เราผิดไหมที่ไม่ชอบอาม่าหรือครอบครัวตัวอง

ย้อนความไปตั้งแต่เด็กพ่อกับแม่เราก็มาอยู่กับพ่อ พ่อเราเป็นคนชอบดื่มเหล้าพอเมาก็จะด่าไปทั่วมีครั้งนึงที่เขาเมาเเล้วเขามาชี้หน้าด่าเราตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่คุยกับเขาเลยเพราะไม่ชอบที่เขาเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบด่า ก็มีอาม่าอากงที่ค่อยเลี้ยงดูเรามาตลอด จากนั้นพ่อก็มีเมียใหม่ เมียใหม่มีลูกออกมาเป็นน้องเรา กลายเป็นว่าตอนนี้ตอนเลี้ยงทั้งเราและน้อง เราก็เลี้ยงน้องเล่นกับน้องตามปกติแต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เราเล่นกับน้อง น้องล้มหรือร้องให้ที่อาจจะเป็นเพราะ อุบัติเหตุอะไรซักอย่างที่ไม่ใช่เราทำ ยกตัวอย่างเราเคยวิ่งเล่นกับน้องแล้วน้องล้มเพราะวิ่งสดุดขาตัวเอง อาม่าก็ชอบมาโทษแต่เราด่าแต่เราโยนความผิดทุกอย่างมาที่เราหมดเลย วัยเด็กเป็นชั่วเวลาที่มีแต่ความทรงยำแย่ๆ เหมือนโดนกดดันพอทำไม่ดีก็โดนด่า ที่มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราไม่ค่อยชอบอาม่า ต่อมาแม่เลี้ยงก็มีลูกอีกคนอีก (เรากับแม่เลี้ยงไม่มีความสัมพันธ์กันแบบบแม่ลูกเลย เขารักลูกเขาสองคนไม่ได้รักเรา) พอมีลูก2คนเขาก็เล่นกัน2คนบวกกับช่วงนั้นเราก็โตมาระดับนึง ลืมเล่าเรามีพี่สาวด้วยนะคะพี่สาวอายุใกล้ๆกัน เราเลยเป็นลูกคนกลาง อายุห่างจากพี่สาว9ปี ห่างจากน้อง6ปี

คือมันไม่มีใครที่เราจะสามารถปรึกษาได้เลยอะเวลาเศร้าก็นั่งร้องให้คนเดียว มีเรื่องทุกข์ใจเล่าให้ใครฟังเขาก็ไม่เข้าใจเรากันหมดเลยมันเครียดมากพอเล่าไปก็โดนบอกว่าทำไหมไม่ทำอย่างนู้นอย่างนี้ พ่อกับแม่เลี้ยงเราแทบจะไม่คุยกับเลยถึงอยู่บ้านเดียวกันเดินผ่านกันก็ไม่ทักกันเลย จนเราขี้นม1เป็นช่วงชีวิตที่เราได้เปิดประสบการณ์หลายๆอย่างมากที่เพื่อนพาไปทำ ทำให้เราเป็นคนชอบเต้นcover เราแค่รู้สึกชอบเพราะมันไม่มีอะไรทำอยู่บ้านก็อึดอัด พอไปเต้นก็โดนครอบครัวด่าว่าไปเที่ยวไปหาผู้ชาย ครอบครัวไม่เคยสนับสนุนอะไรเลย อาม่าก็เอาเเต่ด่ารู้ว่าเขารักแต่เขาด่าอย่างเงี้ยเราก็เสียความรู้สึกอะ เราโดนด่าโดนว่าจนไม่ได้รักใครในครอบครัวเลย ทั้งพ่อ ทั้งอาม่า รู้สึกเขาไม่ใช่ที่พึ่งพิงให้เราเลย ทำให้เรามีปม ไม่กล้าตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง กังวลกลัวทำพลาด จนมีเพื่อนมาค่อยเป็นกำลังใจเป็นอีกหนึ่งแรงที่ช่วยให้เรา เข้มแข็งขี้น จนตอนนี้เราชอบทำไรไปไหนคนเดียวเพราะมันรู้สึกสบายใจกว่า แต่นี้อาม่าเราก็อายุเยอะขี้นเขามีโรคของคนเเก่อะเนอะจนเขาเป็นหนักขี้นเรื่อยๆจนเราต้องไปเฝ้าเขาที่โรงบาล เราก็ไปเพราะเราก็ยังรักเขาในฐานะที่เค้าก็ดูแลเรามา พอไปถึงเขาก็เอาแต่จะไล่กลับ เราไปอยู่โรงบาลประมาณ4-5วันเขาเอาแต่พูดคำแย่ใส่ ไม่ยอมให้หมอรักษาบ้างดิ้นบ้างโวยวายด่าบ้างจนเราก็ไม่ได้นอนเพราะต้องมาเฝ้าเขาอาม่าจนเขาออกโรงบาลจากนั้นมาทำให้เราหมดความอดทนต่อทุกคนหมดเลย ดูเหมือนเราไม่ได้รักเขาแล้ว ถ้าเค้าเสียเค้าอะไรเราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้เสียใจ จริงๆมีรายละเอียดเยอะกว่านี้ ขอโทษด้วยนะคะที่อาจจะเล่าเรื่องเพราะเราแค่อยากจะเอามาระบาย เราเกลียดครอบครัวเราเรารู้สึกโดดเดี่ยวอยู่บ้านก็เหมือนอากาศมันรู้สึกแย่มีช่วงวัยนึงเคยคิดอยากฆ่าตัวตายจริงๆก็มีความคิดนี้วนมาตลอดที่อยู่กับครอบครัวนี้ ตอนนี้เราก็โดนด่าว่าเราไม่กตัญญูบ้าง ไม่รู้เราเป็นไร แค่รู้สึกเวลาเห็นหน้าอาม่าจะรู้สึกหงุดหงิดแล้วไม่อยากคุยกับเขา จากตอนแรกที่รักเค้ามากตอนนี้รู้สึกเกลียดเขาถึงเค้าจะทำอะไรดีให้เราแค่ไหนก็ความรู้สึกไม่เปลี่ยนแล้ว