมั่นใจ กลัวสังคม ไม่ใจคนอื่น ไม่กล้าปรึกษาใครเก็บไว้กับตัวเอง ด้านชาไปหมด หน้านิ่งเหมือนคนตายทั้งเป็น เริ่มเป็นตั้งเเต่เดือนสิงหาปีที่เเล้ว จนตอนนี้
เเบบนี้เรียก สภาวะสิ้นยินดีไหมครับ?
1.เริ่มเครียดเพราะชีวิตพังเพราะการพัน 21-22คึกคะนองเพราะได้เงินง่ายเชื่อเถอะบางคนก็มีความคิดเเบบนี้อันนี้ยอมรับ กว่าจะคิดได้ก็เสียทุกอย่าง
2.ตอนมีเงินเพื่อนมากมายซื้อเลี้ยงเพื่อนฝูงใครเดือดร้อนก้อให้ยืมคิดว่าเวลาเป็นตัวเองลำบากเขาจะช่วยบ้าง สรุป เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก
3.ครวบครัวไม่ใช่เซฟโซนที่ดีที่สุดเวลามีเงินเขาก็เรียก ลูกอย่างโน้นอย่างนี้ ตอนเราเสียทุกอย่าง ปรึกษาใครก้อไม่ได้ได้เเต่เก็บไว้กับตัวเอง ยิ่งเครียดกว่าเดิม ยิ่งทำลายจิตใจเข้าไปอีกเลย ตัดสิ้นใจไม่ยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป
4.ที่ทำงานเหมือนจะไล่เราออกทางอ้อมตอนนั้นผมเป็นหัวหน้าบริษัทเเห่ง1รับเขารับคนใหม่มา ทำงานกัน2คนกับลูกน้องเวลาลูกน้องทำผิดเราก้อต้องรับเเทนเขาจะโทดเขาก้อไม่ได้ เปนหัวหน้าคนไม่ง่ายเลย ผมพึ่ง20+เขา30กว่าเเล้วเลยค่อนข้างบอกยาก ก้อต้องทนไป ทำผิดช้ำๆ ผู้จัดการก้อโทดเเต่ทางนี้
คนมันยิ่งเครียด ทุกวันๆ ทนไม่ไหวก้อออก ไม่มีงานรองรับชีวิตยิ่งเเย่ไปอีกจากเครียดๆ
ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีรถ ไม่มีเพื่อนทิ้งหมด เคยมีเเฟนนิสัยเข้ากันไม่ได้ เลยอยุ่คนเดียว ไม่มีครอบครัว เริ่มไม่ไว้ใจคนอื่น
เคยยิ้ม ตอนนี้ไม่ยิ้มไม่พุดเลยเเม้เเต่คำเดียว มีอืม บางครั้งก้อช่างเถอะ เริ่มกลัวสังคมไม่กล้าออกห้องเป็นเดือนๆ กลัวไปหมดคิด ไม่มีที่พึ่ง หันมาพึ่งบุรี่ไห้สมองมันคิดไปเรื่อยๆ บ้างก้อคิดจะตายๆไห้จบๆ เเต่ก้อเบรกไว้ กลัวคนเเถวนี้รุ้ เลยไม่อยากเปนภาระ เหม่อลอยไปวันๆ ตอนนี้ผม ไม่รุ้สึกอะไรเเล◌้ว ไม่รุ้สึกรักใคร ไม่สนใจใครเลย ไมรุ้จะอยุ่เพื่ออะไร ข◌้◌างในมันเเตกสลายไปหมด ถ้าตายได้ตอนนี้ก้อยินดี ขอเเค่ไม่เปนภาระตอนนี้คิดเเค่นี้ครับ
บางคนล้มเเล้วลุกขึ้นสู้
เเต่ผมมันเหมือนตกในเหวลึกเลยครับ ขาดความมั่นใจ กลัวสังคม ไม่ใจคนอื่น ไม่กล้าปรึกษาใครเก็บไว้กับตัวเอง ด้านชาไปหมด หน้านิ่งเหมือนคนตายทั้งเป็น เริ่มเป็นตั้งเเต่เดือนสิงหาปีที่เเล้ว จนตอนนี้