ตามหัวข้อเลยครับ คือผมเลิกกับแฟนแล้วแต่ยังคุยกันอยู่ ก็ดูคุยเหมือนปกติธรรมดาทั่วไปนะครับ แต่เรื่องของเรื่องคือที่เลิกกัน แฟนบอกกับผมว่าคบกับผมแล้วชีวิตย่ำอยู่กับที่ ไม่ไปไหน คบอยู่ต่อก็เสียเวลาเปล่า อยากลองไปใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง ที่แรกผมก็คิดอยู่ครึ่งวันเลยกว่าจะให้คำตอบเธอได้ ผมปรึกษาเพื่อนๆหมดเลย ผมก็เข้าใจเขานะครับ ก็ยอมรับมันไป แต่พอให้คำตอบไป ก็จบบทสนทนาไป ไม่มีไร พอช่วงดึกๆ เธอโทรมาหาผมแล้วแล้วก็คุยกับผมปกติ
เธอบกว่าไม่อยากคาดหวังในตัวผม อยากให้ผมไปปรับปรุงตัวเองก่อน ค่อยกลับมา ผมก็ถามเขากลับแบบโง่ๆเลย แล้วยังคุยได้มั้ยเธอก็บอกว่าได้ แล้วเธอก็บอกผมนะว่า เธอก็มีคนคุยอยู่ ซึ่งทีแรกผมก็ไม่ได้อะไรมาก ปล่อยเขาไป ผมรู้นิสัยเขาดี เดะเขาก็คงเบื่อ ซึ่งแชทที่คุยกับผม ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย โทรหากัน ไปเที่ยวปิดทองด้วยกัน ผมก็คิดว่าอาจจะมีหวังว่ะ ได้กลับมาคบกันใหม่ แต่ไม่เลย ไม่สนใจเลย จะทำยังไงเธอก็ไม่ที่จะใจอ่อนเลย
พอ2-3วันหลังจากนั่น ผมรู้สึกหึง ห่วงเธอมากไม่อยากให้เธอคุยกับใคร แต่เราเองเป็นคนถามเขาเอง ว่าคุยด้วยได้มั้ย จะพูดว่า สมองผมมันรับรู้ แต่ใจผมมันไม่ยอมรับก็ได้ ผมเข้าใจว่าผมไม่มีสิทธิ์ แต่ผมคิดว่าผมมีความหวัง แต่ต่อไปผมอาจไม่ได้เป็นดั่งหวังก็ได้ ผมก็พยายามไม่ได้คิดอะไรแล้ว แต่มันไม่ได้จริง อึดอัดมาก ไม่รู้มีใครเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆผมมั้ย ขอคำแนะนำหน่อยครับ ขอบคุณครับ
เลิกกับแฟนแล้วแต่ยังคุยกันอยู่
เธอบกว่าไม่อยากคาดหวังในตัวผม อยากให้ผมไปปรับปรุงตัวเองก่อน ค่อยกลับมา ผมก็ถามเขากลับแบบโง่ๆเลย แล้วยังคุยได้มั้ยเธอก็บอกว่าได้ แล้วเธอก็บอกผมนะว่า เธอก็มีคนคุยอยู่ ซึ่งทีแรกผมก็ไม่ได้อะไรมาก ปล่อยเขาไป ผมรู้นิสัยเขาดี เดะเขาก็คงเบื่อ ซึ่งแชทที่คุยกับผม ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย โทรหากัน ไปเที่ยวปิดทองด้วยกัน ผมก็คิดว่าอาจจะมีหวังว่ะ ได้กลับมาคบกันใหม่ แต่ไม่เลย ไม่สนใจเลย จะทำยังไงเธอก็ไม่ที่จะใจอ่อนเลย
พอ2-3วันหลังจากนั่น ผมรู้สึกหึง ห่วงเธอมากไม่อยากให้เธอคุยกับใคร แต่เราเองเป็นคนถามเขาเอง ว่าคุยด้วยได้มั้ย จะพูดว่า สมองผมมันรับรู้ แต่ใจผมมันไม่ยอมรับก็ได้ ผมเข้าใจว่าผมไม่มีสิทธิ์ แต่ผมคิดว่าผมมีความหวัง แต่ต่อไปผมอาจไม่ได้เป็นดั่งหวังก็ได้ ผมก็พยายามไม่ได้คิดอะไรแล้ว แต่มันไม่ได้จริง อึดอัดมาก ไม่รู้มีใครเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆผมมั้ย ขอคำแนะนำหน่อยครับ ขอบคุณครับ