ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

สวัสดีครับ
ขออนุญาตมาเล่าเรื่องความรักของผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
ไม่ใช่รักหวือหวา ไม่ได้มีดอกไม้หรือเซอร์ไพรส์ใหญ่โต
เป็นความรักที่เริ่มจาก… “การได้ดูแลกันจริง ๆ”
ผมทำงานออฟฟิศ
นั่งหน้าคอมวันละเกือบสิบชั่วโมง
ช่วงแรกก็คิดว่าทนไหว
แต่สุดท้ายร่างกายมันไม่โกหก
คอ บ่า หลัง ตึงจนบางวันหันหน้าแทบไม่ได้
แฟนผมเป็นคนช่างสังเกต
เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยเร่ง
แค่พูดเบา ๆ ว่า
“ลองให้หมอดูหน่อยไหม อย่างน้อยรู้ว่าร่างกายเราเป็นอะไร”
ผมเลยลองไปคลินิกแห่งหนึ่ง
ที่ไม่ได้รีบจับผมนวด
แต่เริ่มจากการตรวจร่างกายด้วยเทคโนโลยี AI
เห็นภาพโครงสร้างร่างกายชัดกว่าที่คิด
แพทย์ค่อย ๆ อธิบาย
ว่าอาการที่ผมเป็น ไม่ใช่แค่เมื่อย
แต่มันสะสมมานาน
วันนั้นไม่ได้ทำอะไรโหด
เป็นการนวดรักษาเบา ๆ
มีทั้งการพอกยา เผายา
บางจุดใช้การกักน้ำมัน
จุดไหนตึงมากก็เสริมกรอกลมและกรอกเลือด
มีแช่มือแช่เท้า
อบสมุนไพร
ต่อด้วยโดมอินฟาเรด
เหมือนร่างกายค่อย ๆ ถูกปลดล็อกทีละจุด
สิ่งที่ผมชอบที่สุดไม่ใช่หัตถการ
แต่เป็นวิธีที่แพทย์เลือกการดูแลตามอาการจริง
ไม่ใช่สูตรเดียวใช้กับทุกคน
และให้เวลาปรึกษาก่อนตัดสินใจ
ผมรู้สึกว่า… เขาฟังเราจริง ๆ
เย็นวันนั้น
ผมกลับบ้านเร็วกว่าปกติ
เดินได้หลังตรงขึ้น
แฟนผมมองแล้วยิ้ม
ไม่ได้พูดอะไร
แค่เอาน้ำอุ่นมาให้ แล้วบอกว่า
“ดีแล้ว ที่คุณยอมดูแลตัวเอง”
บางทีความรัก
อาจไม่ใช่การพาไปเที่ยวแพง ๆ
แต่คือการไม่ปล่อยให้คนที่เรารัก
ใช้ร่างกายที่พัง
ไปสู้กับชีวิตทุกวันโดยลำพัง
ปล. ช่วงนี้ที่ผมไป เขามีโปรแกรมเปิดตัว
ซื้อครั้งเดียวได้ดูแลครบหลายอย่าง
จากราคาปกติหลักหลายพัน
เหลือประมาณสองพันปลาย ๆ
ใครกำลังลังเลเหมือนผมตอนนั้น
อย่างน้อยลองไปปรึกษาหมอดูก่อนก็ไม่เสียหายครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ 🙂