ในส่วนของคำถาม ตามที่โพสเลยค่ะ

#เรื่องราวมันจะยาวๆนะ
#อ่ะเริ่ม

สามีเคยนอกใจ ( แต่ก็ไม่รู้ว่านอกกาย
ด้วยมั้ย พอดีไม่ได้ถาม ) จนเราจับได้
เขาก็ขอโทษ เขาสำนึกผิด
หลังจากนั้นตั้งแต่เกิดเรื่อง เขาก็ทำตัว
ดีขึ้นมาก เขารักลูก รักเรา ดีกับลูก ดีกับเรา
รวมๆเลยคือ เขาเพอเฟคมากๆ ในบทบาทสามีและพ่อของลูก

เมื่อทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี  ในขณะเดียวกันความรู้สึกของเราคือ เรารักเขาน้อยลงไปทุกวันๆ  ในทางกลับกัน เขาก็ดีขึ้น
ทุกวันๆ ลูกก็รักเขามาก
เขาก็รักลูกมากเช่นกัน

เขารู้อยู่ละล่ะ ว่าเรารักเขาน้อยลง  เขาก็พยายามบอกเราว่า ไม่ว่าเราจะรู้สึกยังไง เขาขอให้เราไม่เลิกกับเขาได้ไหม

เราก็บอกไปว่า โอเค ไม่เลิก จะทำตรงนี้ให้ดีที่สุดเพื่อลูก ( ลูกยังเล็ก ) แต่มีข้อแม้ ขอให้อยู่ด้วยกันแบบเพื่อนร่วมบ้านได้ไหม
ถ้าเธออยาก เธอจะไปเอากับใครเธอก็ไป

พอเราบอกแบบนี้ เขากลับไม่ยอม
เขาตีอกชกหัวตัวเอง
เอาแต่พูดโทษตัวเองว่า เป็นเพราะเขาเคยนอกใจ ทุกๆอย่างมันจึงเป็นแบบนี้  

เราก็ไม่ได้ซ้ำเติมอะไรเขา เราก็ปลอบเขา
ตบบ่าเขาเบาๆ พร้อมกับบอกเขาว่า
ช่างมันเถอะ  เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว  
เอาเป็นว่า คุณต้องยอมรับความจริง
ทั้งสองอย่างนะว่า คือหนึ่งเลย เราไม่ได้รักคุณแบบสามีแล้ว และสอง เราขอให้เรา
สองคน ต่างทำกันแค่ หน้าที่พ่อแม่ลูกก็พอ

และแล้ว หลังจากที่พูดคุยกับเขาในลักษณะนั้น  เขาก็กลายเป็นคนคิดมาก
ขาดความมั่นใจในตนเอง
วันดีคืนดีก็อยู่ดีๆก็ร้องไห้ วันดีคืนดีก็นึก
จะจบชีวิตตัวเอง
( เราต้องคอยปลอบ คอยห้ามเอาไว้ )

คำถามคือ เราต้องทำยังไงดี