ท้าวความก่อนนะครับ พอดีจะให้ช่วยวิเคราะห์ความเป็นไปได้หน่อย
สมมุติว่าคนนั้นชื่อพี่มอส นะครับ
พอดีช่วงนี้มีเวลาพักเลยฉุกคิดคำนึงที่เขาพูดกันว่า คนที่แคร์เราจริงเค้าจะไม่หายไปไหน
ซึ่งนึกย้อนกลับไป
......เรารู้จักกันมา น่าจะตั้งแต่เราอายุราวๆ 13-14 แถวๆนั้น จนตอนนี้ 28 แล้ว เรารู้จักกันผ่านกลุ่มเฟสบุ้คจากความชอบเหมือนกัน ซึ่งเราคุยกันเกือบทุกวัน ส่วนมากเรื่องความชอบนั่นแหละ พี่เค้าก็คงเส้นคงวา เป็นยังไงก็ยังงั้นตลอด 10 กว่าปี
ตลอดระยะเวลาต่างคนก็ต่างมีแฟนบ้างครับ แต่ก็จบไม่สวยทั้ง 2 ฝั่งก็มานั่งระบายกัน
..........พี่มอสเรียกได้ว่าเป็นคนเก่งมากๆ เก่งรอบด้าน ทำงานเก่ง คนรู้จักเยอะ พี่เค้าช่วยงานไปทั่วจนไม่ค่อยพักผ่อน เป็นสิ่งที่ผมเห็นมาตลอด ครอบครัวก็ดี พ่อแม่เขาก็เอ็นดูผม
เราอยู่คนละจังหวัด มีโอกาสเจอ ทำกิจกรรมร่วมกันไม่ถึง 10 ครั้งตลอด10 กว่าปี แต่ทุกครั้งที่เจอกันเป็นเวลาที่มีคุณภาพมาก เรียกได้ว่าใช้เวลากันคุ้ม
..........จริงๆผมขั้วตรงข้ามกับพี่มอสเลย ผมเรียนพื้นๆ ทำงานไม่ได้เก่ง ผมไม่มีอะไรเหมาะกับฐานะเขาถ้าพูดตามความจริง แต่สิ่งที่ผมให้เขาได้คือเวลา พอเราต้องทำงานร่วมกัน กลับไหลดีอย่างเหลือเชื่อ อาจเพราะพี่มอสเขามีบุคลิกผู้นำ แล้วผมเป็นสายซัพพอร์ต
.........ซึ่งที่เรามีเหมือนกันคือ ความรักในสิ่งที่ทำและความสม่ำเสมอ แล้วก็สายลุยถึงไหนถึงกันไปไหนไปกัน เวลาอยู่ด้วยกันรู้สึกเบามากกกก เราไม่เคยมีอะไรกันแม้จะสบโอกาสหลายครั้ง
.........แน่นอนผมกับพี่มอสเคยทะเลาะกัน แต่ก็คุยกัน เค้าและผมต่างเห็น รับรู้เรื่องราวชีวิตกันและกันทั้งด้านดีและความเปราะบาง
เค้าเป็นคนที่ทำให้ผมสงบได้เวลากลัวหรือตื่นเต้นมากๆ .......
......ที่ผมมาตั้งกระทู้เพราะว่า เพิ่งได้มีเวลาทบทวนว่า เราไม่ทันคิดเลยว่าเราปฏิบัติต่อกันด้วยความสม่ำเสมอมา10กว่าปีแล้ว ซึ่งมันหายากนะ ในชีวิตผมคนรู้จักกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเยอะแล้ว มีเขาคนเดียวที่อยู่มาตลอด
พอเล่าถึงตอนนี้ ผมเองบอกตรงๆว่า อยากเข้าใจให้มากขึ้น พอมาสังเกตย้อนกลับอีกที ก็พอจะมีเหตุการณ์ที่ผู้ใหญ่ ชง อยู่บ้างเรื่อยๆ ตอนนี้ผมเองอยากคุยกับเขาเรื่องความรู้สึกดีๆ ตรงๆเลยนะ ถ้ารักได้ก็คืออยากรักให้ชัดเจน จะได้ซัพพอร์ทเขาเต็มที่ เพราะมั่นใจว่าตัวเองเป็นสายเทคแคร์แฟน
............
แต่กลัวว่าถ้าเขาแค่มองเราเป็นน้อง
กลัวว่าจะเสียพี่เขาไปน่ะสิ เอาไงดี
ช่วยคิดหน่อย
ปรึกษาเรื่องหัวใจหน่อยครับ
สมมุติว่าคนนั้นชื่อพี่มอส นะครับ
พอดีช่วงนี้มีเวลาพักเลยฉุกคิดคำนึงที่เขาพูดกันว่า คนที่แคร์เราจริงเค้าจะไม่หายไปไหน
ซึ่งนึกย้อนกลับไป
......เรารู้จักกันมา น่าจะตั้งแต่เราอายุราวๆ 13-14 แถวๆนั้น จนตอนนี้ 28 แล้ว เรารู้จักกันผ่านกลุ่มเฟสบุ้คจากความชอบเหมือนกัน ซึ่งเราคุยกันเกือบทุกวัน ส่วนมากเรื่องความชอบนั่นแหละ พี่เค้าก็คงเส้นคงวา เป็นยังไงก็ยังงั้นตลอด 10 กว่าปี
ตลอดระยะเวลาต่างคนก็ต่างมีแฟนบ้างครับ แต่ก็จบไม่สวยทั้ง 2 ฝั่งก็มานั่งระบายกัน
..........พี่มอสเรียกได้ว่าเป็นคนเก่งมากๆ เก่งรอบด้าน ทำงานเก่ง คนรู้จักเยอะ พี่เค้าช่วยงานไปทั่วจนไม่ค่อยพักผ่อน เป็นสิ่งที่ผมเห็นมาตลอด ครอบครัวก็ดี พ่อแม่เขาก็เอ็นดูผม
เราอยู่คนละจังหวัด มีโอกาสเจอ ทำกิจกรรมร่วมกันไม่ถึง 10 ครั้งตลอด10 กว่าปี แต่ทุกครั้งที่เจอกันเป็นเวลาที่มีคุณภาพมาก เรียกได้ว่าใช้เวลากันคุ้ม
..........จริงๆผมขั้วตรงข้ามกับพี่มอสเลย ผมเรียนพื้นๆ ทำงานไม่ได้เก่ง ผมไม่มีอะไรเหมาะกับฐานะเขาถ้าพูดตามความจริง แต่สิ่งที่ผมให้เขาได้คือเวลา พอเราต้องทำงานร่วมกัน กลับไหลดีอย่างเหลือเชื่อ อาจเพราะพี่มอสเขามีบุคลิกผู้นำ แล้วผมเป็นสายซัพพอร์ต
.........ซึ่งที่เรามีเหมือนกันคือ ความรักในสิ่งที่ทำและความสม่ำเสมอ แล้วก็สายลุยถึงไหนถึงกันไปไหนไปกัน เวลาอยู่ด้วยกันรู้สึกเบามากกกก เราไม่เคยมีอะไรกันแม้จะสบโอกาสหลายครั้ง
.........แน่นอนผมกับพี่มอสเคยทะเลาะกัน แต่ก็คุยกัน เค้าและผมต่างเห็น รับรู้เรื่องราวชีวิตกันและกันทั้งด้านดีและความเปราะบาง
เค้าเป็นคนที่ทำให้ผมสงบได้เวลากลัวหรือตื่นเต้นมากๆ .......
......ที่ผมมาตั้งกระทู้เพราะว่า เพิ่งได้มีเวลาทบทวนว่า เราไม่ทันคิดเลยว่าเราปฏิบัติต่อกันด้วยความสม่ำเสมอมา10กว่าปีแล้ว ซึ่งมันหายากนะ ในชีวิตผมคนรู้จักกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเยอะแล้ว มีเขาคนเดียวที่อยู่มาตลอด
พอเล่าถึงตอนนี้ ผมเองบอกตรงๆว่า อยากเข้าใจให้มากขึ้น พอมาสังเกตย้อนกลับอีกที ก็พอจะมีเหตุการณ์ที่ผู้ใหญ่ ชง อยู่บ้างเรื่อยๆ ตอนนี้ผมเองอยากคุยกับเขาเรื่องความรู้สึกดีๆ ตรงๆเลยนะ ถ้ารักได้ก็คืออยากรักให้ชัดเจน จะได้ซัพพอร์ทเขาเต็มที่ เพราะมั่นใจว่าตัวเองเป็นสายเทคแคร์แฟน
............
แต่กลัวว่าถ้าเขาแค่มองเราเป็นน้อง
กลัวว่าจะเสียพี่เขาไปน่ะสิ เอาไงดี
ช่วยคิดหน่อย