สวัสดีค่ะ หนูมีเรื่องที่อึดอัดใจและกลัวมากจนไม่รู้จะระบายกับใครดี ตอนนี้หนูอายุ 15 ปี กำลังจะ 16 ในปีนี้ค่ะ
ช่วงหลังมานี้ หนูมีความคิดหนึ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลาและมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คือหนูกลัวการเสียชีวิตของคนที่หนูรักมากค่ะไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย หนูรักพวกท่านนมากจริงๆ ท่านคือโลกทั้งใบของหนูคือคนที่หนูพึ่งพาได้ทุกเรื่อง
สิ่งที่ทำให้หนูทรมานที่สุดคือ หนูชอบจินตนาการไปก่อนค่ หนูพยายามนึกภาพว่าถ้าวันหนึ่งตื่นมาแล้วไม่มีเขาอยู่แล้ว หนูจินตนาการภาพตัวเองในวันนั้นไม่ออกเลย หนูคิดแค่วันนั้นโลกของหนูคงจะมืดสนิท หนูคงเคว้งคว้าง คิดอะไรไม่ออก และไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปเพื่ออะไรหรือเพื่อใคร
หนูรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมชาติของชีวิตที่ต้องเกิดขึ้น แต่มันหยุดกังวลไม่ได้เลยบางทีคิดจนน้ำตาไหล ใช้ชีวิตไม่มีความสุข
มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยาก หนูเลยอยากจะขอความเมตตา ช่วยแชร์หรือแนะนำหนูหน่อยค่ะ หนูควรเตรียมใจหรือฝึกความคิดยังไง เพื่อให้วันหนึ่งที่มันเกิดขึ้นจริงๆ (ซึ่งหนูหวังว่าจะเป็นอีกนานมาก) หนูจะเข้มแข็งพอที่จะรับมือกับมันได้หรือมีใครเคยผ่านจุดนี้มาบ้าง แล้วผ่านมันมาได้ยังไงคะ
รับมือกับความวิตกกังวลเรื่องการจากไปของคนที่เรารักยังไงดี จนใช้ชีวิตไม่มีความสุข
ช่วงหลังมานี้ หนูมีความคิดหนึ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลาและมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คือหนูกลัวการเสียชีวิตของคนที่หนูรักมากค่ะไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย หนูรักพวกท่านนมากจริงๆ ท่านคือโลกทั้งใบของหนูคือคนที่หนูพึ่งพาได้ทุกเรื่อง
สิ่งที่ทำให้หนูทรมานที่สุดคือ หนูชอบจินตนาการไปก่อนค่ หนูพยายามนึกภาพว่าถ้าวันหนึ่งตื่นมาแล้วไม่มีเขาอยู่แล้ว หนูจินตนาการภาพตัวเองในวันนั้นไม่ออกเลย หนูคิดแค่วันนั้นโลกของหนูคงจะมืดสนิท หนูคงเคว้งคว้าง คิดอะไรไม่ออก และไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อไปเพื่ออะไรหรือเพื่อใคร
หนูรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมชาติของชีวิตที่ต้องเกิดขึ้น แต่มันหยุดกังวลไม่ได้เลยบางทีคิดจนน้ำตาไหล ใช้ชีวิตไม่มีความสุข
มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยาก หนูเลยอยากจะขอความเมตตา ช่วยแชร์หรือแนะนำหนูหน่อยค่ะ หนูควรเตรียมใจหรือฝึกความคิดยังไง เพื่อให้วันหนึ่งที่มันเกิดขึ้นจริงๆ (ซึ่งหนูหวังว่าจะเป็นอีกนานมาก) หนูจะเข้มแข็งพอที่จะรับมือกับมันได้หรือมีใครเคยผ่านจุดนี้มาบ้าง แล้วผ่านมันมาได้ยังไงคะ