คนโสดนอนโรงพยาบาล แล้วไม่มีญาติ มันเหงามากมาย

ตอนแข็งแรงดีอยู่ก็ไม่คิดหรอก  พอไปนอนโรงพยาบาลสองสัปดาห์ รู้เลย

ตอนที่ร่างกายอ่อนแอที่สุด แล้วไม่มีใคร มันทรมานจริง

นี่ขนาดเข้าโรงพยาบาลเอกชนนะ  สองสัปดาห์จ่ายไปเกือบห้าแสน

นอนไม่สบายหรอก พยาบาลเปิดเข้าเปิดออกทั้งวัน เจาะเลือดทุกเช้า  อาหารขนาดS&P มาเหมาทำยังไม่อร่อยเลย

สรุปก็คือ เงินไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง บางครั้ง ก็ต้องมีใครบ้าง  

ยังดีผ่าตัดแล้วหาย  ตอนนี้ออกมาดูหนัง เดินห้างได้เหมือนเดิม

คิดอยู่ว่า เกิดอายุ 65 - 70 แล้วป่วยหนัก จะทำยังไง

ยังดีที่ โรงพยาบาลเขามีเซฟให้เก็บของมีค่า สำหรับคนไม่มีญาติ  เพราะตอนใส่ชุดคนไข้ เขาห้ามเก็บอะไรไว้กับตัวเลย

มันน่าจะมีบริษัทเอกชน รับดูแลแบบ Premium จะเก็บเดือนละห้าหมื่น ก็ได้

บริการแบบญาติ สนิท   แต่ก็นะ  เงินมันซื้อความรู้สึกไม่ได้  จะมาเสแสร้งเป็นญาติ ก็ยังไงอยู่

คิดว่าบ้านพักคนชรา น่าจะช่วยได้

เคยเข้าไปดูโครงการ สวางคนิเวศน์  ได้รู้ว่า ข้างในมีปัญหามากมาย

คนที่ผ่านโลกอันโหดร้าย 60 - 70 ปี ให้มาอยู่รวมกัน จิตมีอะไรสะสมเต็มไปหมด  หนีปัญหาไม่พ้นหรอก

โครงการของหมอบุญ วนาสิน ก็ดูเหมือนจะดี แต่หมอบุญแกหนีไปต่างประเทศล่ะ

ในอนาคต ไทยจะเป็นสังคมคนชรา  น่าจะมีบริษัทไหนคิดทำธุรกิจด้านนี้บ้าง

อีกโครงการบ้านสิริ แถวถนนพัฒนาการ  บริการคนชราแบบโรงแรม มีสันทนาการมากมาย  อยู่แล้วไม่เหงาแน่  

แต่ ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงปิดตัวไป  คงขาดทุน

เป็นไปได้ว่า ถ้าเก็บเดือนละห้าหมื่น  คนไทยคิดว่าอยู่บ้านดีกว่า แล้วจ้างคนมาดูแลเดือนละสามหมื่น

ทำให้ธุรกิจนี้ไปไม่รอด